1857 resultaten.
NIETS MEER HETZELFDE
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
1.339 Je ziet weer hoe je danste
en huppelde aan de hand van je ouders
hoe je moeder liedjes voor je zong, en
hoe je zat op je vader zijn schouders.
Hoe je samen "mens erger je niet" speelde
en ze jou altijd lieten winnen
en dat je na een gemaakte fout
altijd weer opnieuw wilde beginnen.…
Vruchthuid
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
775 Haar schouders
dragen eenzaamheid
stap voor stap
naar buiten
handen zoeken
in gestikte zakken
ooit gevuld
met haar hand
in de mijne
vinden gekromde vingers
een tamme kastanje
geraapt tijdens
die laatste boswandeling
goed tegen reuma
zei je nog
terwijl kleine deukjes
in de schil haar glans
juist versterkten
een schuchtere lach…
Achter de maskers
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
11 De stoet flaneert langs een wit laken
dat over de schouder van een waker hangt.
Het geroezemoes slaakt een diepe zucht,
wanneer er naar wat stilte wordt verlangd.
Het uitbundig vertier zoekt zijn finale,
in het midden sterft een doffe knal.
De stad hervindt haar verloren adem,
nu ze statig uit het rumoer herrijst.…
Maria van Magdala
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
883 maagd
dat zijn jullie woorden
waarom mijn naam verguizen
door mijn lange haren
die zijn tranen drogen
door mijn lippen die
voeten kusten of zelfs
de nardusmirre waarmee ik balsemde
Noem mij gewoon Maria
zonder de steen
voor mijn voeten te gooien
die jullie ooit zelf toegeworpen is
laat mij mijn pad volgen
het hoofd fier op sterke schouders…
Iets als een sonnet
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
723 Wanneer word ik van de pijn bevrijd
die sinds jaren op mijn schouders rust
wanneer wordt mijn geweten gesust
en raak ik weg van eenzaamheid.
Hoe weet ik of na zo'n lange tijd
jij niet al iemand anders kust
onze liefde niet al is geblust
of raak ik je nu zelfs voorgoed kwijt.…
Ik werd geboren
gedicht
3.6 met 89 stemmen
35.705 Het begon te regenen
en hij sprong naar beneden, holde weg
om te schuilen, riep nog over zijn schouder:
'Wees gelukkig! Wees maar gelukkig!'
De zon verscheen,
maar er klom niemand meer naar boven.…
Rozenmond ligt languit in haar bad
gedicht
3.1 met 20 stemmen
10.092 Zij draait de mengkranen
open, duwt het hefboompje omhoog
en laat het nog uren en uren
regenen op haar schouders,
op haar zo mooie hoofd.
------------------------------------
uit: 'Het ontbrokene', 1990.…
GEBOORTE COLLEGE
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
539 Socrates’ moeder meent het oprecht
Tuesdays with Morrie zegt vader Tijd
Kijk, zegt hij, vertederd, ze heeft hem nu
Al op haar schouder, de kleine vogel met
Telkens zijn vraag wat als je nu zou sterven…
Kille regen
poëzie
3.1 met 18 stemmen
5.395 Ik zou wel, berustend, willen
Lichteloze dag verduren
Als uw hoofd maar enkele uren
Zich tot mijn schouder boog.…
Sneeuwblind
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.398 die zoveel winters had verslagen
maar gekregen van mijn vader
die hem niet meer nodig had
kroop ik nu dicht tegen hem aan
me schuilend voor de witte vlagen
En zo liep ik wat vooruit
terwijl ik in mezelf bad
dat het met jou nu beter ging
sinds jij een pas had afgeslagen
even rilde je mijn rug
terwijl ik alles zo vergat
en aan mijn schouders…
Scheiden
hartenkreet
3.8 met 22 stemmen
1.921 Het kind reikt tot zijn schouder,
straks is zij wat jaren ouder,
en niet afhankelijk van moeders gril,
dan kan zij komen zo vaak ze wil.…
Een stukje vleugel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
500 ik ben geen engel
het ook nooit geweest
toch leek het er soms op als
er een stukje vleugel verscheen
klopte op wat schouders
was redder in hun nood
opende vaak gesloten deuren
luisterde naar wat bestaan hen bood
ik koesterde dat image
voelde de hemel al nabij
deze zogenaamde goede werken
maakten mij en anderen heel blij
was het echt…
Haar verdriet is mijn verdriet
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.670 Haar hoofd zo vol van zorgen
en het hart zo vol verdriet
ik kan alleen haar tranen drogen
maar problemen oplossen niet
Het is me echt zo zwaar te moede
wanneer ik haar verdrietig zie
een arm om haar schouders leggen
haar hoofd huilend op mijn knie
En mét haar huil ook ik mijn tranen
heb net als zij slapeloze nachten
'k heb nog steeds…
Hoge muren
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.658 Waar kan ik heen, bij wie kan ik huilen,
Van wie krijg ik een schouder,
bij wie mag ik in bange tijden schuilen.
's Avonds zit ik alleen,
iedereen is ergens anders heen,
En ik? ik voel me een blok aan hun been.
Ze gaan naar vrienden of bekenden, kennissen of buren,
Ik zit opgesloten binnen mijn eigen gebouwde muren.…
ode aan michel en bianca
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
3.774 Een schouder om te huilen,
een plek om te schuilen.
Zelfs als het zover komt
een schop onder m'n kont.
Ook al loop ik te tieren
of jullie dag te verstieren.
Dan nog, blijven jullie me trouw.
Zulke kinderen vind je niet gauw.
Daarom dit schrijven.
Ik hoop dat jullie zo blijven.…
Het regenbooggevoel
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
774 drank, drugs, stapels geld of bergen juwelen
en andere dingen die broederschap doen verdelen
verslaan de kleuren, geuren, liefde en de kracht
die mensen gapend doen verstommen in waardering
van een wonder dat verschijnt ergens midden op de dag
wacht ik op haar prachtige zijn en liefkozende tasten
Scherpe nagels die fluweel prikken in mijn schouders…
Jij spiegelt gemis
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
493 verdwijnend
in einders naar keuze
nadat armen
zacht wiegend wuifden
handen met vingers
als teken gekruist
ja jij was thuis
ver van applaus
dat ik mocht oogsten uit
onze woorden zinnen en strofen
wij hebben alles gedeeld
behalve het leven
dat wiel spaakte en werkt
op deze momenten echt tegen
jij spiegelt gemis
van de hand op je schouder…
Warmte van omhelzen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
556 winkelstraten
een man die zong
de strooien hoed
en mensen die zich
aan hem vergaapten
geen sjofel type
maar een geschoolde stem
zong over haar en hem
gebroken door een scheiding
diep sneed zijn pijn
in een klassieke timing
de melodie met
liefdevolle nostalgie
tekst uit zijn verleden
het leek alsof
mijn vaders handen zo
op mijn schouders…
het ellendig spook verdrijven
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
634 buitengewone knuffels
bestaan wijselijk;
ze zijn in de huid geschreven
door die ene wijze uil
die zijn blik
op mijn schouders tikt
en in zijn hoop mij
in een potje yoghurt legt
waarin ik kan drenken,
mijn mond bijt minder;
verdoezeld dat stekende.…
Oneindig misbruikt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 Erover spreken gelukt haar niet
Ze lacht wel eens wat vluchtig
edoch haar ogen doen niet mee
Die haar nam bleek zelfzuchtig
Hij brak haar geestelijk in twee
Ze weent, edoch zonder tranen
want dòòr duurt maar haar pijn
Ongeschonden..geen orgaan en
het leven smaakt haar als azijn
Ze ziet alleen, alleen het duister
als zij over haar schouders…
Lijken in het veld
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
508 Kinderen verdrinken, sterven en creperen,
terwijl ik dit gedicht laat vloeien uit mijn pen
Veilig weggekropen achter dijken,
goed beschermd tegen gevaren,
halen we de schouders op, beredeneren:
Het zijn maar Pakistanen.
We zijn in shock! De vakantie is verzopen!
De camping staat weer onder water,
Het hele land is volgelopen!…
Vers in de etalage
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
745 "
Ze haalt de schouders op en zegt:
"O dat,dat stoort mij niet,"
En maakt zich uit de voeten.
En ik zak zwijgend van mijn zelfgeschreven voetstuk.…
De mysterieuze vrouw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Wat zou hij graag
haar denken
observeren
zoals ze daar
gebiologeerd
zijn schilderstukken
bestudeert
haar ene schouder
lager dan de ander,
het ene been een
tikje buigend,
dat tasje op haar zij.
Vooral haar blik
intrigeert onder dat
rode hoedje,
het mysterieuze
dat er achter schuilt.…
De mysterieuze vrouw
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
663 Wat zou hij graag
haar denken
observeren
zoals ze daar
gebiologeerd
zijn schilderstukken
bestudeert
haar ene schouder
lager dan de ander,
het ene been een
tikje buigend,
dat tasje op haar zij.
Vooral haar blik
intrigeert onder dat
rode hoedje,
het mysterieuze
dat er achter schuilt.…
Zorgen.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
763 Samen alles delen in het leven
werkelijk, alles samen doen,
liefde is niet zo maar even
'n arm om je schouder of 'n zoen.
Liefde zit veel meer van binnen
vraagt alle aandacht en zo meer,
het berooft je van de zinnen
alle dagen steeds maar weer.…
onzegbaar en onuitspreekbaar
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
816 Ja, je legt je hoofd tegen mijn schouder,
wiegt ogenschijnlijk gedachteloos
in het ritme van het tikken van de klok,
nauwelijks hoorbaar boven het druppelen
van de zondagregen tegen het raam.…
luister naar het geluid
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
767 ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef
over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig
ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet
tussen de stenen op het strand
jij wilde ze…
KNUFFELEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
859 Kousenflarden om haar benen;
tenen staken uit haar schoenen
Kusten bij elke stap ’t steen en
niettemin was zij om te zoenen
Lorren rondom haar schouders;
grote vlekken op haar vale rok
Met haar wat moeilijke, ouders
had ze het dikwijls aan de stok
Rode haren in wilde wind en;
ze wuifden al van ver naar mij
Oh ze was een heerlijk kind en…
Eventjes
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
574 Ik schrijf je een brief zo af en toe
niet meer zoals vroeger
fanatiek droeg ik er
gedichten in op
alleen voor jou
verschrikkelijk sentimenteel
maar vooral erg veel
dat viel jou allemaal ten deel
of jij daar nou op zat te wachten
dat deed er voor mij niet toe
ik zat daar met kille nachten
om mijn schouders heen
ik voelde mij alleen…
zij in het licht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
480 nu ik de zon heb zien spreken breekt
de ruimte en huilt het gemis diep
gedrenkt in de plooi van mijn schouder, ik
zou het vluchten moeten staken doch
het ruisen van de vrije val langs
alles wat beneveld staat te schuimen
is de kurk die me vangt in het geweten
monumentale twijfelingen, gecorrodeerd
door tij en onrust hebben de taken…