2616 resultaten.
Anna's hand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
574 En dat het spoor twaalf was.…
Uitbraak
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
277 Dieren zijn dieren
ook in het paradijs
waren ze niet veilig
voor elkaar, maar
toen kwam het kwaad:
de meedogenloze mens
voor wie zelfs de slang
moest vluchten
wegens een rijpe appel
aan de boom waarin
hij danste
De tuin was al gauw te klein
voor de mens, hij brak uit
en trok de wereld in
trok sporen
van vernieling
om de hoogste…
Zij
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
362 Diep in de oceaan
Daar woont zij onder golven
En spreekt met de wind haar eigen woord
Zij is de schoonheid zelf
En laat een spoor na
De zeeman is innerlijk geroerd
Waar hij ook vaart
Daar zegt hij tot haar zijn ademloos gebed
En als de avond valt…
Maar nee, zij geeft zichzelf nooit feil
Tot grote hoogten is zij gestegen
En in het rijk der…
REISBILJET COLUMBARIUM
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
545 Ik zit op het goede spoor
Ik zit in de juiste trein
Op de cadans
Schrijf ik denkbeeldig brieven
Aan jou, aan allen mij dierbaar
Ondertekend met een verlegen
Vlaams genegen
Juist als jij krimp ik ineen
Bij spoorwegovergangen
Kopstations,vertreksignalen
Zijsporen
Problemen met wissels
Lange, donkere tunnels
Herfstblad op de rails
Vertraging…
De reis van de slak
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
504 Langzaam glijd ik voort
sporen in de stille straat
klein, maar groot in kracht
Wat is het fijn om steeds weer
avontuur te zoeken, vanuit de rust en vrede
die ik bezit. Ik bewandel een gladde ondergrond waar ik
een gangetje passeer terwijl ik sporen achterlaat op het droge wegdek.…
Vleugels van de nacht
netgedicht
2.3 met 22 stemmen
1.072 Geen echo van stilte, geen spoor van zijn
bestaan, alleen de ochtend die ontwaakt, onwetend van het geheim dat zij draagt.…
De zwarte veer
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.102 zwart op het bleke gras
een schacht van dunne pracht
de pennen dicht aaneen
nog open naar de lucht
ooit onder één vleugel
gedragen in de vlucht
een spoor van warme huid
van adem en van kracht
geen nest meer in nabijheid
geen donker boven haar
de ranke lijnen onaangeraakt
de glans van zwart
verblekend onder het ochtendlicht
de…
van gisteren voor later
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
816 het opkomende water
mijn voetstap was een groet
van gisteren voor later
witte huiver kleurt
je jagen op het grijsgroen
van de golven net als wolven
die hun prooi belagen
je stroom wordt trager
als je strandt op zand
de duinrand is je horizon
een schepping van Gods hand
met wisselen van tij
maak je me blij, maar
mijn neergezette sporen…
Spoorloos
netgedicht
4.4 met 15 stemmen
1.594 Vandaag op de honderdste dag
het elfde uur dat je mij verliet
om een patatje zonder
te halen bij Snack Vander Laan
denk ik aan jou en huiver
Hoewel aangegeven als vermist
vond men geen spoor van jou
zelfs geen deeltjes DNA terug
Uit het buurtonderzoek bleek
dat je verdween onderweg
Nu om kwart voor twaalf
zou ik als jij willen gaan
opgaan…
De schaduwen van het leven
hartenkreet
2.5 met 20 stemmen
2.456 De schaduwen van het leven
namen mij gevangen
De schim van onzekerheid
boeide twijfels als ketens
De leegheid als reisgenoot
en het spoor bijster
Gebroken en geslagen
door de realiteit
MAAR
Jouw licht aan de horizon
gaf me kracht om te breken
Het was een gids om
het juiste pad te bewandelen
Nu loop ik je langs je mee
en…
Kerstfeest
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
3.556 De voegen tussen de stenen
trekken sporen in mijn rug.
Het gedreun van orgels,
trombones,
trompetten en
cornetten
in het "Ere zij God"
doet het gedoofde licht uitgeleide.
Gelukkig duurt het maar twee dagen.…
Immermeer
netgedicht
3.7 met 23 stemmen
1.985 dwalend door deze tuin
heb ik niet de vraag
wie heeft eerder
hier gestruind
waar ik speel
en zinnelijk verzoek
zijn geen sporen
van frekwentief bezoek
ook als ik vlei
naar paralelle hof
via zout naar zoet
proef ik dat ik bof
nieuw is dit wandelen
voor mij immer weer
niet om huid of dal
doch mijn lust naar meer…
twee rozen
netgedicht
3.8 met 39 stemmen
1.736 gisteren
geschreven
waren mijn handen
zacht en smal
nog meer in ‘t
zonlicht
liet ik een spoor achter
voor de nacht een twijfel
werd
en nog voor de sterren leden
aan slapeloosheid en
jij de dichter in
de duinen
was
je lijf en
ik daaronder
lazen bloemen
aanvaardden
eenzaamheid als
testament
misschien heeft
deze…
ik vertelde
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
2.227 ik vertelde het de wolken en de wind
en de wind, ze huilde in mijn oren
en de wolken, ze traanden op mijn wangen
en ik, ik volgde het spoor naar gisteren
langs het water en bevroren bomen
met hun wortels tastend in de lucht
als armen zoekend naar de warmte
van de omhelzing kort geleden
door het tere witte waas
schilder ik verleden tijd…
Sneeuw
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
871 Het sneeuwt
Het sneeuwt in mijn hoofd
Een dikke, dichte sneeuw
Grijs aan alle kanten
Geen mensen
Geen geluiden
Alleen de sneeuw, de sneeuw en ik
Af en toe zie ik de sporen
Van iemand anders
Plotseling houden ze ergens op
Of ze gaan door maar ik verlies
ze uit het oog
ik weet niet waarheen maar ik loop
door
ik sluit mijn ogen
genoeg…
De tunnel in
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
660 Vanaf het spoor kan ik zien
Hoe mensen afdalen en verdwijnen
Hoe ze hun stappen bekijken
Als ze de trap afglijden
Soms gehaast, treden overslaand
Soms rustig pratend, zonder tijd
Maar bijna nooit vooruit kijkend
De kans op vallen verkleinen
Zo circa één keer in de maand
Kijkt iemand vooruit, zonder spijt
Alsof men wil zijn afwijkend
Om…
Geklopte hartslag
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
731 nimmer braken golven harder
dan in de branding van vandaag
klotsend als een wilde hartslag
tegen een onverzettelijke geraamte
bij elkaar gehouden door wilskracht
maar ze laten sporen na
onuitwisbaar fel getekend
in gebroken dromen
soms tijdelijk verblekend
door lichte waakzaamheid
geen gedachte zal zich verslapen
door vermoeidheid van…
Roeping
gedicht
4.6 met 90 stemmen
28.827 Het klimmen van de jaren laat geen sporen,
hoogstens de harde echo van haar blik
en de metalen weerklank van haar stap.
haar roeping blijkt het meest
als, op de grens van waanzin
de goedgeschoolde hand
het dwangbuis dichtsnoert.…
de kluwen te ontknopen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
860 het is tijd
dat ik mezelf ga
bekijken begrijpen
wat er over is
problemen zijn
geschikt
verstrikt
in knopen tijd
rij na rij
de kluwen te ontknopen
de hete brei
er niet voor weg te lopen
leven met
losse draden
zet sporen
in de tijd
liefde pijn
mijn ervaring
geef ik als herinneringen
in bewaring
nu is het tijd
om einden aan…
Nog ontbloot van dood
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
644 gebroken was de brug
waarop jij had gelopen
wat stappen en een
armzwaai vonden we terug
de sporen nog
ontbloot van dood
haalden de overkant
in ringen aan je hand
ze wenkten blauw
maar in een hoofdomdraai
wees je de richting aan
waarin jij wilde gaan
wij zijn afgebogen
jouw verte werd een stip
de brug is nog gebroken
omdat die onze…
Splijtzwam ?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
593 Oude wilgen, met
gespleten stammen,
gesnoerd tot buigzaam
griend, verwijten taaie
takken de schemerzon,
die het heimelijk licht,
openlijk laten vloeien,
waar harten branden zullen,
groeien vermolmde zielen
de hemel in, verspreiden
sporen van narcistische
zwammen zich in de grond, die
te splijten en zich te behoeden
met het overschot…
het verdronken land verhorend
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
780 zij ligt verloren
op het verdronken land
zoekend naar sporen
van de zee op het strand
de baleinen snijden zinledig diep
een dodelijke staart geeft de laatste zwiep
met brak water spuugt uit het middenrif
een lijfeigen Jonas op het klif
verdwaalde een walvis op de vloedrand
als een zeewaardige verwant
zoekend en sporend
van…
Beker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
586 .
----
Voor de bekerfinale tussen Ajax en Feijenoord worden 12 peletons ME ingezet en worden de tussenliggende stations op het spoor tussen A'dam en R'dam permanent bewaakt.…
De dag dat de moffen kwamen
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
839 De dag beloofde stralend veel
zon en warmte, ontluiken van
groen en nieuwe liefde - die dag
in mei midden in de lente
Plots was het witblauw besmet
met schaduw van metalen
roofvogels die hun klauwen
in zijn geheugen prentten
Zeventig jaar geleden braken
ze zijn bestaan, namen ze
al zijn geliefden uit zijn leven,
over dat spoor via…
Vreemde mond
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
1.047 Je ligt vergeeld in het dossier
als onomstotelijk bewijs
je leven loopt juridisch mee
in dode sporen van de zeis
stille getuigen spreken recht
om jouw zwijgen te verbreken
het geeft niet wat de dader zegt
dit verlies is niet te wreken
je naam klinkt uit een vreemde mond
zo onwaarachtig levenloos
wil schreeuwen dat jij echt bestond
en…
Onder felle tegenwind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
537 alleen de langste sprieten
van de grasmat buigen
onder felle tegenwind
zichtbaar zijn de sporen
die maatschappelijk verval
in het weidse land getrokken heeft
het snel door bochten maaien
maakt modderpoelen
in het al jong gekneusde gras
eindelijk knakken zij die
jarenlang hun zaad hebben geschoten
in de luwte van het onverdiend succes…
bedaagd
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.840 ze schuifelde weer langs
achter haar rollator
kromme rughanden
ongewassen haar
kleefde aan haar voorhoofd
afgezakte sokken onthulden
steunkousen onder
een gerafelde rok
haar aan elkaar geplakte bril
voor op de neus gegleden
een zilte weeïge reukkolom
markeerde haar territorium
ze liet een spoor
van versleten jaren na
zonder…
NS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
486 .
-----------------------------------------------
Of het toilet bezocht is door een zwijn,
Dat willen ze daar bij het spoor niet weten,
Omdat ze zelf nu hun prestaties meten
Is alles hygiënisch, schoon en rein:
“Wij doen die checks natuurlijk serieus”,
(Met ogen dicht en knijper op de neus).…
BIJ EEN WINKELPUI
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
447 Ogen in kassen
Waarvoor het licht te fel
Pupillen, speldenknoppen
Op het punt te verdwijnen
In dik matglas, lichtblauw
Geen spoor van glans
Doffe doodsheid en nee
Vooral geen ellende van
Anderen
Hij bespaart haar zijn verhaal
Ternauwernood, omarmt haar
Magerte en daarmee weer de dood
Hij is koud uit het graf verrezen
Met zo vers…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…