inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 6.149):

Brood en vis

Naargeestig schreeuwen meeuwen in de mist
Het doet mij huiverend naar zon verlangen
Al wekenlang is de rivier gevangen
En ligt mijn woonboot star in ijs gekist

Wanneer de mist door wind wordt weggewist
Zie ik de watervogels onbevangen
Bij honderden rondom mijn arkje hangen
Zij wachten stil er wordt geen plaats betwist

Ik voer hen vis, strooi graankorrels en brood
Zij weten al dat ik hen kom bedelen
En dringen om mij heen van klein tot groot
Ze zijn zo tam dat ik ze zelfs kan strelen

Dit is geluk - ik kan het niet verhelen
Als ik een god was ging geen vogel dood

Schrijver: Corry van Doorn, 5 jan. 2005


Geplaatst in de categorie: jaargetijden

4,0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 764

Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:
hebus
Datum:
7 jan. 2005
Email:
herman.buysskynet.be
Knap het bede-len/be-delen uitgebeeld. Dit dicht is geven en nemen in woorden.

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)