1787 resultaten.
Vanbuiten
hartenkreet
3.5 met 32 stemmen
5.018 De bomen schieten voorbij
ze vormen een wazige streep
en brengen mijn hart weer tot bedaren
nadat ik eerst naar jou had zitten staren
De trein spoedt voort en neemt jou op
ook je lieve ogen, je markante kop
ik kan maar niet van je afblijven
mijn ogen zijn mijn handen die schrijven
met kleine virtuele letters op je borst
mijn god wat ben je…
Mijn lief
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
2.149 fluister je zacht
ik kleur en staar in de ruimte
voorzichtig streel ik door je haar
hoe vertel ik mijn lief over dromen
als hij er altijd al was, daar
waar ik mijn geheimen bewaar.…
de dood
hartenkreet
3.7 met 19 stemmen
2.534 Daar zit je dan,
levenloos voor je uit te staren
Wachtend tot hij komt,
voor een reisje,
naar jouw eigen paradijsje.
Zo zit je nu al jaren.
Hij is inmiddels je beste vriend.
Je smeekt hem,
om je te komen halen.
Je hebt nu lang genoeg gewacht.
En eerdaags zal hij komen,
om je mee te nemen,
naar al jouw eindeloze dromen.…
Kun je me vergeven?
hartenkreet
2.9 met 25 stemmen
3.793 Liggend op mijn rug zacht in het gras
enkel dan kan ik dromen
en zie ik de wolken
in de mooiste vormen voorbij komen
Met de werkelijkheid ver achter me
kan ik uren naar de lucht staren
en laat ik je zonder je daadwerkelijk te zien
net als de wolken door mijn gedachten varen
Liggend op mijn rug
zondig ik mijn gedachten en tijd
enkel denkend…
Wereldwijf
netgedicht
3.3 met 20 stemmen
3.407 je laat me lachend grijpen naar mijn toetsenbord
knopjes ratelen in razend tempo mijn verrukking terug
af en toe nog net te vingervlug
omdat ik me weer jubelend in je woorden stort
ondeugend antwoord ik vol enthousiasme
schaterend kan ik je pretlichtjes haast staren
met heel je zijn ben je mijn hart binnen gevaren
nadat ik ben gevallen voor…
Stilte
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
878 Ik staar, zonder uitdrukkingen.
Naar mijn trouwe onderdaan....
De zoete rust, al de kilte,
Die door ons toedoen is ontstaan.
Mij gedrevenheid die drijft mij..
Naar een plek waarvoor ik vrees.
Waar ik gedwongen moet beginnen,
Aan die eindeloze race.
De zin van leven en opgeven.
De onzin van de maatschappij.…
sermo (woord)
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
2.100 uit de stilte daalt de soevereine
vogel voor de ogen van het kind
dat opgetogen wiegtuig wiegtuig roept
ik lach om haar en staar weer stil
naar op de rug gekruiste schortebanden
stralend wit op het groen van een woelige zee
de zuster leest ons voor met de dictie
van een dorp waar het altijd zondag is
de dag wordt heet haar stem een ver…
Brood en vis
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.154 Naargeestig schreeuwen meeuwen in de mist
Het doet mij huiverend naar zon verlangen
Al wekenlang is de rivier gevangen
En ligt mijn woonboot star in ijs gekist
Wanneer de mist door wind wordt weggewist
Zie ik de watervogels onbevangen
Bij honderden rondom mijn arkje hangen
Zij wachten stil er wordt geen plaats betwist
Ik voer hen vis, strooi…
De ommekeer
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
903 door hem gekoesterd
In gedoofd gezelschap bijeen versmolten
Als beminde verlaat met veelvoud omgeven
Wenen zij nabij alom door hem gekoesterd
Vereend ineen gesmoord beklemmend geheel
Machteloos weten zij zich voorbestemd in begin
Laat bazuinen schallen luid en omkerend in toon
Reeds vertrokken nieuwe vruchten aan de boom
Zowaar wij staren…
Computer
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.735 Jouw grijze kast vormt groot gevaar
zo zeer verslaaf jij, lieve last:
zodra ik op jouw beeldscherm staar
kleef ik voor uren aan jou vast.
Jij wordt mijn virus, jij eens mijn gast
zodra ik maar naar jouw knoppen tast.
Chatfant 19 oktober 2007…
Dag lief
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.452 Ik staar naar het laatste teken
Dat jouw aanwezigheid verraadt
Een afdruk in een stoffig pad
Herinnert mij aan het verraad
Gekwetst door zielen
Gillend in het duister
Kruipt ze door kamers
Hopend dat er iemand luistert
Zwakke woorden
Proberen verdriet te overwinnen
Je ziel geef je weg
Opdat we opnieuw kunnen beginnen
Duizend demonen…
Heimelijk verlangen
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.913 Die man lijkt mij godengelijk te wezen,
Die van tegenover gezeten toehoort
Hoe gij vlak nabij in uw zoete stemval
Over en weer praat
En verlangenstekelend lacht, wat noodschiks
In mijn borst het hart mij in angsten opjaagt;
Immers amper zie ik U aan - geen woord meer
Laat zich verklanken,
Maar mijn tong blijft star en gebroken; aanstonds…
Dichtersvondeling
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.009 wel bekend
geen aantrekking op hem uitoefent
vanwege voorbij zodra geschapen
zoekt hij liever de eeuwigheid
waar geen ontkenning mogelijk
hem ooit terug doet keren van
wat zo gul werd neergeschreven
in de miskenning van zijn vrucht
erkent hij zijn dagelijkse vlucht
aan wat hij ziet als een klucht
hoeveel werelden hij ook overbrugt
star…
IK HEB GELIEFD
poëzie
3.2 met 12 stemmen
6.478 Ik heb geliefd met het alinnigst wezen
Van mijne ziel zovele lange jaren
Lang, al wat daar heerlijk hoogschoon gerezen
Naast mij en om mij trok door het stage staren
Van mijn uitdromende ogen naar ’t rondwaren
Van schoonheid om mij, of niet een van dezen
De alenige onvolprezene zou wezen,
Die mijn zou zijn in de ongeboren jaren.…
De luchten hangen vol dagen
poëzie
4.6 met 7 stemmen
3.529 De luchten hangen vol dagen, -
De dagen hangen vol smart…
Ik zal te zwak zijn, om te dragen
Wat mij de wereld tegen-sart;
Ik zal te ziek zijn, om te wezen
Wat uw wil star me tegen-slaat,
O mijne dade’ : allene wezen
Die door ’t gewoel bang henen gaat.…
Nachtkou
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
940 een gemarmerde en gespierde schoonheid,
gebeiteld in hart en geest wil ze
omhelzen, vasthouden, nooit vergeten
hoewel deze lippen koud zijn, gevoelloos,
deze armen haar niet dragen, deze ogen
niet kijken, maar staren, leeg en dood
in verlangen proeft ze een warme huid,
laat haar lippen dwalen en verpozen,
luistert dromend naar een stille…
Haast niet
netgedicht
4.1 met 49 stemmen
1.534 Snel
nog wat spullen
al het bederfelijke
weggegooid
Even douchen
neussnuitend proestend
heb ik angst
te verdrinken
Schone onderbroek
en sokken graaiend
mijn borstel
van het dressoir
Mee die cijnen
niet vergeten half zeven
het toilet
haal ik nog net
Een claxon roept
de tijd om
het gevoel
te verdringen
Staar ik nu…
Geen maaksel was 't van sterfelijke hand
poëzie
4.1 met 11 stemmen
2.585 En over 't oude land uit lage blaren
Zie 'k overal met spokenogen staren
Verbijstering van lang gestorven eeuw,
En wuivend met eerbied'ge bossen fluistert
De hei haar hulde naar de verte en luistert
Naar stilte van verwaaid triomfgeschreeuw.…
Mijn mooiste plekje
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
1.529 Een plekje dat ik zo bewonder
dat is toch wel het mooie park,
waar ik een man zie staren
z'n armen rustend op zijn hark.
De bankjes langs de paden
waar mensen zitten hand in hand,
verliefde blikken naar elkaar werpen
met naast de bank een picknickmand.…
Podiumparket
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.328 dan
komt de monoloog
naar voren, zet zich
en staren vele ogen
hun monden open
zo klinkt de luister
soms onderbroken
en kucht de stemming
zich vervelend droog
want de podiumparkiet
kwettert zijn verdriet
soms gezwemel
naar de sterren in de hemel
zijn gebeden
uit een ver verleden
worden hier nooit verhoord
enkel verstrooid aanhoord…
geboorte van een gedicht
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
3.599 ik staar naar dit witte vlak
open mij in afwachting
van wat komt, dat komt
als het komt en of het zich opsomt
onder een stramien
met een geschreven dak
zie een opening,
zich schuchter aandienend,
nog wel vertragend en vermomd
licht en nog weinig verteerd
ach ja het dromt
het gorgelt mee
langs mijn enige orgelpijp
een in opgang…
Dutje
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
4.039 Bezeten als zij was:
een duvel als het ware
Met rode ogen zou de Mannschaft naar haar staren
Een leidster echt pur sang
Verliezen daar komt niks van in
Maar ach zij dommelt lekker door
Engelen zingen:
“Wees maar niet bang
want gaat het fout
dan troosten wij u wel
daar zijn wij engelen voor”…
droge inkt
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.802 eens iets schrijf
voor ik de woorden vergeet
en alle inkt is uitgedroogd
en toch, tot mijn spijt
weet ik nog steeds niet waar ik blijf
met wat ik niet vergeet
en waarin ik heb geloofd
dat geloof vermindert niet
en hoort bij mij, net als mijn naam
dat gaat over mij en jou
en maakt me beter dan ik ben
nog steeds zie je het niet
en staar…
Holle spiegels
netgedicht
4.8 met 11 stemmen
574 erodeert niet in getal,
houdt het oog gericht
op de ingelegde treden
waarin zool en ziel,
in oordeel wordt beleden ,
de ware uitkomst zich berg
afwaarts waagt terugkeert op
z’n sluipende schreden van verval,
vertekend beeld, gelaagd in holle spiegels
van het heelal, materie als steungewelf,
waarvan de reflectie wordt vermeden,
wanneer staren…
Levenslang afgestemd
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.269 opvallend
niets dat aandacht trekt
of ontkoppelt
zwijgend tussendoor
met weinig woorden
zijn zij van zichzelf
ontdaan
voordat zij de eer
naar zich toe trokken
wederzijds
te krijgen dat zij niet wilde
acteerkracht:
het huwelijk was gearrangeerd
glimlachend aangedaan
met een valse traan
hart en handen aaneengeklonken
eenzaam star…
Ballade van de man
gedicht
2.3 met 147 stemmen
30.595 Zijn dood een blauwe waterval
van grauwe staar, zijn einde zoek,
een druppel in een cataract.
Spijt hangt in de plooien
om zijn navel, tochtend stopcontact.
ontkoppeld met een koude knip -
sindsdien een satelliet op drift,
vervloekt en vloekend eeuwig zoekend
naar het moederschip.
------------------------
uit: 'Alle goeds', 2003.…
eens zal de Betuwe in bloei weer staan
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.013 terwijl ik hier geniet
van het weidse vergezicht
de omgeploegde velden
het taluud met wilde bloemen
de koeien in de wei
moet ik daar weer aan denken
echt ik voel me blij
mijn blik is op het water gericht
het water van de Lek en de Linge
rijdend over de dijk
ben ik plotseling in Spijk
ik zie daar vreemde dingen
verscholen in het groen
staren…
De tranen van de IJskoningin
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
544 Een landschap met groeven en kringen
tekenen een opgeteerd leven
in een gezicht zo zacht
maar o, zo bedroefd
Het zilte vocht biggelt
over mijn warme wangen
zonder dat het mijn leed
bedaart, verzacht of verlicht
Woordenloos staar ik naar
de spiegeling in een plas water
Ik herken mezelf niet meer terug
Ik huil tot het vocht mijn hart…
Maan
gedicht
2.0 met 47 stemmen
10.660 Ik staar door tijd en ruimte als door glas.
Ik zie mijzelf als kind, ik zie mijn vader
toen ik nog in zijn ingewanden was.
Toekomst en ver verleden schuiven nader.
Ik speel bij mijn beide dochters op schoot.
Mijn moeder heft haar beide handen uit de dood.
---------------------------------------------
uit: 'Kijken naar de wolken', 1956.…
Achterop
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.603 Hij maakte maar een grapje,
Over een koe, die naar ons staren zou.
Wat waren zijn ogen blauw.
Hij zei: "Ik kom je halen".
"Durf je wel achterop"?
"Jazeker", zei ik toen maar gauw,
Ik kon hem niets meer weigeren,
Zijn ogen waren véél te blauw.
Hij is me komen halen.…