1857 resultaten.
Hij mag
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
520 Hij mag ook vertellen
wie van de goden mij wil
doden of beminnen
om die loden last
van zijn schouders te werpen.
Hij mag mij zeker
aanspreken op openlijk dwepen
met zijn helblauwe ogen
waar hij mij hemeltergend
mee bevredigt.…
Joris Ockeloen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
510 Wie had het over teveel hooi
op z'n schouders gesproken
welke joris ockeloen sleet
z'n dagen tussen boeken
in het hoge noorden
van de uni van de rug?…
het land verkeert in alle staten
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
665 aan schouder' strijden tegen de 'lachbelasting', ofwel het onderbrengen in het hoge BTW-tarief van de vermaaksector.…
Leona
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
582 Jij liet verdriet en dankbaarheid
schouder aan schouder zitten,
gaf de dag kleur,
zelfs toen de avond viel.
Je hield de deur open voor het leven,
tot de allerlaatste dag.…
KEW
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.449 Het meisje opgezweept,
muzikaal paard van een
gedegen stal: ja mijn moeder
en mijn vader ook jazeker als
het raam open stond en
de geuren van de klanken
als grashalmen binnen kwamen
zweven zo einde zomer…
Het meisje moet van alles,
om iedereen om kijkers en vooral
om ouders die zo rusten op haar schouders.…
jij
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.078 Ik zal er altijd voor je zijn,
als schouder en als oor,
Die jonge sterke vrouw,
daar doe ik alles voor......…
eenmaal per maand
hartenkreet
2.3 met 7 stemmen
1.962 Ook is dan mijn hoofd te zwaar
Kunnen mijn schouder hem niet meer dragen
Dan kruipt langzaam vanuit mijn nek
De pijn omhoog, ik kan het niet verdragen.
Op deze dagen loop ik liefst
Kilometers lang ver weg
Langs wegen en over paden
Ik ben gewoon dagenlang kompleet van de leg.…
De nog mobiele files
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
460 ik zag ze
hopen in een
wereld vol beloven
ogen helder in
beginnend leven
handen klaar voor
geven en nemen
gespierde
schouders nog
onbevangen
gerecht omdat
de wereld er nog
geen gewichten
op had gelegd
blikken open
frank en vrij
hoe spelen
zij het spel van
kat en muis in
een maatschappij
zonder eigen huis
in de stilte…
Een paar passen .....
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.159 over verleden
ziet in een mist van tranen
de vele gouden randjes om de
grijze wolken en strekt haar
handen uit richting horizon
verward door golven van de tijd
verdwijnt ze langzaam in de
ondergaande zon, de laatste
schaduw veegt het licht uit
beide ogen terwijl haar mond
geluidloos krijt in het ledige
ze slaat de armen om haar
schouders…
Nu nog niet...
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.007 niet mee
Huilde mijn tranen bitterzout
De zwarte schaduw fluisterde zacht
Voelde mij verloren naakt en koud
Ik gilde, vocht tegen de dood
Wilde dat het fluisteren over ging
Je zwarte armen namen mij mee
Naar een duistere doodskring
Het tranenzout droogt op mijn huid
Je laat mij weer in het licht ontwaken
Ik huil mijn tranen op je schouders…
waar liefde parelt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
536 een huwelijk uit liefde
Brengt bekoorlijke verrukking
Gedachten ook vol plezier
Elke dag en nacht weer
zijn hand op haar schouder
wie dat getuigen mag
door jullie samen te zien
voelt zich warmer worden
dankbaar voor elk gebaar
dat elkaar geschonken wordt
omdat je elkaar betekent
wordt elk moment gekoesterd
door meer tijd en meer liefde…
Ik luisterde aandachtig
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
1.920 En plotseling voelde ik een hand op m'n schouder
zeg, heb je wel gehoord wat ik zei?
natuurlijk schat; zei ik met een glimlach
jij luistert toch ook altijd naar mij?…
WATERMERK
gedicht
4.1 met 17 stemmen
11.925 “Weer boog Hij zich voorover en
schreef op de grond”(Joh. 8,8)
Toen de man in het zand schreef,
schreef hij het verleden weg
en in zijn gebaar verzamelde hij
het spreken en lijden, het zachte zwijgen:
dimensie van tederheid
je zag het aan de glooiing van zijn rug
een vreemd verdriet lag in de schaduw
van zijn schouders hoewel het licht…
Voor haar
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
716 Het zacht bedelven
van krullend haar de schouders, lelieblank.
Dat zij zijn lief was, dacht hij vaak in twijfel,
zijn geest bevreesd, geheel zijn hart ontdaan
bij de idee te leven in een waan -
dat al zou stukslaan op zijn bange weifel.…
de nieuwe rijken bekeken
netgedicht
1.9 met 7 stemmen
794 de kritiek op de vacht
is verstomd, de catwalk
ziet weer hopen bont
over schouders met een velletje
vol overdosis kunstige zon
voor speciale dames
die niet dénken aan verhuizen
een melanoompje meer of minder
bezorgt hen toch geen hinder
daarvoor zijn er genoeg klinieken
of instanties voor rijke zieken
waar tussen ons gezogen en gespoten…
Lindeboom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
588 Amper een maand geleden,
schudde je nog zo krachtig
de sneeuw van je schouders,
strekte je machtige armen uit.
De grond waarin je wortelt,
heeft ons jouw geheim verteld,
dat jij als enige in de straat,
zo'n duizend ringen telt.…
levenspad
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.360 zijn er toch nog vele dingen
waar ik nu echt weer van geniet
van gedane fouten in het verleden heb ik spijt
en raak ik sommige gevoelens
diep van binnen niet meer kwijt
alle mindere dingen plaats ik onder mijn kast
en de mooie dingen bovenaan
vol zelfvertrouwen en zekerder
stap ik het verdere leven door
en geef ik hier en daar een schouder…
Ontmaskerd
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
1.116 Even geen discussie,of grootspraak
Geen geouwehoer of ongein
Maar gewoon even in jouw aanwezigheid
Mijn kleine, verdrietige zelf zijn
Dicht kruip ik tegen je aan
In mijn ogen valt te lezen
Dat ik me nu het liefst verstoppen wil
En jij mijn schuilplaats zal wezen
Mijn hoofd verborgen op jouw schouder
Mijn masker een moment opzij gelegd…
Aan de namen
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
2.994 Ik hoor niet thuis tussen alle namen
gezichten uit een ondraaglijk verleden
hoe dichter bij het heden
hoe minder de pijn maar steeds aanwezig
als Atlas draag ik de wereld op mijn schouders.
Met verbitterde tegenzin
scandeer ik de namen voor mij uit
walgend van mijn eigen woorden
maak ik er maar vlug een einde aan.…
Dromen
hartenkreet
2.8 met 12 stemmen
5.759 Jij, die zachtjes aait over mijn arm,
en rustig langs mijn schouders omhoog gaat.
Jij, die met je vingers krulletjes in mijn haar maakt
tot heel laat.
Jij, die me zachtjes in mijn nek kust
en wel een hapje MIJ lust.
Jij, die rustig mijn blouse uittrekt,
mijn rokje losmaakt waarbij speeksel langs je mond lekt.…
Hoe zoet!
poëzie
3.0 met 14 stemmen
3.583 Hoe zoet was de kus van uw mond,
Toen ge, d’arm om mijn schouder gestrengeld,
Mijn zuchten met kussen gemengeld,
Mijns harten verlangen verstondt.
Lief meisje!
Hoe zoet was de kus van uw mond!…
In een sprakeloos troosten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
586 onze sporen halen
in het verbreken van de band
wij zijn gaan zitten op het zand
in een sprakeloos troosten
scheren meeuwen sierlijk over
schreeuwend naar het land
zacht brengt de wind
in zilte vlagen zee
die in eeuwigdurende mantra’s
rollend sissen kom maar mee
wij zijn gegaan
hebben het verdriet begraven
van de last die onze schouders…
De vrede
gedicht
2.6 met 55 stemmen
32.157 Ze drukken hun neus tegen het raam,
leunen op elkaars schouders.
Hij is heel klein.
Ze hebben hem nog nooit gezien.
Ze roepen: vrede! vrede!
Hij hoort hen niet,
verdwijnt uit hun gezicht.
Ze voelen hun hart bonzen
en gaan weer naar binnen, grijpen elkaar beet
en aarzelen.
Moeten ze elkaar doodslaan of moeten ze elkaar kussen?…
Violoncello
netgedicht
3.7 met 20 stemmen
860 als de linker vingers
bij aanvang
in de houding komen
van als waren zij
rond een denkbare fles gevoerd
en schouder en arm
vol zijn van rust
eerst dan willen
snaren worden beroerd
de stok beademt
een kwartet van snaren
terwijl het spel
de klank zoekt
in harmonie met een verlengde arm
in een melancholische kleur
als tenor van het…
Het halve hart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
599 en was de prijs van liefde
zo allesomvattend in omslag van leven
toen ik inzag
wat jij werkelijk voor mij betekende
besefte ik
dat ware liefde nooit verkeerd kon zijn
verloor ik mezelf in jou
want jij plukte het verdriet
en gooide alles over mijn schouder
in woord van vriendschap en
uit gebaar van liefde
hoe ik leefde met het halve hart…
Bahía Blanca (Argentinië)
gedicht
2.4 met 27 stemmen
10.305 Je danst om de dorst te behoeden
Het golvend haar en geur die vergaat
Een horizon voor het grijpen
Een hut die kantelt in het hoofd
Ademloos herhaal ik de namen
Van de havensteden als gebeden
Kijk ik over je schouder mee
Het orkest dat speelt, je ogen:
Mijn vader danst een tango
Het was in Bahía op een terras
- een tango danst…
NODIGE ZWAKHEID
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.854 Zou mij te voren staan al wat ik heb bezweet
In lijden of in vrees; het waar een pak van leed
Dat and're schouderen als mijne moesten dragen:
Zou ik ook al de vreugd van all' mijn blanke dagen
In ene spiegel zien: een sterker oog als 't mijn
Moest dat verzamelde gebliksem machtig zijn.…
Stiltegebied?
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 Het licht van je ogen glijdt
langs de stiltegebieden van
schouders en de boezem
waarin we zijn verdwenen.
Laten we toch zwijgen, blij met het
eiland van de spraakgebreken, maakt
onze ruimte ruim en leerde ons te
spreken, te proeven en te ruiken.…
Iokaste spreekt
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
880 ik schaam me diep, durf niet uit te spreken
dat ik verlief en verlang naar mijn zoon,
verliefd, ja verliefd ben ik, nota bene
hevig verliefd op mijn eigen zoon,
op zijn stem, zijn ogen, zijn zachte huid,
hij, mijn zoon, spant zijn sterke spieren,
kracht en soepelheid dansen onderhuids,
zo uitdagend als zijn sterke schouders
zo vol verlangen…
Enfin
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
539 mijn haar
nog immer lang,
over oren op weg
naar schouder
verdunt in allerijl,
havens komen in zicht,
op het slagveld
ruist het voorlaatste riet
het wordt er kouder
is het vizier
op mijn zwanengezang
gericht
raakt dan ook
de geest gekweld,
wordt mijn kijken
naar nog meer staren overgeheld
dicht ik almaar dichter dan verlicht…