8021 resultaten.
De Troon van Stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Een plek van rust, van eenzaamheid,
waar ik ontsnap aan de werkelijkheid.
En als ik opsta, trek ik door,
geen groet, geen drama, geen encore.
Gewoon de deur weer op een kier,
alsof ik nooit echt weg was hier.…
Een wereld gezocht
netgedicht
2.5 met 13 stemmen
440 Laat ons tezamen toch die wereld zoeken
die wereld eens geschapen als paradijs
met vrede, vreugd en vriendschap als in boeken
voor iedereen vrede, voor elk mens spijs.
Waarom kan de enkeling in weelde baden
terwijl een meerderheid in armoe kwijnt
er zijn rijken die zich in weelde laden
terwijl met rijkdom menselijkheid verdwijnt.
Is vrede…
De oude boom
netgedicht
2.4 met 28 stemmen
443 Eeuwen geweven
wortels diep in aarde rust
stormen fluisteren
Verbonden met stilte staat
hij daar, al zo lang als iemand zich kan
herinneren, wortels diep verankerd in eeuwenoude aarde,
terwijl zijn majestueuze stam littekens draagt, van stormen die zijn voorbijgegaan.…
Vredesdroom
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
443 Altijd wil ik de dromer blijven
De dromer die ik altijd was
Over dromen van vree wil ik schrijven
En over de droom die genas
Het was een droom van rust
Die de mens aansprak en raakte
Na ontspannende slaap wakker gekust
Door geest van liefde die over mij waakte
Het was een droom voor alle mensen
Van elke kleur en elk ras
Dat elk voor ieder…
De band met de natuur
hartenkreet
2.5 met 274 stemmen
1.284 En toch voelt het alsof ik in veilige handen rust.
Bij het water kniel ik, luister
naar de stroom. Hij herinnert me dat alles
verandert en doorgaat. Ik raak het koele oppervlak aan en
ervaar tegelijk mijn hart weer ademen. Spanning lost op in het rimpelende licht.…
Weg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
555 stille tranen
getuigen van
verborgen verdriet
huilende gedachten
daar waar
niemand het ziet
verlangen druppelt
naar binnen
vermengd met heimwee
ooit is er het weten
ooit is er rust
ooit ga je mee…
Op pensioen
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.049 Ik zet mijn wekker voortaan uit,
geen haast, geen files, geen geluid.
De koffiemok vult zich op tijd,
de krant ligt klaar, ik ben bevrijd.
Geen baas die roept, geen lijst vol taken,
ik kan nu eindelijk lang uitslapen.
En mocht je mij ooit nog eens zien,
is het vast op een terras met een glas wijn misschien.…
Adem van de natuur
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
342 Natuur in het hart
met verlangen naar liefde
onvoorwaardelijk
Het hart vol natuur
met een stille hunkering
onvoorwaardelijk
Natuur omarmt mij
verlangend naar warme liefde
onvoorwaardelijk
In het hart van mij
natuur en diepe liefde
onvoorwaardelijk…
Vaststellen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
290 Wat geeft meer rust
dan het vriendelijk kabbelend water.
Wat geeft meer rust
dan de adem in het woud.
Wat kun je meer genieten
dan de Pruisisch blauwe hemelkoepel.
Wat kun je meer genieten
dan leven in de schepping.
Wie kun je meer danken
dan de Schepper van dit alles.…
Langs de rivier
hartenkreet
1.5 met 10 stemmen
632 Lint van helder blauw
versiert het groene landschap
vloeit zacht naar de zee
Langs de rivier fluistert
het glinsterende water zacht, een echo
van gedachten die ik niet kan vangen. De wind streelt
mijn huid als herinneringen, en alles lijkt tegelijk dichtbij en ver weg.
De bomen buigen mee
met een geduld dat ik zoek, hun schaduw
tekent…
Je bent
netgedicht
2.6 met 28 stemmen
509 Het geduld dat mijn hart in rust laat landen.
Je bent de stem die fluistert zonder ooit te oordelen,
een zachte kracht die alles in stilte draagt.
Je bent het ritme dat mijn hart opneemt,
de warmte die mijn gevoeligheid niet overspoelt.
Het anker in mijn zee van indrukken,
de zachte landing na een dag vol geluid.…
Langzaam uitgedoofd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
384 Mijn vermoeide ziel smacht naar rust,
een vredige plek zonder pijn.
Hoe eng ik het onbekende ook vind,
mijn licht dooft langzaam uit, ik kan hier niet meer zijn.…
Wanneer vleugels terugkeren
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
488 Vleugels keren zacht
naar het nest vol licht en rust
stilte draagt hen mee
Hun sierlijke vlucht opent
de weidse lucht als een adem, een boog
van wind, van ruimte, van verlangen, elk vloeiend
ritme een echo van vrijheid die zachtjes terugkeert naar zichzelf.…
Zonder titel
netgedicht
1.4 met 12 stemmen
397 bleven
waar ik mijn adem terugvind in de ruimte tussen woorden
en mijn hart de tijd krijgt om zichzelf te verstaan
Soms trillen mijn gedachten als glas in een tocht
maar jij beweegt daarin als een hand die niets afdwingt
slechts een aanwezigheid die bevestigt dat ik genoeg ben
en dat zachtheid geen zwakte maar een thuis kan zijn
En in die rust…
Opladen
netgedicht
1.8 met 16 stemmen
616 Zee fluistert zachtjes
horizon nodigt mij uit
adem vol van licht
Even teruggetrokken
uit woorden die te druk, te hard of te
luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust,
en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen.…
De mystiek van de wintertuin
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
504 Het licht valt als adem op
de kale takken, breekt in ijzige lijnen,
danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook
mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.…
In het Oog van de Storm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
369 De rust in mij begint te verdunnen,
alsof zij haar vorm verliest.
Ik weet dat dit oog zal verdwijnen,
dat de stilte geen belofte is.
Spoedig zal ik de chaos
weer onder ogen moeten komen,
wanneer de storm terugkeert
om alles wat stil was
opnieuw in beweging te brengen.…
Wanneer mijn ziel winterslaapt
netgedicht
2.4 met 19 stemmen
641 Buigende takken
sappen trekken zich langzaam
stil groeit nieuw leven
Mijn kruin gesloten voor
de wereld, sappen trekken zich traag
terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in
de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.
Wat boven de grond lijkt
op sterven is beneden een heilig en
zacht begin, in de schoot…
Eindelijk
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
293 misschien oud, met stof
als adem
op de rug van de tijd
Gelaten-
niet verlaten maar neergelegd
in handen die
niets meer vragen
de waarde wordt niet
gezocht,
wie zoekt vindt enkel
papieren
wie zwijgt hoort
misschien
wat onder het papier
beweegt
daar is het niet
voor bedoeld-
niet om het verleden
wakker te schudden
het rust…
Rustig beklim ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Rustig beklim ik
de berg, ijl kringelt de wind --
naar de Witte Tand.…
Thuis op deze aarde
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
404 Mijn vingertoppen tasten
naar mos, een textuur die langzaam de
wirwar in mijn hoofd tot rust wrijft. Ik spreek niet om
begrepen te worden, de eik stelt geen vragen, hij bewaart mijn stilte.
Zon strijkt met een zachte
hand over mijn huid, haar licht dat niet
verblindt maar alles helder omlijnt.…
Naast jou
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
376 Je stille nabij
laat mijn adem weer zakken
tot een zachte kern
Hoe ik naast jou besta,
alsof elke ademhaling een fijne trilling
opvangt die door de ruimte beweegt en mij uitnodigt
om aandachtiger te luisteren dan woorden ooit kunnen vragen.
In mij ontstaat een kalm
landschap dat zich opent wanneer
je dichtbij bent, een veld van tedere…
In mijn waarheid
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
215 Ik kan wel in mooie kleren
op schoot gaan bij een man
met blauwe ogen, en champagne
drinken in de kleur van zijn huid
zonder iets voor hem te voelen
maar mij bevalt het
op een verlaten terras
in mijn eigen waarheid
van een verlaten terras
te zitten, hopend
dat er niemand denkt
gezellig, dat terras
laten we daar maar berm-
bloemenlimonade…
Nacht in het park
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
225 /Hij spelt de krant, s nachts
onder een lantarenpaal in het park/
zeg ik tegen mezelf
over mezelf
/Ik lees de krant/, zei ik
ook tegen de agenten
in hun auto, al luister ik meer
naar het geritsel en de geluiden
uit de stad, de berichten
zijn zo interessant niet
Ja, hier zit ik beter…
De mist die mij draagt
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
423 Tussen wat zichtbaar is en
wat vervaagt, vind ik een rust waarin woorden overbodig worden.
Wanneer het licht zich voorzichtig
opent in het wit, keren contouren terug met
een nieuwe zachtheid. En ik voel hoe deze ademende
ruimte mij draagt, alsof ik er even opga in haar kalme beweging.…
Tijdgenot
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
733 In deze wijde rust word ik
weer doorlaatbaar, niet langer gedreven,
maar eenvoudig zijn, alsof iets in mij zich ontspant.
En in die helderheid ontstaat genot waar ik blijf, gedragen door stilte.…
Viburnum in lentebloei
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
453 Viburnum opent
tussen roze bolletjes
valt het lentelicht
Sneeuwbalstruik staat
weer in lichte bloei, haar takken
dragen de ronde trossen, open in roze en wit.
Lentezon strijkt langs bloempjes en laat de tuin glanzen.
Elke bol lijkt een belofte
te dragen, een kalme plek, uitnodigend
voor bijen die komen en oplossen in de warme lucht.…
De zon zegt zo veel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
150 De zon zegt zo veel,
maar de maan verspreidt een licht --
dat naar je luistert.…
Volume Ebt , Rust Stroomt , Tij Is Laag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
317 Woorden, scherp als glas,
Verlangend naar rust.
Een storm die plotseling zwijgt,
Aan een zachte kust.
Scherpe scherven, aangespoeld,
Door een uitademende zee.
Nu slapend onder zand,
Wiebelend met de stroming mee.
Vluchtig is hun scherpte.
Zonder groot bestaan,
Maar met klank en ritme,
Die bij elke verandering aanslaan.…
Gewortelde stilte
netgedicht
3.3 met 10 stemmen
169 een oud verlangen
door kinderlijke dromen blind geleid
en struikelt over zijn naïviteit
te weinig eelt op zijn beschadigd lijf
de eenzaamheid wortelt nu diep en stijf
wanneer juli warme winden zendt
en elke boom zijn bladeren toont
is dat het breekpunt dat de man herkent
nu de zoektocht aan een waarheid went
waarin de stilte hem met rust…