Alle inzendingen van René

Tineken van Heule, ons maartje, kan werken gelijk een paardje, kan melken, kan mesten, kan schuren gelijk de beste. Tineken van Heule, ons maartje, staat hoog in de gunst van mijn vaartje, en als moederke haar prijst dat mijn zuster erom krijst, dan lach ik een beetje in mijn baardje. Liever dan een vis die in een goudzee zwemt, liever dan…

Wedloop in Washington! Donald en Xi Jinping halen de banden aan voor 's werelds vree Of is hun streven toch staathuishoudkundiger en is het mikpunt de portemonnee?…

Best geborgen In de zorgen, Liefde, leer mij schoon geduld. Laat mij dragen Zonder klagen, Laat mij lijden zonder schuld. ----------------------------------- uit: De Noodhoorn (1932)…

In reke, langs de beke, en lijk bijeengevlucht, vol schamelheid en schaamte, geraamte bij geraamte, de bomen in de schemerlucht. Hoog rijzen ze in hun rildheid, die reuzen, bronzig-bruin, en steken, vol gestildheid, lijk stommen, kruin bij kruin. Hun brede voeten duiken ze in het boordevolle bed der beeweggaande wateren, die…

Sluit niet tegen uw geweten, om de macht een slecht verbond. Die uit elke teil kan eten, is een echte hond. Die naast elke knie kan knielen, heeft een slavenaard. Slechts een volk van hoge zielen is der vrijheid gaven waard. --------------------------------- uit: De Noodhoorn (1932)…

Mijn moeder was een heilige vrouw. O daar ligt blijdschap in die rouw. Mijn moeder was heilig, en rein, en zoet. Als de melk van haar borst... O mijn moeder was goed! En schoon, schoon oud! Niet één groef in haar wang, Haar ogen al ziel en haar woorden al zang! Gij hoordet, gij zaagt haar, en vroeg, mijn vriend: Ach, jongen waar hebt ge zo'…

Denk niet dus besta niet, ga als wandelende tak op in een boom En camoufleer je wijsheid als een boom die geen boom is, maar de gedachte aan een boom, vertakt In de hersenschors, als de gedachte aan een kameleon die de kleur en vorm van een bek in de bek van zijn prooi aanneemt Leg woorden zo in de mond van een mond, gelijk het Droste-effect…

Bloed ziedt in mijn lied. De vlam is luid. Mijn hart brandt uit. Is mijn eeuwig het eeuwig niet? Mocht mijn eeuwig het eeuwig zijn, Liefde, om uw lamp te voeden, wil ik eindeloos verbloeden in zuivre pijn. --------------------------- uit: Meidoorn (1925)…

Gij hieldt mijn hoofd in uw handen En kustet mij de mond. Ik zag uw ogen branden, En zwijgend vroeg ik u wat zwijgend gij verstond. Wat kan ik meer nog geven Dan wat ik lang reeds gaf? Zoen weg ons koortsig leven, Dat saam wij dalen in de koelte van het graf. Ik zag uw ogen branden. Mij docht, gij waart de Dood. Ik hield u met bei mijn…

In het scharlakenrood van de schemering waar de avond stil ontwaakt Schaduwen die zich langzaam lengen tot het licht in verval geraakt volgt hij een betreden pad door vergeten straten waar het licht niet langer schijnt Hier klinkt de weergalm van het verleden dat langzaam oplost en dan verdwijnt Herinneringen blijven heimelijk hangen, een…

Ik ben bloedgeel zeker niet blauw dat blauw is iets voor jou Want edelgeel ontspringt de koets springt op de fiets naar jou…

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels langs mijn verhitte, rusteloze wangen Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet, en gekoesterd in stil verlangen Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan waar het hart totaal is verwrongen Geschapen als een sculptuur van ijs en steen, in duisternis bedwongen Wanneer het kloppen…

Met ogen toegeknepen, tegen de eerste zonnestralen van 's zomers zwoele dageraad, dartelt zij door geurig gras In velden van oneindig groen, waar zij met bedreven souplesse en een flamboyante finesse zich van alle zorgen lijkt te ontdoen Met regale allure en een sierlijke gratie die zij, als ware het een mantel, om zichzelf heen weeft…

Ver voorbij verborgen grenzen waar dromen werden geboren, in een vredig, stil moment Reik ik naar het licht, dat leek te zijn verloren, voor een liefde onbestemd Dierbare herinneringen van jouw hand in de mijne, en liefde die ik ooit bezat Begraven onder valse hoop, opgegraven om weer te schijnen, in smaragden glans gevat In deze…

Het zachte fluisteren van sterren in dit onmetelijke heelal, waar hun licht mij vreugde schenkt met een glans van kristal. Zij dwalen in kosmische vreugde door wolken van gas en stof. Een beeldende compositie ontvouwt zich in een uitgebreid galactisch doolhof. Uit sterrenstof zijn wij opgemaakt, in bewustzijn ontsproten. In de gretigheid…

Break a leg, zei een man tegen mij en ik keek verbaasd even opzij dus ik brak toen het zijnde hij riep, nee niet het mijne ik zei: ja, dat zei je er niet bij.…

't Dumstert en de landman gaat Met de avond in 't gelaat, Vrouw en kind traag tegemoet. Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Mij, die zonder reisgezel, Haastig, driftig, verder snel, Ach, hoe hartelijk klinkt hun groet: Navond, navond, Vredige avond; De avond maakt de mensen goed. Eens is alle leed geleden,…

Ik zit hier met ogen gesloten, mijmerend tussen tijd en stilte, waar de wereld slechts voor even naar de achtergrond wordt verschoven. Een stil moment van bezinning vat vlam in vurige aandacht, waar mijn gedachten vervliegen en zorgen worden losgeschoven. Ik volg aandachtig mijn adem, verzetsloos op en neer bewegend in diepe halen van…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…

Ik zit hier, in contemplatieve gedachten verzonken. Ze wervelen in mijn hoofd, zonder richting, zonder bestemming. Uiteindelijk verworden ze tot een verdovende witte ruis, een wereld die blijft spreken terwijl ik wegdraai. Waarom zou ik het geluk van vandaag opofferen voor de zorgen van morgen? Dit moment is het enige dat telt, geboren…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Ik hoor hoe de wind zachtjes woorden draagt, met een oorsprong in het verleden. Zij fluistert deze als echo’s die tot mij komen, zonder oordeel en zonder reden. Altijd dwalend door de eeuwen, totdat zij uiteindelijk abrupt ontwaken in het moment. Daar waar de wereld zingt met een verwachting vol hoop, en de wind fungeert als haar instrument…

Dit eens zo luchtig hart, vervuld met geestdrift en met vreugde Nu ontwricht door pijn en smart, waar het zich in liefde ooit verheugde Mijn ziel is mee gezonken, in de donkere diepten van een oceaan In weemoed gestaag verdronken, en als een schip in een storm vergaan Dit hart dat eens subtiel, werd ontstoken door jouw wakkerend vuur Nu…

Wie zou spreken met een zilveren tong, met woorden scherp als zwaarden en nooit ontrouw? Wie zou spreken met zulk een zaligheid, dat zelfs de donkerste nacht zou ontvlammen in licht? Wie zou spreken met een diamanten stem, die snijdt door het geraas van leugens? Wie zou spreken met woorden zo luid, dat zij de lucht zouden klaren van…

Onder uitwaaierend neonlicht was zijn blik gekluisterd aan een illuster gezelschap in de hoek, waar rook als mist hen omgaf. Een laconieke glimlach krulde langs zijn lippen, als een jager met prooi in het vizier. De muziek pulseerde laag in zijn borst, glazen vingen flarden van stemmen. Hij bleef waar hij was — wetend dat elke stap iets…

Woorden uit een ver verleden, gesponnen als zachte zijde, dragen nog altijd de warmte van stemmen die niet meer spreken, maar niet verdwenen zijn. Zij rusten op perkament, verplaatst door handen, gedragen door inkt die zich voegt naar vele tongen. Soms helder, soms verdraaid, waar bedoeling wordt bezoedeld. Er zijn woorden die de geest…

Luister, kind van een al te groot hart, wij hebben de last gevoeld die je draagt. De wilgen buigen voor je smart, hun bladeren trillen van begrip, hun wortels verstrengeld in het verdriet van eeuwen. De wind herinnert zich elke schreeuw die je niet kon negeren. Elke onrechtvaardigheid die je doorboorde. Terwijl anderen hun gezicht afkeerden…

Drijvend, in vierdimensionale dromen dansend op het getij breek ik door de illusie voor even ben ik vrij Ontketend, een sluimerend geweten knagend aan mijn essentie mijn geest geschonden, geketend aan existentie Meegesleurd, naar diepe duisternis verlangend naar het lumineuze licht het koude ijs dat langzaam scheurt woede getemd door…

Het licht der sterren in dit sprankelende firmament, zichtbaar verleden dat zich hecht aan het huidige moment. Waar sterrenlicht straalt wordt duisternis verzwolgen, en lichtpunten in dit heden blijven ons zwijgend volgen. Zij verzachten het leed als balsem op een wond, zoals ook onze eigen ster ontwaakt in gouden morgenstond. Toch…

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…