2600 resultaten.
verzilverd
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
578 eenzaamheid
zoekt het schelpenpad
dat ik achtergelaten heb
het zal zachter zijn
nu ik er mijn dromen
als van trap tot trap
neerleg
ik draai me om
langzaam vult de zee
mijn ogen
met een zilvergrijze zon
een meeuw wordt weer
een stip, schip in de verte
ongehaast
misschien is het een teken
dat de horizon zich verdiept
in een stilstaand…
Alleen in de nacht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
639 Ik woon niet in stilte
wanneer ik alleen ben
in de nacht, deze donkere nacht
er is weliswaar een zwijgen
dat zicht toont aan de horizon
maar er zijn meeslepende twijfels
die zich ladderzat verschansen
in de muziek onder mijn bed
en ik denk vaak aan jou
die niet zwijgen kan
met altijd een mening
over alles en niets
waar ik mijn onmacht…
Herfstochtend
gedicht
4.0 met 1 stemmen
10.330 Speer van de horizon die de zee en de lucht doorboort
ochtendzoenen op mijn borsten als opkomende zonnen
door alle wateren zul jij komen
alle oerwouden op alle wegen
in elke droom die ik me niet meer herinner
je handen die zichzelf onteigenen
en je lichaam dat zich stort in de gewonde herfst
Ochtendstralen verwarmen de kamer als
gouden eekhoorntjes…
Verder naar nergens
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
573 De dag is al
In de avond
Opgelost voor
Ze begonnen is
Horizon die zich
Niet meer kennen laat
Blijf alleen achter
Op de stoepen van
De stad, straten
Vol mensen die
Zichtbaar voor
Elkaar onvindbaar
Zijn - winkeldeuren
Die gaan sluiten
Zonder dat ze
Voor mij ook maar
Een ogenblik open
Zijn geweest
Met lege zakken…
De reis niet waard
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
465 Waarom zou ik gaan
Reizen, verder dan
De horizon, alleen maar
Om de schuld, waarmee ik
Mezelf heb opgeladen,
Te zien verdwijnen in
Een mateloos gordijn
Van schoon geduld?…
Als vogel die zou vliegen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
610 ogen priemen
door de lucht de blik
op horizon en verder
de snavel scherp
prooiklaar en gebogen
herbergt dood zonder mededogen
sterke veren
dragen vleugels in het
scheren over onbekende heuvels
zij zijn aangebracht
voor kracht in de snelle
glijvlucht naar meer macht
de rest is kansloos
door verborgen klauwen
in een donzen huid…
Onbewoond
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
424 in mijn koffer neem ik eilanden,
kinderjaren en een schepje mee
uit de poriën tussen korrels
waarschuwt een stem voor twee
ga niet te ver in zee, blijf dicht
bij de schaduw van het duin
volg de lijnen van geheugen
zie de palm, de vlag in de kruin
aflandig waait de tranendood
naar de horizon van het oog
een weidse zucht tot verlaten…
Stilte
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
553 De stilte komt als ze er feitelijk al is
de details worden vergroot
de wereld rondom mij heen kleiner
het vlakke land voorziet het perspectief
wat de horizon biedt.
Vredig verbonden met de inspiratie
het geruis van de bladeren
één worden met de stilte
alleen de natuur met haar inwoners
met hun eindeloze lied.…
Horizonvriend
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
822 Jij en ik al lang op weg
naar dromen zonder stranden
een ander huis, een nieuwe heg
en schilderijen voor de wanden
samen zijn, zonder venijn
beetje vrede voor het heden
en op het gras een droomkonijn
gelukkig zijn we zo tevreden
jij en ik onder de zon
we raken niets aan
verzinnen geen vragen
in ons bestaan
de horizon die treft ons…
Schemering van de binnenziel
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
501 We zoeken het zand van vergeten dromen
in de duinen van de toekomst, daar tussen
jouw blonde haren, klinkt thans de stem
die ons meeneemt in verhalen, de verbeelding
voorbij, de horizon die lacht
en in de schemering van de binnenziel
breng jij mij schelpen, die meer waard zijn
dan het andere nutteloze, hetgeen ik achter
moest laten in mijn…
Resumé
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
530 Toen zonlicht ons
in de ochtend tegemoet scheen
bewoog mijn hersenarbeid
voorbij de beperking waar
de hele reut hetzelfde was
nabij de horizon van een land
dat ik zelf had verzonnen
vond ik jouw onschuld
in een droom die het verlangen
deed zwijgen met de toezegging
van jouw temperament
achter de grens waar alles anders was
met de belofte…
Vriendschap
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
1.971 het geluid van ons zwijgen
kan niet ongehoord blijven,
balancerend op het verweerde koord
doet zij onze vriendschap natrillen,
Jij nog altijd dichtbij in Amerika
ik hier verder weg in Holland
hebben onze eigen horizon..
een zachte schittering
bij een nachtelijke hemel
met halve maan zonder glans.…
Regennacht
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
535 Het is bijna alsof je de zomerse zon
achter de horizon hoorde dalen
nu je met de blauwe verf
van jouw stille liefde
jouw geweten kleurt
om te overleven
onder het maanlicht
van de nacht
ben jij de mens
die jij voor ogen ziet
en ook de druppels
van de nachtelijke regen
blijven dalen in jouw gehoor
door het vertrouwde
van de regennacht…
k versus k.4
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
710 gedateerd
verderop, in de gang, staat een oude vrouw
voor een witte, steriele deur
haar haren hikken scheef
tegen haar linkeroor
ik ben teruggekeerd
van de zee, zegt ze
het water heeft op mij gewacht
het lijkt alsof ze naar de horizon staart
wie ben ik, vraagt ze
haar schaduw valt, vlak
en verslagen
ik kijk haar aan
en hoor
de meeuwen…
Persconferentie vanavond zeven uur Marc Rutte
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
429 Natuurlijk ga ik kijken om zeven uur vanavond
naar Zijne Excellentie de Minister President
de heer Marc Rutte en vooral luisteren
het zal weer een boodschap worden van een manager
want een echte volksleider is hij niet
geen enkele stip aan de horizon van ons zo gave land
wel stipt en resuluut en overal gehoorzamen
aan het nieuwe normaal,…
Gestorven zwaartekracht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
480 Er is een horizon
gestorven in mijn droomland
alsof er een boot met een ziel
door de woestijn vaart
en langzaam
raakt de persoonlijke accu leeg
er ligt een grasland
omgeploegd in mijn werkelijkheid
alsof de kust van een ver land
mijn stem zal ontvangen
uit zilte oceaanwind
en spoedig
verwelkomt mijn hart een nieuwe geest
er…
Hannelore heengegaan
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
761 De horizon stralend toelachend, maar
Uit de wereld gerukt zonder verre vlucht.
Wij staren in het luchtledige door het plotse.
Een vrolijke vrouw zal je nooit zijn,
Jij blijft ons nabij in gestokte wording.
Dit overstijgen werkt verscheurend,
Wij staan genageld aan de grond …
Jij vertrok, en de troost kwam niet!…
trilling
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
598 Gapend met de hand voor de mond barricaderen ze
het beest waaruit de mens ontsprong
uit het dromen van een krater op de maan
de dieren bergen ze in de slaap
er valt een trilling
een kleurige deining valt in de lucht
de vlakte vouwt open
de horizon schuift uit elkaar
met wiggen van ochtendlicht
een dauwdruppel valt op de neus
van de bloem,…
De verlichting
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
460 Halfstok hangt de zon
aan de horizon,
klaar om met rode kaken
het hazenpad te kiezen.
De sterren stellen gerust:
morgen komt er weer zon.
Op zijn beurt barst en valt
de zwarte lucht in duigen.…
bloos me dan tot koningin
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.092 een staf
de gouden pij en
rozen in mijn haar
in wijds gebaar
schik ik de wereld
bloos me dan tot koningin
ontbied de roze wolken
dwing rivieren oeverloos
en speel met zwart dolken
geen land heb ik maar dromen
geluk klapt handen op elkaar
gejuich in schijn van goud zal komen
de staf is weer een horizon voorbij
het bloemenkleed…
Ja, nu Ari-schemer
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 Ganzen aan de horizon
haasten zich naar warmere oorden.
Al vloeit mijn inkt wat ongelijk,
beeldrijk laten patronen hier
de hemel op koud marmer lijken.
Later zal deze stemming-ets
met hagelwit passe-partout,
in een glimmend-gouden lijst
ons grijs en mauve in de ogen kijken...…
Vervlakking
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
466 Nergens klinkt geluid zo iel
als over verre vlakte
waar geen weerstand
of strijd overwinning ten offer viel
het leven tot de horizon vervlakte
elke roep om hulp verzand.…
Ik kan er niets aan doen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
418 lessen die ze trekken
uit vreugde en verdriet, en
van de lessen die ze negeren
omdat ze liever geloven
in wat de wereld belooft
omdat ze liever geloven
dat het binnen bereik is
en het vooruitzicht het waard is
om te blijven wachten
en ik kan er niets aan doen
ik ben maar een regenboog
die nooit is waar jij bent
een poort aan de horizon…
Klein
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 met de onmacht van zijn onzekere potlood
helemaal van streek met een strelend gebaar
klein voelde hij zich nu
uit de aardkloot herrezen
een rups die vlinder wilde worden
een wees met heimwee naar een bestaan
en het landschap woekerde voort
als een droom in zijn gedachten
alleen onderweg met zijn twijfelende ziel
naar de streperige horizon…
Verloren in mijzelf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Verloren in mijzelf
zinkend
verdrinkend
er is geen nu
geen verleden
de tijd heeft geen besef
zout op mijn lippen
de zee is nabij
vogels schreeuwen
voorbij schaduwland
grillig gevormde vingers
grijpen gedachten
wachtend op het licht
van dageraad
Zilver breekt haren
in duizend broze tinten
van licht
aan de horizon
tijd verroert…
Elegie
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
517 de soldaat
die sterven gaat
wacht
in de nacht
het inloopgraf ligt klaar
de modderlaarzen wegen zwaar
in niemandsland daar huist de dood
de aarde is er zwartgebrand
het kraterwater donkerbruin tot rood
geen struik geen boom
maar woekering van prikkeldraad
de horizon vlakbij
en heel ver weg de dageraad
soldaat ik groet…
Orang bandjir
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
571 Zo was er eens een nazaat boreling
als mixture van twee paar
diverse ogen
't oog van de dag, als dat van Mata Hari
in het regenwoud van Noord-Sumatra
lichtblonde haren en helblauwe kijkers
het ander paar gelijkend
op de zon
van Bali, Soerabaja en
Oost-Java
die Oostersch uitrijst boven
d'horizon
gloeiende kolen onder
gitzwart…
Verse sneeuw
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
422 ik zag je
door het
landschap
schuiven met
in de bochten
het kenmerkend
overhuiven
wielen rolden
en wat grint
spatte kletterend
op de diepe plas
maakte alles
modderig en nat
ook naast het pad
onrust trok
wat schichtig
weer de kar
bespannen met
twee paarden
waarvan de
kleinste draalde
stil was de
horizon toen
jij verdween…
Uiterst ijle hoogte
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
468 je regenboogde
kleurde druppels
van horizon naar
hoog verdween in
het donker van de
bui waar wolken
nog net raakten
sissend viel
kou op de nog
warme grond
vernevelde tot mist
trok op in flarden
die scheurden door
de vlagende wind
later drogend
op zijn reis naar
uiterst ijle hoogte
tot in lengte van
dagen zullen alle
druppels…
Windstil
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
1.347 Windstil, een zon die straalt
Kalm water, groen gefluister
Net of alles 'n beetje draalt
Wachten op stemmen in 't duister
Als de zon dan langzaam zakt
En lange schaduwen gaat trekken
De schemering je emoties pakt
Je geest zich aan de horizon wil strekken
Dan pas is alles tijdloos
Los van elke bestemming
Lijken dilemma's belangeloos…