Alle inzendingen over vergaan

1421 resultaten.

Sorteren op:

Sonnet

poëzie
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.946
Alleen, lief, waar wij vluchtige uren leven Te zaam in immer wisselende vreugd En zo grondloos verzonken in elkanders Geluk, of de uren eeuwig bij ons bleven Met prille glans van nooit vergane jeugd, Is álles eender en is álles anders.…

Ook vandaag weer zoveel doden

netgedicht
4.8 met 16 stemmen aantal keer bekeken 835
Laat ons dan behoedzaam leven, trachten elkaar te verstaan; anders zal het niemand redden, anders zal het al vergaan. O ik weet, geen grote dingen kunnen mensen zoals wij maar het zijn de kleine daden, enkel zij maken ons vrij.…
Adeleyd13 november 2006Lees meer >

't is de wind die ieverans klinkt

netgedicht
3.5 met 16 stemmen aantal keer bekeken 657
verbannen stilte met vlas vrijt zonder buiging later gekwetst, geslagen in vezels wordt gevlochten ik speel mijn handen vrij proef jouw hand in dit zoute land waar wind verhuist tussen de dijken, klokken luiden over riet het is dit schone land dit vlakke land waar tranen ogen wassen in 't verschiet, mensen leven, sterven, vergaan…
Rieg11 november 2007Lees meer >

pluk de dag

hartenkreet
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.527
Levensstijlen veranderen Vrienden raak je kwijt Lichamen verouderen Seizoenen komen en gaan De herfst verjaagt de zomer En de bloemen verwelken Een zacht briesje En wiegende bomen Duizenden loskomende blaadjes Dwarrelen in het rond Bomen worden geleidelijk kaal Paradijselijke kleuren vergaan Grote zwermen vogels Laten zich dragen Door…
anita13 november 2007Lees meer >

Verloren liefde

hartenkreet
4.7 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.728
naar de zomerwind die zong van een ontvlamd hart, een verrukte ziel, naar de schoonheid van het wintermeisje, met een sneeuwvlaag in haar lokken naar de bloeiende kracht van het volle leven, naar de poort zonder sleutel, het verborgen paradijs die liefde, stralend als een wonderbare dageraad, is thans verloren voor mij, voor immer vergaan…
Troebadoer27 december 2007Lees meer >

een geboren einde

netgedicht
3.9 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.321
er is een tijd van komen de eerste stap van gaan een poging tot scheppen om dat weer los te laten ja, ik was met veel begaan maar het meeste bleek al in een ver verleden verlaten of tot stof te zijn vergaan torens van gestapelde beelden bouwde ik om me heen het was slechts mijn gegeven tijd inkleuren het waren de momenten van stilte…

Als doornen vallen

netgedicht
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.576
stuk en krachtig in zijn laatst geluk kleurde hij het hart in vurig rood Hij staakte uitgedroogd de strijd z’n laatste druppel was gedronken gebroken gleed hij ‘over de rand’ door toedoen van ’n mensenhand die hij z’n leven had geschonken Zijn bestaan was snel vervlogen doch in herinnering bleef hij sterk - wel volbloeid maar niet vergaan…

Levensgenieter

netgedicht
3.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 5.014
De luie stoel waarin opa zat die kon je helemaal verstellen en hij wist altijd te vertellen dat hij hem niet echt nodig had Mijn opa had in zijn levensjas de kreukels van vergane jaren maar zei zelf in verwonderd staren dat de buur bejaard geworden was Mijn opa leefde en genoot tot hij drieëntachtig jaren telde en toen op ‘t eind de zeis…

De Waarheid

hartenkreet
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 993
Het leven zal de waarheid behouden, Terwijl leugens de mens doen bestaan, De wereld zal leugens ontnemen, Door de waarheid te laten vergaan. Ik ben van mijn leven ontnomen, Het rechte pad was me te krom, De waarheid deed leugens voortkomen, Omdat men zo de wereld ontkomt.…

De Grote Beer

hartenkreet
3.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.301
Gisteravond zag ik de grote beer Tussen alle andere sterren Schitteren deed hij niet meer Ik zag het al van verre Er zijn er ook zoveel die schijnen Volop hun aanwezigheid Zelfs de grootste sterren verdwijnen Meestal weer na korte tijd Echte sterren kunnen niet vergaan Zo zijn zij geboren Op grote hoogte blijven staan Stralen tot aan…
Jan Wiedijk13 februari 2006Lees meer >

zon kaatst koper door patrijzen

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 736
boeg en romp de waterspiegel toont afgrijzen opgetuigd met zeemanskunst het scheepje zonder lading matrozen paraderend op het dek niet wetend dat de bodem lekt de kapitein in loondienst van de tijd en heersende moraal jaagt eigentijdse passagiers van boord als baas van allemaal zijn schip gestrand na verre reizen rust in vergane…

Aan mijne moeder.

poëzie
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 5.395
Zoals daar ginds, aan stille blauwe lucht, zilveren-zacht, de half ontloken maan, bloeit als een vreemde bloesem zonder vrucht, wier bleke bladen aan de kim vergaan; zo zag ik eens, in wonderzoet genucht, uw half verhulde beeltnis voor mij staan,- dan, met een zachte glimlach en een zucht, voor mijn verwonderde oogen ondergaan.…

Weemoed

hartenkreet
3.8 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.428
Terug naar de dagen van levende onschuld toen ons lachen zich mengde, licht doch massief een vriendschap gedragen door engelengeduld verlang ik, mijn chronische lief Jij blijft onvindbaar, hoe diep ik ook delf op zoek naar vergane perfectie Mijn rudimentaire affectie geldt jou, monument van jezelf Neem jij nu de moed mij een glimlach te…

Pharmakon nepenthes

poëzie
3.6 met 11 stemmen aantal keer bekeken 4.081
Mijn leven zij, zo ik mij tot u keer… - vergaan van u bedacht - en zacht de open droom te efemeer. Te zijn in ’t ongetijde, dit niet meer… - een schijn in stille pracht verragt - en dieper is het zinken weer.…
Dop Bles29 oktober 2025Lees meer >

Ik hoorde stemmen van een vreemd bestaan

poëzie
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.975
Ik weet niet - zeiden zij wat zal vergaan? Spélden zij wat daar kome na dit heden? Brachten zij tonen uit een vér verleden? Ik weet niet - of was alles droom of waan? 't Kan zó niet zijn!…
Jan Veth3 september 2021Lees meer >

Ongevraagd bestaan

netgedicht
3.9 met 11 stemmen aantal keer bekeken 552
Geboren worden, ongevraagd bestaan maar met een oproep om te leven; soms vol verrukking, ooit van pijn vergaan, de zin begrijpen, zien – soms even. Vol aarzeling en vragen, levenslang ’t geheim vermoeden, zingend zoeken en voor de avond en de nacht weer bang. Is er dan wijsheid in de boeken?…
Adeleyd15 juni 2010Lees meer >

Als de adem draagt

netgedicht
4.4 met 16 stemmen aantal keer bekeken 752
het is verloren gegaan plots is er na zoveel jaren een doorbroken bestaan de grond behoort mij niet meer toe ik draag de koffer voortaan van hier naar daar verspreid over de tijd die mij nog rest op en neer en verder naar het onbekende waar verleden wordt geleden in de onrust van het hart de verwachting is als de dood vergane…

Chromosomen

netgedicht
2.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 694
stilte niet bruskeren aards moraal gevangen, in de mens verwerkt, de verwarring versterkt de beelden, om die mee te voeren in “dood tij “om me argeloos de mond te snoeren met onbekende woorden, om de sterfelijkheid met zijn handlangers te bedwingen, zwervend voor de poorten van de onmacht, blijven boeken zonder lezers, tot stof vergaan…
pama28 september 2010Lees meer >

GAAN

netgedicht
1.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 862
Er zal van alles bloeien en bederven, waarbij een denkende geest mag verstaan: "Hetgeen tastbaar is, moet eens vergaan. Hoe beschouwt elke mens zijn komend sterven?" Gods geheimen verlichten de enkeling. Nietig lijken eigen arbeid en have. Verwacht een onvatbare verandering.…

Titanic

gedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 6.441
Het zingen is mij goed vergaan door niets; louter dagtaken, scheren, ouder worden. De blauwe stad hangt als een baard aan iets dat ik 'ik' noem. Ben half-veertig geworden. Een blauwe namiddag maakt niet meer een barst - uit- in mij. De taal is wit en mistig. Ik ben door bijna niets tot bot geharst.…
Rogi Wieg5 december 2012Lees meer >

Schildervriend

netgedicht
4.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 947
Je schildert gezichten op plaatsen waar geen mensen komen klopt jouw hart in schilderstreken je kleurt het zwart terug in het landschap vergane glorie maakt plaats voor duisternis en hoop in het grauwe moeras verzaken ambtenaren in groene taken verstand verjaagt gevoel die ziel gaat voor de wanhoop op de loop het koninkrijk…
mobar20 april 2013Lees meer >

Een beker vol water

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 610
Het had altijd bestaan, het was een samengaan zonder ook maar enigszins te vergaan. We zijn in de tijden nooit losgegaan...…
Petra Hermans15 augustus 2014Lees meer >

Lieve Mammie

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 651
kordaat en zelfstandig Naar afhankelijk van zorg Kan je zomaar zijn vergleden Is er op een dag geen morgen Nog geniet je van het leven Van een bloem en van de zon Van de kaarten, lieve hulp, vogeltjes op het balkon Hoe bewust ik dit nu mee maak Al die jaren nu na pa Zo kan het gaan dus, verdwijnt een generatie Zal het ons, ook zo vergaan…

Context ?

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 424
Blijf moedig ouwe dichter schrijf je pen niet stuk, anders blijven boeken zonder lezers, verlaten onder stof, vergaan tot kruimels van gedachten, die je opveegde voor je ziellepartners weer herhaald op een andere morgen, wachtende op de teksten die je brak in het samenkomen tot een gilde, waarin het nog ongeboren kind van taal…
Pama12 april 2019Lees meer >

Aanslag in Scri Lanka

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 534
Gebouwen vergaan Paasvreugde in Sri Lanka gedaan. Waarom moeten we dit beleven? Kan men nu nooit in vriendschap samenleven Geen bommen of vechtende mensen, Dat zijn voor velen hun grootste wensen.…

leeservaring

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 713
Als ik poëzie lees lees ik om het onbegrijpelijke behoeft geen bevreemdende bril tussen de woorden zit de amechtigheid de geest geurloos en onuitsprekelijk verleden tijd mijn mond blaast dan bellen van beelden demonen verdronken in mijn geheugen heel soms komt een oud vergaan schip boven water krijg ik wat speelruimte in het heden van het…

Framboos

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 517
Van alle dingen die ooit vergaan, Blijft slechts een liedekijn, een refrein.…

New Age

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 459
Nog even en dan ben je weer verdwenen, als ’n hersenkronkel uit in mist vergane tijden. Maar dan verschijnen voor mij alsnog je woorden, in oververhitting, en de symboliek van Liefde.…

Mijn God is enkel gloed en donkerheid

poëzie
3.4 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.814
En dus heb ik mijn ziel u toegewijd, Opdat ze in uw gloed mocht vergaan; En stil verteren, zonder klacht, voldaan Met zulk een liefde en zulk een éénigheid.…

De ster,

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.262
In najaarsavond, Van het hoge balkon, Kan ik zo goed als eertijds in de velden in den tot groene verganen gloed der zon weer de eerste ster zien rijzen.…