1541 resultaten.
De Traan
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
713 deze dagen zie ik de hopeloze onmacht
die zijn vijand hem belaagt,
in de bloei van het leven
dat enkel wanhoop draagt
maar om mij gaat het niet
wil dat duidelijk beamen
het vraagt om innerlijke kracht
met de traan van liefde en verdriet
we dragen het samen…
De pijn dieper steekt
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
478 zekerheid
en het dansen
op het scherp
van de sneden
die liefde uiterst
pijnlijk laat splijten
meteen het vers
rode bloed doet
vloeien in plaats
van de gevoelige
warmte van kus
knuffel en je
sterke hand die
voelen als geluk
waar ik oh zo
voorzichtig mee ben
omdat de pijn
dieper steekt
als het geluk even
niet meegeeft
nog liggen wanhoop…
Teveel hoop
netgedicht
1.0 met 348 stemmen
736 opstandig
handen nerveus
nog zijn de
vonken niet
overgeslagen
heeft de
overheid
enige grip
zonder slagen
ze bedaren
in samen door
de somberte
weg te zingen
op het pad dat
een stem in het
donker beschijnt
waar handen
tassen pakken
van het strand
zonder elkaar
aan te kijken
want contact
is de ziel zien
die met angst
en wanhoop…
Polonaise
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
164 handen van succes, en nu
loop ik op wolken
van elektrisch licht
glitter en bewondering
mijn pensioen te vieren
in de hemel der feesten
ster onder de sterren
de lachend mooie mensen
hun parels, botultox en gel
in halfgrijs haar, onvermoeibaar
op de maat van het koper
Niemand hoeft naar de wc
we zweven over de bedden
waarin de wanhoop…
Winterstilte
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
311 Bomen verminkt in kou, armen wanhopig
naar bloedende zon, sneeuw raast in ballet
van verdoemenis, verscheurd door tijds klauwen.
Toch laait vuur in hel: vogelspoor bloederig,
haardgloed verslindt horizon, aardes razende adem
explodeert in licht, brekend duisternis.…
In het gouden schijnsel
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
672 gouden woorden die spreken
het gezicht doet verbleken
wijze woorden die dag
toen ik voor het eerst zag
het bloedrood opkomen
verblekende lichtstromen
vurig omhoog geschoten
mijn hart omsloten
wervelende waaiende winden
die witstralend verblinden
het gevoel in een klap
en wegvrat hap voor hap
twijfeling, angst en wanhoop
verdwenen…
Zoete pijn
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.814 Zó vanzelfsprekend
waren wij samen
dat onze harten ongemerkt
verstrengeld zijn geraakt,
nu onze wegen scheiden
stroomt een stil gemis
dat raakt aan wanhoop
uit barsten en scheuren
die ons uiteengaan
nog steeds maakt.…
DE MOED VERLOREN
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
2.285 Ik begin langzaam de moed te verliezen
naar jou terugkomst naar huis
wanhoop maakt plaats voor berusting
maar toch blijft dit altijd jouw thuis.
Het enige wat ik nog van je heb
is je foto aan de muur met een kaart
waarop geschreven staat: ik heb je lief,
die woorden blijven in mijn hart bewaard.…
Hoop en vrees
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.183 Nu eens leidt Wanhoop Avier voor
Banenvrees Folio, dan bekrachtigen
de teamleden van Jan zonder Vrees
hun dominante positie, vervelend
bumperklevend gevolgd door Bang
Bang en Bang. Als steeds meest
dreigend aanwezig is mr. Ontslag
in de volgkaravaan.…
Beestjes
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
1.082 wanhopig en treiterend
het is niet jouw schuld dat ik lieg
het zijn de kleine beestjes in mijn hoofd
hoe kan ik denken?
het is allemaal te dichtbij
ze knagen langzaam aan mijn handen
handen op mijn heupen
liefde in de lucht
beseffen ze wel wat ze doen?
zingen wil ik
de spier is weg
waarom op mijn zwakste punt?…
Wie, oh wie .....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
766 ook niets lijkt te bewegen
handen op mijn schouders houden mij tegen
een stem klinkt achter mij, donker doch luid
stevige vingers raken mijn naakte huid
ik wil, maar kan mij niet meer bewegen
elk gebaar, zelfs een uitgestoken hand
lijken mij van top tot teen te verstenen
toch woedt er in mijn lijf een helse brand
nog steeds is mijn wanhoop…
Achter je ...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.129 ogen
gedachten vliegen
woorden voorbij
handen willen vatten,
grijpen in het ledige
duister, waar zinnen
ooit neergelegd om
glimlachend te bezinnen
verweven worden tot een
laatste gebod, helaas
nooit door God geschreven
schreeuw ik de klanken,
roep om datzelfde elfde
gebod in gebed, laat
het achter, draai mij om
en laat het wanhopig…
Zelfkastijding
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
543 Wanhopig zoekend word je dol.
Weet dan dat je jezelf kwelt
vermits er onder handbereik
beschikbaar is: een naaidoos vol.…
Beddingen van rust
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
431 zag je armen
wanhopig zwaaien
vingers vertwijfeld
graaien naar het
laatste stukje houvast
van het leven dat jij nu
niet meer in handen had
waar ooit
je dansante passen en
lach synchroniseerden
tot innemend zijn
brak nu dat beeld tot
de scherpste scherven
in diep gevoelde pijn
je schimde naar
het verdwijnpunt
van de werkelijkheid…
loket
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
856 jawel, ik kan uw onbegrip begrijpen
uw wanhoop, woede en uw hoge toon
ik kan ook leven met uw lach en hoon
en snap dat u mijn strot wel dicht wilt knijpen
u mag de botte bijl van mij ook slijpen
een gruweldaad is mijn verdiende loon
na twee uur wachten is het doodgewoon
dat uwerzijds de nood begint te nijpen
vergeeft u mij dat ik geen stempel…
Kapot plastic blauw
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
761 danst
lijk ik verdwaald
zie vreemde gezichten
uit een onbekend land
exotische talen
stemmen die twisten
wantrouwende ogen
half gesloten in kou
en striemende regen
met kapot plastic blauw
ze schuifelen colonne
vloeken verdomme
kinderen glijden uit
jengelen luid van
honger en dorst in
de vieze nattigheid
ze kijken mij aan
met wanhopige…
Mijn spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
699 De wil, dat een ieder die bestaat,
eer natuur, zijn leven zal nemen
Als zalig mens, door het leven gaat
slechts gepaard, met reële problemen
Ja, gaarne laat ik na mijn spoor,
doch behoeft ooit te weten
Dat ik hierbij mezelf verloor,
door pressie, en wanhoop, bezeten…
Verbasteren
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
762 Twee namen gekrast in een oude boom
een groot hart in wanhoop gesneden
verweerde klanken tussen bladerenzoom
alle hunker naar morgen vermeden
hun wereld stond al jaren in brand
waar lichamen ondergronds leden
verloren zij hun stad hun land
vonden bunkers als huis van heden
het mes, verroest, werd onlangs gevonden
maar de boom was niet…
Paddenstoelen onderweg
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
571 zich in arren moede af
wat haar bezielt
de criticaster in haar hoofd zal als excuus
de uitlaatklep wel weer gaan halen
of het ego dat moet worden opgefleurd
waardoor zij ach zo mededeelzaam is
onder het mom van groots verdwalen
kom ik dan tot mijzelf
dan is het antwoord snel gegeven
mijn dichtsels geven bij verdwalen,
wat soms tot wanhoop…
Zes hoeden en een grijze sjaal
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
554 liefhebben
dat de duinen ons dansen
de schermen achter de paviljoens
de kleur dragen van je ogen
het vroege toch ook al oud augustus
remt mijn drang om in jouw vlucht
het gelag te zijn van mijn rijpe daad
waarin jij mijn appels mocht plukken
glazen vullen, bottelen – het geven
van een fooi - ach ik laat het leven achter
dat me bracht tot wanhoop…
tot in de morgen
netgedicht
3.8 met 17 stemmen
761 wind waait zoute druppels, het raam knarst zwaar
om de wanhoop van
de dingen
ik staar voorbij bomen op de weg
en het binnenwaartse zwijgen dat machteloos
om de schemering valt
zich in schaamte nestelt
en in nog meer zand in mijn ogen
ik zie vreemde witte vogels vliegen
doorheen verlangen en de waarachtigheid
van de nacht
ze leggen…
niet zonder, niet met
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.065 rivier maar nog onvoldoende
om het gemis te stillen van vrijheid en geest
die langzaam verdroogden in elkaars nabijheid
hoe verlaat je een warm zinkend schip
dat je eigenlijk niet wilt missen
zonder geen van beiden te verdrinken
ver weg dwaalden ze, verdwaalden zonder elkaar
de lichtsignalen vanuit hun verre andere ik
veranderden in wanhopige…
Wandeling naar de zee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 In de verte hoor
ik een kind huilen en roepen of is het een
vogel die z'n familie zoekt, wanhopig als ik?…
Het linnen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
974 liefde
zoals die er was in ’t begin
onmiddellijk in de kustplaats
van heimwee, eb en vloed
je woont daar
in het droomhotel van verlangen
naast de brief van een vreemde
uit een ongelukkig huwelijk geboren
alle waangedachten laten je los
omdat je het kind bent van een droom
in onverteerbare herinneringen
begin je een laatste brief vol wanhoop…
Vijf dichters
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 er was eens een groep meeuwen
schreeuwend vlogen zij rond
de zee bleef onverstoorbaar doorgaan
met eb en daarna vloed
vijf dichters zaten op een duin
pakten papier en pen
elk hoorde iets anders
in het luide krijsen
de eerste schreef een elegie
de tweede beweende eenzaamheid
de derde zag de wanhoop van een mens
de vierde tierde…
doortocht
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
459 toen viel de stilte
hoorbaar als een waterdruppel
begon de dwaaltocht door de grot
kalksteenkegels sperden ons de weg
als stenen afgodsbeelden
wanhoop droop in pegels
van het gewelf
langs torenhoge ijskaskaden
van langvergeten angst
heel even fonkelde het meer
agaten spiegel in het vuur
van onze fakkels,
onpeilbaar als het navelstarend…
TALIG TUINIEREN
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
545 Voor mij zal het papier thematuin blijven
Ik zal er zaaien, oogsten en verdwalen
In een klein theehuis schenk ik reisverhalen
Een inktvijver toont takken met olijven
Het onkruid zal mij vaak tot wanhoop drijven
Ik zal The Poppies van Mccrea vertalen
Een eigen Flanders Field zal ik ompalen
Waarboven leeuweriken psalmen schrijven
Amor en Psyche…
De nacht, het duistere hart.
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
457 Waar lichtekooien te koop zijn;
voor zij die wanhopen de hoop zijn.
Waar studenten bij het nachtelijk
ervaren de zorgen voor de toekomst
voor de morgen bewaren.
Waar de ziel van het burgerfatsoen
ieder greintje verliest onder het
nachtelijk schijnsel in een plantsoen.
De nachtelijke zoenen; de vlekken op de
blazoenen.…
Gevormd uit een klompje klei
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
427 Ik loop
naar het venster
en sluit de
duisternis buiten
tegelijk
met de room gekleurde
glanzende gordijnen
van satijn
het binnenste
van mijn ziel
de woonplaats van
het nimmer uit te doven licht
de adem
van Zijn Woord
waarvan
wij woorden maken
in een
gedicht
in blijdschap, wanhoop
of ontsteltenis schrijven
bij Uw licht…
HET MISVERSTAND
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.525 Een man, door wanhoop aangedreven,
Zijn leven zat,
Wierp zich in 't stromend nat.
Zijn makker sprong hem na en redde hem het leven,
Maar vruchteloos: de man, bij 't knellen van 't verdriet,
Wist niet, wat aan te vangen,
En ging zich aan een boom verhangen.
Zijn makker zag het aan en nu weerhield hij 't niet.…