186 resultaten.
Vooruitzicht
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.028 en doof de herinnering niet
aan de drie gouden zuilen
als het lot
mij versmeten heeft
en mij vervuilen
laat als een vod.
-----------------------------------------
uit: Derde periode (1936-1937) X…
Valsheid in geschriften
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
650 Wanneer zij vals met woorden slaat
de redelijkheid de taal verlaat
zullen dolgedraaid zachte zinnen
niet meer leiden tot bezinnen
nooit zal het zwart meer kunnen schuilen
achter vuige roddels of marmeren zuilen
de val die met kleine letters wordt gezet
bevuilt alleen het eigen twijfelbed
is de laffe opdracht niettemin toch geslaagd
als…
Momentopname Rome, 50 na Chr.
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
718 zachtroze of gelig, brozen puimsteen is
alles wat nog rest van Rome's antieke stad,
maar voor wie goed luistert, het oor dicht
tegen de verweerde muren aangedrukt,
ja, die hoort het krachtig fluisterend,
sterke, soepele Latijn, gebeeldhouwde zinnen
van Cicero en diens trotse medesenatoren,
weerkaatst door de muren en stijle zuilen
van de…
Spielerei
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
562 Hij verstijfde en werd roerloos
in een poging te ontzeggen
wat hij net gezegd had
Hij zette zijn bril weer op
tegenwoordigheid van geest
op het oog hebbend
de blik vernauwend
tot een speldenprik
Zuilen van grammaticale regen
overspoelden
zijn woordafleidkundig relaas
Daarop werd hij gedachteloos…
de era voor de Narten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 voorbij de Panthalassa zee
voer ik
lang
ik meerde mijn scheepje aan
op Pangaea
daar waar
mijn adem
tevoren gezweefd had
overzag wederom het land
het was goed
mijn ogen ontwaarde
een utopia
ik zag het groene Kumari Kandam
waar middenin
de berg Meru
de hemel raakte
in die tijd
was er geen krijg
verderop markeerde
de zuilen…
Hoe ver nog?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
602 Waar ik verdwaal door duisternis
gaat U mij voor in zuil van licht
zelfs door de dichtste wildernis
houd ik mijn oog op U gericht.
Als wateren mijn weg versperren
baant Uzelf voor mij een pad
door de nacht bij licht der sterren
houd U stevig mijn hand gevat.…
LISBOA
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.208 Een stad van grijswitte gebouwen
En halfvoltooide huizen,
Van ruïnes die spoorloos vergruizen
En zuilen die zichtbaar vergrauwen.
En overal zijn nog de puinen
Van de aardbeving openbaar.
Waarom zou men bergen en ruimen?
Onder de aarde dreigt steeds het gevaar.
Paleizen zijn scheef afgesneden,
Van andre ontbreekt een brok muur.…
Kiem
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
497 Ik las een epitaaf in het Ionisch
de verzentaal van Sappho en Homerus
het klinkt als een cliché maar 't is iconisch
voor 't leven voor de bloeitijd
der Atheners
Het grafschrift was gebeiteld in gesteente
een zuil, een jonge vrouw in lang gewaad
toont ons nu en profil haar schoon gelaat
kijkt wat omlaag, en staand op haar gebeente
spreekt…
NAAR DE NATUUR
gedicht
2.6 met 12 stemmen
6.824 Ik ben gelijk een smidse verontrust,
Mijn hartslag hamert en mijn aandacht boort;
Mijn ogen zijn vol weerschijn en vol gloed,
Mijn liefde arbeidt in een zuil van vuur,
En langzaam uit mijn hunkerend gemoed
Onthult uw beeltnis zich naar de natuur.…
jazzist
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
718 mijn vrouw neigt zich nogal
lydisch uit te drukken
wanneer ik het spleen
van deze tijden verzucht
het fingeren met een kroontje
de vinger soms in de lucht
ze zet zich dan schrap
als een dorische zuil
de voet op mijn indolentie
en wijst me op mijn plichten
de gemakzucht de modaliteit
het verslijten van de fauteuil
als ik dan replikeer da…
priester schiet duiven in kathedraal
gedicht
3.0 met 23 stemmen
21.286 Heel even staat hij in een bui van veren
een korte sneeuw een kolk van kleine pluimen
weerspiegeld in de vloer een ademloze vrede
terwijl het schot weerkaatst tegen de zuilen.…
PAARDENVIJGEN
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
439 Daarbinnen steunt een sterke, vluchtige zuil
kort bestaan, dat zich ras zal begeven
in een tijdloze, onbekende muil.…
EIGEN BEHOUD
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
449 Bij mijn lange reis
door het waaiende duister
van de stormende levenszee
verlang ik naar een vaste rots
boven de kokende golven
om stevige steun te hebben
maar ik klem mij vast
aan een kleine sterke zuil
die liggend voort host
wild danst springt en duikt
op het brullende schuim
doch onverstoorbaar koers zet
naar de lage enige ster
aan…
Golfstroom
poëzie
3.8 met 17 stemmen
2.609 II
Er is een poort - Twee kapen van koraal
Zuilen omhoog: welvende bliksem spant
Van top naar top zijn roodgetakte brand,
Plots'ling koraal zelf, groeiend, straal na straal:
Dat is de Lichtpoort Equatoriaal;
Vlammende wonderboom aan elke kant
En tovergroei van bliksem-slingerplant
Strepen met rood het zeevlak, blauw als staal.…
achtergebleven
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
1.477 mee
unter befehlen
berooid met z'n twee
met nog meer, velen,
wij, schaduwen van schrik
als opgejaagd onteerd vee
ik nader de hel
het plein van ontvoering
de laatste blikken
van herhalende ontroering
de kelen die schreeuwen
onder drukkende verstikking
ingesloten door haast gestorven panden
beschijnt een eeuwig licht de betonnen zuil…
Dorimahé!!!
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Die zuilen verbrokkelen opeens
bij het geringste zuchtje liefde.
Zij storten in als een kaartenhuis
bij het geringste zuchtje wind.
Dit jaar vieren wij het laatste kerstfeest
zoals van oudsher. Weg met kaars en kerststal!
Het kindje heeft die stal niet langer nodig;
hij heeft een plek gevonden in ons hart.…
Al lang
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
573 Die zuilen verbrokkelen opeens
bij het geringste zuchtje liefde.
Zij storten in als een kaartenhuis
bij het geringste zuchtje wind.
Dit jaar vieren wij het laatste kerstfeest
als van oudsher. Weg met kaars en kerststal,
want het kindje heeeft die stal niet langer nodig;
hij heeft een plek gevonden in ons hart.…
De maanschijn hangt
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.635 De maanschijn hangt, als een brug
op zuilen van kristal,
over een vale heide
onder de eindloze hemelhal.
Naakt en bloot de wijde heide...,
als een kerkhof naakt en bloot...
Is dat de slaap des Winters?
Is dat de slaap der Dood?…
Geknapte uil
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
821 ik simpelweg overlegd
het een verhaal te noemen
iets dat te maken heeft
met wat geluidloos zoemen
binnen een bepaalde tijd
dan wel over de dag verspreid
liefst binnen vierentwintig uur
rijmen is verplicht maar niet
achter elkaar dat wordt te zuur
en valt men in zwaar verdriet
allerlaatst lijkt het op moraal
langs een langdradige zuil…
in een luchtgeschilderd paradijs
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
5.890 door het grijs van lood
brandschildert zon
de kleuren in het marmer
de vloer is wit dooraderd
gepolijst met vele handen
uit een lang verleden tijd
zuilen dragen in etages
stukjes hemel naar de toren
in een luchtgeschilderd paradijs
heiligen staan nu vooraan
hebben voor de Heer geleden
prevelen bevroren zijn gebeden
hun litanieën…
De kathedraal van Syracuse
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
520 Nog staat het middenschip nog strekken zich de bogen
Buigen moet de rots om tot het dak te komen
Oude steen staat hypostiel in nieuwe wand verzonken, komen
Kwelling en Kwansuis-dat alles was hier altijd al
Verstomd vermomd is nu van alles van
Godsmoeders tot de kaarsvlamschaduwen op palen nog
Fluiten gespolieerde zuilen Hera’s hymnen uit
Het…
ORANJESTAD
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 De kleur van het trotse Breda schemert zacht
binnen slanke zuilen, hoog in de toren,
wiens roommantel blank glanst bij avondgloren,
straalt over de Markt vol lichtende pracht.
Zingend klokkenspel met galmende kracht
zendt zijn klanken door het duister, treft oren
van ieder, wie het luiden mag bekoren.…
Volmaakt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
533 Jij staat zo recht, een zuil van tijd en steen,
ik struikel, gebroken, en blijf echter alleen.
Jouw stem is muziek, die de stilte verdringt,
de mijne valt stil, tot een echo die zinkt.
Jij bent volmaakt, en ik, een vergissing,
een rafel in de nacht, een eindeloze wrijving.…
Mazen en pumps
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
314 het onvrije veld
gelimiteerd in vrijheid voor gekken en halve dwazen die bewegen
en klimmen door mazen
maar altijd ongezien door quasi opvallend de regels in hun hoofd
net bijtijds te repeteren
de demons de dieven de pumps en de shrinks
de halve malloten en hele debielen
ook gij, ja daar, leunend aan die pilaar
tussen marmeren zuilen…
Lesbos en Lisboa
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 *
Corinthische zuilen
uit marmer gehouwen
getooid met acanthus
heel stevig en rank
steunen de architraaf
sterk en eendrachtig
statig, subliem van
gestalte en slank
Uit marmer gehouwen
ontmoeten twee zuilen
in eenheid verbonden
als hendiadys
in een sereen
trait d'union op niveau
voor een pikant
rendez-vous vis-à-vis…
EREZUILEN
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.052 Of gij ’t rekt of openspart
Met blazen, proesten, poffen, brommen;
Al sticht ge er zuilen of kolommen
Voor ieder uws gelijken Bard;
Ik zal het aanzien zonder pruilen;
Ik wil Paleis noch Erezuilen,
Ja, zelfs geen plaatsje in uw hart.
--------------------------------------
Horatius:
"Ik heb een monument voltooid, duurzamer dan brons,…
Ik sprak enthousiast over 't Parthenon
poëzie
4.2 met 13 stemmen
2.583 Ik sprak enthousiast over 't Parthenon,
Hoe 't op verende berg zweefde, als een blank
Snaarinstrument, dat door zijn zuilen, rank,
De wereldlucht tot aan de horizon
Maakte tot één akkoord van marm'ren klank -
Toen plotseling een draaiorgel begon
Door de open deuren, dwars over 't balkon,
Te spugen zijn kwijldraderig gejank.…
Willem Kloos
poëzie
2.9 met 10 stemmen
4.224 Wie eens zijn stem
het glorieuse klagen
heeft gehoord,
ziet in de nacht hem
als een zuil van bloed
onder de lage hemel.
een stad in vuur,
die alles heeft geboet
waardoor òns leven
leven is geweest.
een donker vuur
dat eeuwig klagen moet,
een donker vuur
dat eeuwig klagen zal
tegen de zwarte
klaagmuur van't heelal.…
Kunstberg
gedicht
2.7 met 17 stemmen
8.191 Zuilen en muren streven lijn naast lijn
omhoog, en elke steen is koel en rein
en leeft in een onttogen orde.
---------------------------
uit: 'De stad in', 1964.…
Leven is goed
poëzie
3.0 met 5 stemmen
3.403 Wij gaan, wij gaan - maar met de minste spoed;
profetendromen, stelsels en gebeden
waaiend om ons als wind om zuilen doet.
Strijdend voor 't leven, listig en verwoed,
als onze vaadren met de draken streden,
zullen wij gaan. Maar langzaam. Voet voor voet.…