2935 resultaten.
Korrelig betaamd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
527 ik signeer de tomeloze klanken
al was het papier, breekbaar als
de porseleinen herfst dringt de
waarzegger in mijn sterven door
ik streef zegt zij, jij streeft naar tekst
en welzijn in een gesproken rust waar thema
zich subjecteert in een volkomenheid van
besef, weliswaar is het niveau kleinschalig
en korrelig betaamd in vormloze gedachten…
Toeschouwer
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
537 ik kleed me aan
ik wil de herfst niet alleen zien
maar vooral ondergaan.…
nu en vroeger
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
523 lees wat filosofie
van vroeger dagen
en je vraagt je af
hoe ze zo konden denken
maar dat is ook zelf
een filosofische vraag
je denkt aan het denken
terwijl de avond valt
en veel later aarzelt het ochtendlicht
maar zie daar is de regenboog
en in een donkere regen de zon…
In herfstig bloeien
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
556 Mocht je iemand zoeken
die geen genoegen neemt
met de oude horizon
de vragen reeds gesteld
tijdens een leven zonder geld
ik zal het zijn
nabij jouw nieuwe grenzen
ik zal het worden in jouw wensen
ietwat weemoedig in het veld
en in het duister van jouw dromen
waar demonen wachten op een kans
teken ik spontaan de groenste bomen
voor…
Herfstdag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
609 (mijn vertaling van 'Herbsttag' van Rilke uit 1902)
Heer, het is tijd. De zomer was heel groot.
Leg uw schaduw op de zonne-uren
en laat de wind los over de vloeren
Zeg dat de laatste vruchten vol moeten zijn
geef ze nog twee zuidelijke dagen
drijf ze naar vervolmaking en jaag
de laatste zoetheid in de zware wijn
Wie nu geen huis heeft…
mijn seizoen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
630 Onbekommerd
slenter ik door
zachte aarde
en ritselend blad
Laat voetsporen achter
en kijk niet om
De wind veegt
ze met
een nonchalant gebaar
weg
Verdwenen is mijn leven
Ik adem
witte wolkjes
Blaas plagend door
flonkerende nijverheid
En strijk met
een vinger voorzichtig
over de kwetsbaarheid
van de herfst
een geur…
De wilde herfst komt langs de velden vegen
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.081 De wilde herfst komt langs de velden vegen,
De nachten worden jagende, de maan
Heeft haar blauw zilvren wapenrusting aan
En giet een stalen schijnsel langs de wegen.
De mensen worden kleiner; ingekeerd
Tot zich, huivren de smal geworden bomen ;
Hun dunne hoofden, naar het licht gekeerd,
Voelen lichaamssappen worden lome.…
melancholie
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
545 de straten zijn leeg
dat is een begin
van een gedachte
over lege straten
maar misschien
is het niet veel meer
dan dat er gewoon
niemand loopt nou ja
maar toch wel in melancholie
die lege altijd weer lege straten
en de lantarenpalen die schijnen
in eeuwig eeuwig vallende bladeren…
Zomer-en herfstvreugde
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
577 De zomer van 2013
ligt nog vers in het
geheugen
waarvan we hebben genoten met
volle teugen
dat de wereld groener was dan groen
met haar zonnelicht
de hemel zo blauw
haar bloemenpracht
en de vreugde
die ze bracht
en nu... genieten we
van de mooie herfst
dat prachtige seizoen…
N a j a a r
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
541 Langs bosranden
brandt traag het najaarsvuur
bladeren nog kleurrijk
op weg naar verdorring
geven de wind een
spectaculair slotfestijn.
Dan moe gevlinderd
vallen zij neer
dag na dag, uur na uur.…
Blad voor blad
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
853 Ik neem afscheid
van mijn leven
het licht
van zon en maan
van de regen
tikkend op mijn broos bestaan.
Niet meer
aarzelend in de wind
nooit meer zwaaien
naar een spelend kind.
Ik hoef alleen
nog maar te zijn
kan slechts mijn wezen delen.
Ik ben alleen met velen.…
Als bomen huilen (2)
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
622 ik wrijf een
paar woorden
met handen
vol tederheid
langs de boom
die herfst huilt
zijn tranen
willen mijn lijf
omranden
omdat daarin
een herinnering
schuilt
de zachte aarde
opent zich langzaam
en wil mij dragen
ik hoor mijn naam
bij het vallen van een blad
kom met mij mee
wil een engel vragen
we zijgen even verder
in het…
Oktobervijver.
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.072 Zijn 't vlokken sneeuw uit puur-azuren hoogen
Oktoberhemel, kondende ongenâ
Van wufte koning Herfst en wordt nu logen
't Beloofde heil, dat leek mijn hoop zó na?…
Onverwachte groei
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
558 Terwijl de zomertijd
Zich zacht te rusten legt,
Blaad'ren nog net niet vallen
Maar wel verkleuren in tinten
Goud en brons,
Ook de schijnbaar altijd
Groene heg het hoofd langzaam
Hangen laat,
Is daar op die dode plek
Plek waar zomers nooit iets
Groeien wil zomaar de onverwachte
Geboorte van jullie drieën,
Getooid met charmante…
Lila aster
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
465 De hond blafte,
er waaiden berkenblaren
voorbij mijn venster.
Toen was jij aanwezig
voor ik je zag,
zo intens en zeldzaam zacht,
zo weemoedig en vurig.
Ik voelde je
voor jij me aanraakte.
Weekgeel herfstlicht bereikte
met moeite de kamer.
Jij stond daarin
zo sterk en teer,
zo zwak en puur.
Voor je iets zei,
hoorde ik jou,
mijn lief…
plaatselijk
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
418 vandaag is hier de sterrenregen koel
maanlicht glijdt voorzichtig
langs een uitgedoofd raam, een naamloos
zuchten sterft vanzelf
ik zocht warmte in de dagsluiting
maar het verging door talloos flitsend
in herhaling treden
heen en terug
de brug houdt spaanders, waar gehakt wordt
lijdt een hart in eindeloze kloppen
‘laat het stoppen’…
Koninginnen fietsen niet
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
810 dit jaar
is de herfst wat laat
en niet alleen de bomen
zijn van slag - ook de
vogels zijn nog niet vertrokken
en er zijn schimmen
voelbaar in de dingen
die gebleven zijn
in 't Haagse Westbroekpark
schaduwen werpen ze
over de paden en het gras
schaduwen uit
onvervuld verleden
Wilhelmina toch
fluistert afkeurend de wind…
herfstkind
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
519 het past bij jou
de opgelegde stenen, als blad
en aarde, tussen alles wat
de tijd verbeeldt
winter steelt de mooiste bloemen
maar
hoe ik jou nochtans zal noemen
in een klank die niet verveelt
ik weet het en
ik weet het niet
ik laaf me aan jouw lach
dag, dag.. jouw kleine hand
wuift helder in de morgen,
als de zon
met dauwgras…
Verwonde bladeren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
593 De takken van de beuk
wortelen nog in hemelsblauw.
De verhalen zullen doven,
de laatste bladeren vallen gauw.
Even een tijdje samen.
Samen om te suizen, te ruizen;
wat zo heerlijk was. Leven!
Liefde is de kleur
van verwonde bladeren.
Wees niet bang,
je bent vrij. Dans!
Dans op de wind
waar alle melodieën dromen
over stilte. Zuivere…
op kleur
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
477 ik draag de zon in mij
ik had haar snel bewaard toen gisteren
de middag
zoveel bonte kleuren trok
en stil geluk in simpele bewegingen
door boom en blad
de oude wrok van koude winters
weggeblazen had
rood en goud
rood en goud
nergens nog een twijg, die overstijgend boud
het voortouw nam
om klakkeloos zijn zin te krijgen
nee, ik zoek…
Nu al gevallen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
703 Zo kort mocht je maar zichtbaar zijn,
zo kort maar aan de tak,
de storm brak je af, met het grootste gemak.
Net uitgekomen, net groen van waas,
werd de wind je vandaag toch echt de baas.
Daar lig je nou vlak op de grond
terwijl iedereen toch echt wel vond,
dat groen eindelijk tevoorschijn kwam.
Maar daar lig je dan, de wind nam…
Herfstwandeling met broeder Lucas
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
488 Diepte gesprek waarin stilte en
kleur ons een weldaad doet
zo verlaten we de kloostertuin
herfsttinten strelen onze ogen
je kunt goed zwijgen zegt hij
dat is een kunst van God gegeven
als we stil zijn
is er een wacht voor de lippen
want soms in ons spreken
praten we onze mond voorbij
hoor en kijk toch eens zegt hij
alles spreekt…
zwerm
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
404 in de boom zwerven krijsende
spreeuwen van tak naar tak
door het wijd gespreide huis
waar ze wonen opgenomen
in een verward gesprek over
het uitgesteld vertrek
dan als na een schot stort
de trillende wolk vleugels los
een zwarte vlaag scheert over
laag na laag zwenken formaties
smal breed elkaar opdelend
overvleugelen ver weg vliegen…
Herfstige overpeinzing
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
590 Het jaar
en zijn getijden
elk seizoen
weet mij te
verleiden
tot overpeinzing
en verrukking
die beurtelings
strijden
om de vreugde
in mijn ziel
dit volledig
te ondergáán
ónder gaan
in dat palet van kleuren
en geuren,
in die
seizoenen
van koude, lauwte,…
herfstige regens
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
640 Soppende en sompende regen,
druilige driezelige regen,
mottige, mistige, muizenissende regen,
striemende en stromende regen,
vuig vlagende regen,
harde, hevig huilende regen,
koude en kleumende regen,
droevig doordringende regen:
allemaal zo vreselijk nat.…
wandeling
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
487 een doberman
op ons pad vol hysterisch blaffen
hij bewaakte een terrein en
we zagen wel dat hij dat moest
geen stil geluk bijna opgevreten
liepen we er gewoon omheen
een veerpont door het riet
kwam voorbij het windstille
water de hond alweer vergeten
daarna nog wat mountainbikers
die heimwee hadden naar de heuvels
was het herfst…
dansen aan de evenaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
427 de herfst ontluikt als een droom
diep gelegen in het erbarmen waar zwijgers
takken hakken en bladeren worden ontmand
als filosofische krijgers
de geur van bloed overpeinst de straat, met
het denken losgerukt van stem en stil gebaar, de wind
zuigt aan de valreep waar benen zich lossen
van het openbaar gewoel
want alles lijkt de dood te doen…
Voorbij die mooie zomer
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
531 Fier stond ik in mijn helderheid
een zomer lang te staren aan de hemel
getekend met een eenzaam venijn
om jouw gevluchte lichaam te warmen
met de zonnegloed van mijn schijn
jij keerde jouw vermoeide lijf
naar links en liep naar de rivier
om je in afzondering te wenden
tot de kikkers die daar sliepen
de prinsessen die er riepen
hongerige…
Rozenkransmaand
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.274 Voor Mila
Op het rechte pad
Groen aan weerszijden
Werpt het rad zijn schaduw
Hoe regelmatig draait het
Rustig haal je adem, zelfs
De ganzen houden rekening met je
Geluidloos promoten ze groei
De zon in de rug trek ik de kar
Dat je de mond van je moeder hebt
Gebarentaalt het riet
De wilgen vormen een erehaag
Die niemand beknot…
Herfstblues
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
544 Herfstdraden dragen druppels
tussen zon
en schemerluchten
ademen voetstappen
op het zachte pad
bedekt met kleurrijk sterfte
zij draagt het leven op
aan de geboorte
van een nieuwe tijd
fluisterend stil komt de natuur
tot een grijze rust
stil maar wereld
er ligt hoop
in elk gestorven blad
dat heimelijk de aarde kust…