1811 resultaten.
oude man
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.244 de duivel werd gevonden in een hol
een woeste baard en grijs geworden haren
hij teisterde z’n land zovele jaren
en eiste van het volk een zware tol
in wreedheid was hij niet te evenaren
hij zaaide angst en moordde voor de lol
de zwarte kerkers zaten overvol
met door zijn beul bewerkte martelaren
maar toen ik laatst die beelden van hem zag…
woorden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.688 Nu het laatste woord
op muren geschreven
je loopt langs
vergeelde letters
meeuwen krijsen
mussen laten zich niet
zien en luipaarden rennen
op het dek de stoel
gevuld met regen en de
horizon grijs.
Het laatste woord gesproken
stilte de meeuwen mussen
de stoel en het woord
laat mij alleen.…
Pil van Drion
gedicht
4.0 met 126 stemmen
40.878 de trein naar het hiernamaals is vertrokken
en neemt de laatste van zijn vrienden mee
voor hem was er geen plaats in de coupé
de wind speelt met zijn grijs geworden lokken
in tranen blijft hij achter op ‘t perron
er rest niet meer dan een vertwijfeld staren
naar hen die aan ’t loket gelukkig waren
hij wuift nog zinloos naar de horizon
de…
De Schone Kunst der Letteren
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
688 verveling te verdrijven
als tijd of vrijheid neigt naar overdaad
is ’t nemen van een toevlucht tot het schrijven
daar dit nog vaak te wensen overlaat
Een woord op schrift zal lezers lang beklijven
en lettervreters zijn erbij gebaat
een leven lang van zin voorzien te blijven
en dat dan weer het liefst met regelmaat
Dan droom ik soms van ver en grijs…
Waterzon
netgedicht
4.1 met 19 stemmen
873 Ze straalt doorheen de wolken
van 't zomerland
dat grijs is van verveling;
de heling
van zoveel ongeziene wonden
gebeurt in stilte en in dulden;
de schulden
van alle mensen zijn zo groot
dat Hij, de Ene, niets kon sparen
al heeft ook iemand ooit gepleit
voor Sodoma en Gommora
...…
waar is mijn hoekje
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
965 ik zie blokkendozen
om me heen
het grijs beton
is hier en daar
nog afgedekt met
rood en gele steen
het groen is kunst
geplant op zand en
aarde van het godvergeten
puin dat doo de nieuwe
generaties is vermalen
om weer tuin te zijn
waar is mijn hoekje
in de zon waar planten
groeien die niets weten
en door mensen en commercie…
Koningsmasker
gedicht
2.9 met 12 stemmen
6.820 Het zijn maar lichte spreuken, van de regen
ver weg, achter zijn rug, een grijs bewegen -
een koningsmasker zijn gezicht.…
Berlijn
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
778 Flessen “all over the place”
De metro richting nog meer lelijkheid
De flats getuigen van Duitse huisvlijt
Grauwe gezichten dromend over bestemmingen weg van hier
Een vereniging van Oost, West en bier
Als jij West bent en ik Oost
Met een verzameling lege flessen op de grens
Op weg naar grijs Nergenshuizen en een bierpens
Waar niemand elkaar…
Stof tot nadenken
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
810 Het blondje denkt meteen aan hersencellen
en antwoordt: 'Grijs, 't is stof om na te denken!'
De juffrouw zegt: 'Die moet ik dan bestellen.'…
DE STRAATZANGER
poëzie
3.8 met 10 stemmen
3.327 De man is oud en grijs. Onordelijk fladdren
zijn dunne lokken op de vale jaskraag.
De hond, met wie hij elke bete broods deelt,
zijn trouwe metgezel in wel en wee, ziet
de schaarse wandlaar aan met smekende ogen,
totdat een aalmoes valt in ’t blikken bakje,
dat hij voorzichtig met zijn tanden vasthoudt;
en beiden huivren in de gure wind.…
troostprijs
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
793 maar weet u, die moet telkens af in bed
en zal het vrouwvolk vast niet inspireren
ook staat het vrij de scheiding te verleggen
waardoor het wijkend kapsel nog iets lijkt
doch als de woeste wind langs haren strijkt …
veel meer hoef ik waarschijnlijk niet te zeggen
dus heren, vindt uw troost bij deze prijs:
gevallen haren worden nimmer grijs…
Barack verenigt de Nederlanden
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
697 New York staat blauw voor Obama
lijzig en gezalfd klinkt de predikant
we komen thuis bij Peter Stuyvesant
met afkeer van Arizona
Dat grijs kleurt want daar woont McCain
was diens hele familie al admiraal
met kaken geschapen voor krijgstaal
oogt hij hoekig en niet sereen
Kniesoor immers die nog van crisis maalt
luister naar wat van Barack…
Zwanenzang
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
606 Het oude jaar loopt op zijn laatste benen
En strompelt stapvoets naar de eindstreep toe
Zijn haar is grijs, hij oogt ontzettend moe
Hij heeft een stok en kromgegroeide tenen.
Ooit heeft de tijd hem eindeloos geschenen
Hij beet zich in de dagen vast en hoe!
Het ouder worden was voor hem taboe
Dus in zijn lente ging hij keihard trainen.…
Ahura
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
606 Lila grijs
hier is het bewijs
water dat bevriest
noemen ze
ijs.…
Nat uur
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
466 damp, is van dauw
Morgen door merel bezongen
Wij samen alleen tegen kou
Een uur overdag, een avonduur,
een uur nat, een uur droog
maakt je vrij, opent wegen
Geen grens, deur of muur
De akker glanst in gloed
van avondrood en zomerzwoel
Schemer door reebok begroet
We weten: straks is het koel
De lucht buiten zacht of guur,
blauw of grijs…
Voortgang
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
718 is het dan voorbij
ligt de klim nu achter mij
gaat het verder bergaf
richting een grijs dal
een open graf
waarin leven slechts wacht
op het verlossende eind
nee
het is nog lang
geen eeuwige nacht
voor ik ga kwijnen
verdwijnen als in een dikke mist
ontvlamt mijn haard en baart mijn brein
verstilde wolken van verwondering
word…
Zinvol?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
580 bleek maanlicht schijnt
op blanke duinen
dunne strepen wit schuim
sieren woelige golven
de zee deint onvermoeibaar
dat grote grijze wezen
lijkt uit zichzelf
steeds opnieuw geboren
ik sta daar met koele voeten
als iel en breekbaar wezen
maar te staren naar dat grijs
dat eindeloos lijkt te reiken
naar het zwarte van de nacht
vol onbereikbare…
REGENDAG
poëzie
3.6 met 15 stemmen
3.879 Grijs gewelf met grauwe vegen,
Koepel van ons huis,
Waarom stort ge uwe tranen tegen
't Venster van m'n kluis?
Ziet ge niet in bei m'n ogen
Tranen die ik schrei?
Waarom zonder mededogen
Stort ge er de uwe bij?
Tranen lekken langs m'n wangen
Om m'n eigen wee...
Zingen dan uw weemoedzangen,
Droppels, met me mee?…
Wreed Beroofd
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
945 elf lentes telde de blonde fee
in de carnavals optocht
vrolijk dansend over het schoolplein
zoekend naar bevestiging
van wat liefde heet, werd haar
onschuld verdonkeremaant
bleken dekens over 't hoofd
geen veiligheid te garanderen
wreed beroofd van ongeboren kinderdromen
kleurt haar bemantelde glimlach
onzichtbaar grijs, zichzelf…
't Centrum
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
653 't Haagse stadhuis
is spierwit en niet grijs
hoog en strak
genaamd het IJspaleis
Buiten spuiten fonteinen
zomaar uit het niets
liep Hulshoff's kelder onder
geinig toch zoiets
De Haagse tramtunnel
ook 'n verhaal op zich
duurde zeven lange jaren
voordat dat zwembad was gedicht
Ook hebben wij nou tieten
tieten van Den Haag
belemmeren…
Daarom prijs de vreugde (uit Prediker)
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
574 De laatste rozen bloeien; de regenbui
is weer weg nu, al is de lucht nog grijs.
Plots is er weer licht in ziel en zinnen
en durf ik weer te zingen; niet heel luid
maar ingehouden, want de laatste rozen bloeien
en de weemoed nestelt zich al in
de bomen die hun bladeren verliezen –
die verkleuren tot hevig geel en bruin.…
IJdele bijstand
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.165 De aanloop naar de finale zweemt grijs
een roerloos pad als laatste weg
de onnutte palen spreken zich niet uit
laten immer door wat verder wil
krijsende vogels verzamelen zich
voor de loop van een vredig monument
het spiegelbeeld bedreigt
de zwaan die nog niet sterven wil
Hier druilen de jaren van bonkige eenvoud
water maalt door vluchtige…
Verschieten
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
534 later
verder weg van ritme
dat thans over mijn tijd is gebogen
meer en meer drijf ik mee
op voorbijgaand water
mijn tijd heeft minder haast
toch is het alsof ik
sneller ren naar later,
naar eindeloosheid word gezogen
het is al maar vaker groen
een groeiend kind
het kind dat allengs
volwassenheid bemint
ik word ingehaald
vaker in grijs…
Fonoliet
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 De enige weerklank
die ik nu nog hoor
is mijn eigen echo
die zelfs het zuchten
weerkaatst vanaf lege muren
opgetrokken uit beton
en niet doorheen te komen
verschans ik me vaak
achter mijn eigen schaduw
wat ik ooit wenste
kent de herinnering niet meer
bedolven onder een lawine
van vergeten woorden
de hoeksteen grijs en…
Hofvijver
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
597 Het water van de vijver, glad als ijs
Weerkaatst blijmoedig weelderige wanden
Van hoogbejaarde dommelende panden
De vensters geven geen geheimen prijs
Het zonlicht tart dit stadse paradijs
Waar mist en luwte immer samenspanden
Kastanjes langs de oevers knarsetanden
Hun schaduwen gehuld in stemmig grijs
De vijver geeft aan stemmen geen gehoor…
Wanordelijke rust
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
605 Hij draagt de dagen van een oud land
zijn aanblik even grijs als het licht
van een gesloten mijnstreek
- waar onzichtbaar littekens zich
in donkere gangen als versteende navelstrengen
dwars door de leeggeroofde aarde
zwartommuurde wegen banen -
gevallen maar niet gevloerd
verdoofd en schijnbaar zonder levenssap
wordt nieuw leven voortgebracht…
passie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
810 maar werkelijke liefde ken ik niet
waar iedereen zo quasi-vanzelfsprekend
haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend
daar twijfel ik en merk een licht verdriet
jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied
klaar wakker om met uitgestrekte armen
naar haar juweel te reiken, haar erbarmen
zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet
spaar…
het tolhuis
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
577 ineens verdwenen zijn, met
de kleding van de dag nog om het
geweten gewikkeld het haar verkleefd
in lange slierten grijs
onberoerd liggen emoties te eroderen
in de vergankelijkheid van de geest, niets achter
gelaten alsof het er nooit is geweest
wielen wentelen zich naar andere tijden
naar daar waar het zoeken wordt gevreesd
terzijde…
Winter 1.
gedicht
3.3 met 3 stemmen
4.316 Het bleke gezicht van deze maanden
waar vorst ooit heerser en blauw
van kilte het licht onderhuids deed stralen
Ach, hoe zeer hangt nu het natte grijs
over de dagen en hoe bitter smaken deze
uren in hun wetmatige grauwheid
Hoe somber spreekt de stem, geteisterd
door de maanden, neergeslagen als een
kettinghond richt hij zich niet op, blijft…
Na het demasque
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
571 een stem met
minstens drie octaven
die jij heel frequent
afwisselend op liet draven
ogen die traag loken
met tranen van
kinderen te vinden op
een zigeunerschilderij
jouw onhandig
bewegen bleek een
zegen voor de act die
jij van nature speelde
pas na het demasqué
mocht ik zien wie
jij was en waar jij
je ziel verborgen had
grijs…