21461 resultaten.
Droevige tijden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
650 De radicalisering neemt toe, overal.
Waar moet ik het zoeken?
In boeken of in hoeken?
De radicalisering neemt toe, overal.
Waar moet ik het zoeken?
In kleurboeken of in smakelijke koeken?
De torpedoman roept mij in donkere stegen.
Op zijn rug draagt hij een haaievin.
Ik durf me niet aan hem te tonen.
Ik ben een wigwam in dit leven, ik tel…
Meerwaarde
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
526 opnieuw rijmt zonneschijn niet op venijn
schuilt in luwte, in lagen
eerder herfstig, ontdaan van pijn
leeft enkelvoudig voort, geknarst door grind
verdund door vergeten
niets is afwezig als de som der delen
een ziel van steen doorleeft haar ogenrood
smoort in weerwil
zacht als ochtendmist en dagelijkse dood
niet anders dan vroeger zoals…
Stad zonder tijd
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
563 *-eigenheden
Die vervelen
nooit, zoals Rubens ons
in veel van zijn werk
immer laat zien
Hoogstaande streken
met pencelen
Een stad zonder tijd, houdt
jou en mij jonger
Een stad zonder
tijd knaagt niet aan onze ziel
Wijzers terug
*Peter Paul Rubens; Siegen (Duitsland), 28 juni 1577 - Antwerpen, 30 mei 1640…
Thuis
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
585 Tijd is iets onaantastbaars maar nooit verloren.
Blijf geloven in liefde..
Liefde zonder zorgen
Jaren zijn voorbij
Eindelijk thuis
Ik bij jou en jij bij mij…
Krankzinnige media
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
664 Leve de vooruitgang,
leve de tegenwoordige tijd!
Men zou er depressief van worden!…
geborgen tijd
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
593 hoe ouder ik word hoe dieper ik soms
in mijn vroegste jaren verzeil en er
gaandeweg ook langer schuilen wil
alsof ik mij in de jachtige wereld van
nu steeds minder thuis voel, liever
de rust van 't voorbije proef
rond 'n dierbaar huis of plein tussen
vertrouwde geuren en klanken
in stil geborgen tijd
.…
Stop de tijd
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
585 Pak je bij je strot,
Arrogante koning Tijd
Die zich vorst waant
Over al mijn dagen,
Mij de uren en minuten
Dicteert alsof ik er
Alleen maar ben als
Slaafse notulist -
Een mens zonder enig gewicht -
Bij deze ben je afgezet, wordt
Je koninkrijk verbeurd verklaard,
'k Zie je donker nu al
Wijken voor het licht…
Jas
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
569 De dag doet een jas van tranen aan
ze knippert wat met haar ogen
laat het zonlicht niet toe
kijkt uit op het nietig bestaan
zij zeult de tijd met zich mee
telt de seconden
laat de uren slaan
de dag heeft een jas van tranen aan.…
VOORBIJ DE TIJD
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
543 bevrijdt
tijd zal zeggen
wil niet altijd meer weten
wil de tijd zelf
nu
soms vergeten
onder een vage vale maan…
wachtend tot het niet meer kan
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
643 in het angstaanjagende nu
staat de radeloze moeder
aan gesloten poorten
in haar wanhopig wachten
omhelst ze verbeten het ongewisse
rekt ze de tijd verder en verder uit
schuift ze het noodlot voor zich uit
tot het kantelende ogenblik
waarop niets meer hetzelfde is
zwijgend torst ze de droefheid
van het leven met zich mee
trekt ze zich…
Op de bres
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
477 gevecht
waarheid in het fort van de tijd; de schreeuw om gerechtigheid
zij staat op de bres; een dichter
is geen onderwijzeres…
Tijdgeest
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
507 Uitgegroeid
door de jaren heen
laat hun bast de sporen zien
holte als stille getuige
de ruimte kan niet wijder zijn
leven en dood
trokken aan de tijd voorbij
beknopt wat is geweest
de stille boom…
Eeuwigheid
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
419 Het tikken van de klok
zo hard
met een zachte g
glijdt de tijd
uit stille uren
soms verhaalt hij van vroeger
zij kijkt hem vragend aan
en wacht nog wat op later
dat niet komen gaat…
taaie tijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
411 de hete adem van
de zon drukt op
de kale aarde
in deze desolate
vlakte waar het
bijna altijd waait
sta je stil
bij de bomen
kromgetrokken
door de wind
hoe lang duurt het
vraag je
voordat de rups
verandert in een
vlinder…
Fluisteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
452 Ik hoor verstrijken van de tijd,
in het fluisteren van de bomen.
Ik zie ontelbare kiezelstenen rollen,
tijdens voetstappen door het grind.
In het rollen en het fluisteren.
In het kloppen van mijn hart.
Daarin proef ik eeuwigheid.…
Hier is overal waar we zijn...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
444 Hier voel ik dat mijn leven stilstaat,
terwijl de tijd blijft stromen.
Ineens, zien mijn ogen jonge zwanen,
die van hun ouders vliegen leren.
Ik luister aandachtig nu en blijf,
want hier is overal waar ik ben.…
Verslaafde agenda's
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
433 Volop vrije tijd te hebben.
In overvloed.
Af en toe.
Kijken en luisteren,
naar hoe andere mededieren leven.
Hoe ze lopen, vliegen en kruipen.
Durven druktemakende mensen,
eindelijk, op vrije voeten staan?
Kunnen mensen volle aandacht schenken,
aan wat ons allen aandacht geeft?
Hoe uit zaadjes bomen groeien.…
Fabels?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
523 in de zandloper verloopt het zand in de
richting van de hand hem plaatst,
we kunnen hem blijven draaien,
niet de ons aangemeten tijd.
mijn kleren van herinnering verbleken
aan de waslijn van eigentijdse wind, in
dat prisma zie ik alle kleuren breken
in het kristal van het ongebluste kind.…
Vogelzang
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
487 ontroering maakt zich van
ons meester
de zon
lokt naar buiten
in ons afgesloten bestaan
bestraalt
de adem van de tijd
de dag zwelt open in
vogelzang…
Een levenslange dag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 Wie één gewone dag beleeft
als één heel leven,
beleeft een ontdekkingsreis.
Gewoonten? Vergeet ze maar!
Sleur? Wat is dat nou weer?
Wat is er gewoon aan wakker worden
alsof je opnieuw wordt geboren?
Wat is er normaal aan inslapen
zonder dood te gaan?
Eén gewone dag is een unieke mix
van doodgewone dingetjes,
van gebeurtenissen en ontmoetingen…
Brekend in een kus
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
414 Door de schaduw
in mijn rugzak
besta ik niet, al
was het maar voor
even de dorst gelest
uit de tijd van gisteren
voortgestuwd en
aangevuld met andere levens
blijft hij mijn vriendin,
zwanger van een aanstormende golf
eerst veraf, nu angstig dichterbij,
wie niet wil winnen,
heeft al verloren,
kom aan mijn borst
spat in mijn…
De tijd vliegt
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
623 De tijd vliegt.
Maar wat niet liegt
dat is de tijd.
Een oud jaar raakt
zijn verleden kwijt,
dat hem ontnomen zal
worden door het
nieuwe bewind. Het omzien
naar geleefde tijd wordt
door de toekomst even verblind.
De tijd vliegt.
Maar wat niet liegt
dat is de tijd.…
de juiste hoek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 door het open raam
waait de wind en
wikkelt mij woordeloos
in een moment van vrijheid
waarin ik me vrijwillig gevangen geef,
losgeschud van de tijd
in een moment
dat nooit ophoudt te bestaan,
waai ik mee,
ben ik altijd hier
deze wind waait altijd, altijd
uit de juiste hoek…
Ogenblik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
542 Elke ogenblik
raast de tijd buiten zinnen
telt elk ogenblik…
Wat is er nou oneindig
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
562 Wanneer de dagen dan voorbij zijn
En de nachten,
Alleen de tijd
Wanneer de maanden weer verloren gaan
En de jaren nog te lang zijn
Vraag ik me af
Waar blijft dat teken
Want ik wil nooit meer die tijd
Geen dagen, geen eeuwen
Geen maanden, geen jaren
Geen weken, maar
Een teken
Van oneindigheid…
Tijd als voorhang
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 (Fluweel)
Wij openden 't gordijn
't Voorhang van tijd in 't verschiet
Gerealiseerde
toekomst al van toen
Uit een tijd van minder
minder, minder, steeds minder
daar wij simpelweg zijn vergeten
dat meer vaak verrijkt
Hoewel kikkerland immer uitdijt
wappert voorhang als niet te stuiten
Onbekommerd door zelfschaduw
zonder dat zij iets…
Altijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 De tijd
heeft alle tijd
Altijd
De tijd vliegt
Ook als je het niet ziet
En zo is het,
vanaf het begin
Geloof me,
we zitten er midden in…
DE WAGEN DES TIJDS
poëzie
4.0 met 2 stemmen
3.226 Nooit zal ons de wagen
der tijden ontdragen
't sieraad en de rijkdom der edele ziel;
de deugd zal geduren,
schoon rotsen en muren
en torens en al wat maar vallen kan - viel.…
Parnassus
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
410 ik leg het hoofd te rusten tegen lome golven
dan komen dagdromen vanzelf boven
op schervenkusten, op zeehoogte, langs de
koorde van vervreemdbaar licht
wanneer verdwijnt mijn schip achter het
gordijn, het kraaiennest nog fier in zicht
deze maten zijn zo onmeetbaar
alleen zij kunnen tijd of genade doven
tijdens de zondvloed blijft niets…
Een vriend
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
881 Ik sta op en moet gaan,
Kijk op de klok en zeg,
Ja de tijd is weer snel voorbij gegaan.…