Alle inzendingen van René

Is er nog iemand die mij kan aanschouwen en zicht heeft op een hart in vol ornaat? Is er nog iemand die ik kan vertrouwen en erkent dat dit hart bestaat? Is er nog iemand die mij echt kan zien en een manier weet om mij te helpen? Is er nog iemand die wellicht nadien het bloeden van dit hart kan stelpen? Is er nog iemand die mijn…

Dan gaan we lopen tot de sigaretten op zijn en praten, praten tot het einde van de stem We zullen zitten en staren oranjerood in onze ogen want wij zijn de jagers, niet de slagers van ons lot Tijd voor het berouw van het hoge draven, dat ligt daar ergens achter het einde.…

Ik zou willen dat er een moment was, al was het maar voor even, dat iedereen vrij was van tragedie, van tragedies in ons leven Dat iedereen kon doen en laten, alles wat rechtvaardig is Waar tederheid kan vertoeven, zonder waarlijk gemis Iedereen op deze planeet wil gewoon gelukkig kunnen zijn Om vrij te zijn van bekommeringen, beslommeringen…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, die mij nu beschimpen…

Mijn longen geschroeid door de koude ijle lucht, die dunne wolkjes uit mijn adem blaast De betoverende gordijnen van het Noorderlicht, waaien uit over het etherisch wit van velden Licht beneveld door zulk een majestueuze glorie, waar ontzag toeslaat in pulserende dromen Een bevroren stem galmt uit in een diep respect, richting de bergtoppen…

Vallend, altijd maar vallend, vallend in een put van vooroordelen Jagend, altijd najagend, geluk dat waard lijkt om te stelen Hopend, altijd maar hopend, hopend op gezapige barmhartigheid Verlangend, altijd maar verlangend, naar lankmoedige, gevatte geestigheid Verdurend, altijd maar verdurend, het zwaard van Damocles in mijn hand…

In verre velden, ver voorbij het licht in onbestemd gebied zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag starend in een kop zwarte koffie zo zwart en zwaar als obsidiaan en berustend in de gebeurtenissen van de dag Het geroezemoes van stemmen als achtergrond ruis onhoorbaar, doch doortastend vermengt zich geleidelijk met schaduw en rook…

Hoor de wind haar zware zuchten loslaten op rots, alsook op strand en alle stof weet uit te vegen. Daarmee houdt de natuur haarzelf bedachtzaam en wel in stand. Zie hoe het water geruisloos vloeit totdat het bruist in een kakofonie van razende golven. Al wat onrein is, wordt gevangen in mijn net, gefilterd en onder schaamte bedolven. Waar…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

Wanneer ik stilsta en luister naar de jammerende wind, die onvertaalde woorden fluistert uit een oeroud verleden, zie ik treurwilgen zwijgend staan, in plechtige ontreddering, aan de oevers van zonovergoten beken. Hun liederen, gezongen door ritselende bladeren, onhoorbaar — maar zichtbaar voor het oog dat ziet. Geworteld in geschiedenis vertellen…

De terugkeer van het licht laat zich onherroepelijk gelden, wanneer de laatste zucht van winter uitbreidt over velden. Het groen is weer in aantocht, geleidelijk en verfijnd, wanneer gouden zonnestralen alles weer zodanig stroomlijnt. De lente brengt een nieuw begin; vogels, bloemen, bijen zullen in de warmte van haar omhelzing weer danig gedijen…

Benoorden de Moerdijk Daar kan men niet bewonderen, Daar trapt men de dichter, daar hoont men de held. Benoorden de Moerdijk Daar zitten de tobbers, al welgesteld, In tuin en kantoor zich af te zonderen, En tellen geld. Benoorden de Moerdijk Daar wonen de sufste rijken, Ze noemen zich vrij of roemen zich vroom. Benoorden de Moerdijk Daar…

In het oog van de storm vind ik mijn rust, als een kathedraal waarin ik tijdelijk berust. Voordat uiteindelijk de chaos weer toeslaat en bezinning mij onverbiddelijk verlaat. Hier vertrouw ik mijzelf toe, een innig moment, sentimenteel en intiem, volledig present. Omgeven door stilte, scherp en tevree, laat ik mij dragen, als water naar zee…

Ik lig wakker. Mijn lichaam wil slapen, maar mijn hoofd weigert. Gedachten cirkelen, trekken me terug naar jouw stem — die mij kent, en mij toch niet redt. Ik zie wat overblijft wanneer beloften hun betekenis verliezen: een hemel die uiteenvalt, en een hart dat geen geluid meer maakt. Wat ik nog gezond noem valt langzaam uit elkaar…

Ik zie hoe je de regen aanraakt met je vingertoppen, lijnen trekt van water uit wat ooit was. Je beweegt je buiten de tijd, in een stilte die niets hoeft te bewijzen, als een schaduw die zich uitstrekt — niet om vastgehouden te worden, maar om te blijven. De hemel is je doek. Het zachte geruis van water je begeleiding. Je raapt de losse…

Komt een tijd van rust en introspectie, alwaar gemoedsrust in stilte wordt gevonden. Altijd spiegelend in stille reflectie, een inzicht in pijn, echter tijd heelt alle wonden. Ik laat los wat mij niet langer dient, zacht dravend op het pad van compassie. Waar ik ontmoet noch vijand, noch vriend, altijd op zoek naar de bron van agressie.…

Soms sluit ik gewoon even het rumoerige lawaai uit, en voel ik een verlangende kriebel onder mijn huid. Wanneer de ruis van de wereld uiteindelijk stilvalt, is mijn focus gefikst op het sterven van het geluid. Mijn aandacht versterkt, onverbiddelijk en onbeperkt, waar het licht van mijn intentie mijn hele wezen omsluit. Het gevoel door zachte…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend naar de…

Ergens vergeet een blad dat het groen is, als het zich laat dragen door de fluistering van herfst. Het verlangt naar één laatste blik, één zachte bevestiging van zijn bestaan, voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen. In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden, als een traag vloeiend verhaal dat de wintergrond met stille gaven zal…

Wat is geluk? Is het de glans van dingen — koel, gehamerd licht, een auto die als een metalen dier staat te wachten, sieraden als sterren die niets voelen, geld dat fluistert maar nooit antwoord geeft? Of leeft geluk juist in het onzichtbare, in dat stille, broze weefsel tussen hart en huid — gezondheid die je pas hoort wanneer ze kraakt,…

Ik volg een pad op het scherpst van de snede op zoek naar een ongezongen lied, in een broos staccato van ondertonen, beladen en vol verdriet Een stille weg naar onbestemde plaatsen, in ontluikende onschuld gedoopt, dit is waar een rivier van tranen onvermijdelijk naartoe loopt Dit is niet de wereld, welke ik heb uitgekozen als speelveld van…

Verloren dwaal ik rond, m’n geest gegijzeld en gewond, op zoek naar gulden morgenstond, waar vreugde en deugden in hetzelfde vuur worden geboren. Hier aan de rand van zelfgenoegzaamheid, zonder inzicht in de vergankelijkheid, in de arena van schuld en spijt — strijdend als gladiatoren. Mijn ogen zijn het canvas, mijn gezicht als marmer en…

Hoor mij aan in het licht van ochtendgloren, waar ik uitkijk over onbevlekte velden. Uit gratie geraakt, voor altijd verloren, als in obscuriteit gevallen helden. Daag mij uit, als een ode aan het bestaan, vervliegend als damp in sluimerende mist. Waar gemoedsrust mij heelt, onbezonnen doch begaan, in vlagen van wanhoop, voor altijd betwist…

Ik voel de vleugels van vergetelheid mij omarmen, als een warme deken op een koude nacht. Gevoel vervliegt als rook naar verre kusten, waardoor dit moment ontdaan is van pijn en schuld— een perfecte samensmelting van harmonie en ontzag, eenzaam penetrerend, doch aangenaam bekend. Maar ik ontwaak, als uit een boze droom: naakt in mijn schande…

De twinkeling in jouw ogen is als vuurvliegjes in een droom. Ongenaakbaar door jouw schoonheid, en zachtbewogen zonder schroom. Een ongebreideld verlangen maakt zich meester van mijn hart. Jouw essentie doet mij smachten naar een leven zonder smart. De echo’s van een ver verleden ontrafelen als draden van een web. Een eruptie van verloren…

Ik voel de zachte streling van strengen zilveren maanlicht op mijn naakte huid. Wanneer de nacht mij tot zich roept, in woordloos, verlangend geluid. Voel het kloppen van mijn hart in de diepste krochten, ontdaan van vrees en weerstand. Zie hoe de hemel zich ontvouwt, intens en vol hoop, waartegen niets is dat bestand. Flarden mist die…

Herfstzegen. Ver en heinde een stille pracht van bomen. Bewaasde weiden dromen, en donker wordt verwacht. In vromend zoet gebeuren verheimlijken de kleuren, vergroeien grond en gracht. En alle zoen is zacht: een vrede ver en heinde; de zomer voelt zijn einde, en de avond raakt de nacht. -------------------------------- uit: Uit de diepten…

De avond zijgt als zegen Om heide, weide en zand. Vaag worden al de wegen Eén donker met het land. De grijze verte nadert Onhoorbaar, kalm en zacht; In 't blauwende gebladert Daalt stille vredenacht. De hemel heeft zich rustig Om de aarde heengespreid En zoent haar nu wellustig In zwijgende eenzaamheid.…

Niet iedereen kan heiden zijn. Daartoe hoort kracht en moed; een vast geloof in zon en wijn, en blijde lust in ’t bloed. Niet iedereen voelt zijn verlangst voldaan op aardes schoot, schrijdt door het leven zonder angst, en zonder klacht ten dood. De aardeling heeft aarde schier Te moederlijk verwend. De heiden leef zijn leven hier in…

O 's ochtends moet gij buiten zijn! De hemel, in de zonneschijn, 't is witte kant op blauw satijn. Hoe jong: het licht dat streelt en straalt, de lucht waarin gij ademhaalt, 't gevoel waarbij de ziele dwaalt! 't Is alles schoon! Het stroke, dat voor u ligt, op het mulle pad, 't is of het gouden glansen had. De groene rogge, grauw…