1853 resultaten.
De roversbende
gedicht
3.5 met 40 stemmen
17.579 Vaak trokken wij met onze roversbende
op woensdagmiddagen de polder in;
kruistochten naar het eeuwig onbekende,
achter de dijk, achter de grijze kim -
Wij droegen touwen, riemen, houten sabels,
bouwden een fort van klei en zoden gras;
geloofden grif de vlot verzonnen fabels
over een vijand die in aantocht was,
maar die niet kwam en nimmer…
Stenen Kerst
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
3.412 toen maakten ze een stal
van stro en hout
boetseerden dieren
en een voederbak
een ster die klaar
in lichten openbrak
versierden dennentakken
rood en goud
toen vleiden ze
een kleine schattebout
- die lieve handjes blij
naar buiten stak -
in de kribbe
wijl de sneeuw op 't dak
zo kunstig liggen bleef
MAAR IJZIG KOUD BEKLIJFDE
NET…
Stenen kerstsonnet
hartenkreet
2.6 met 9 stemmen
3.569 Toen maakten ze een stal van stro en hout,
boetseerden dieren en een voederbak,
een ster die klaar in lichten openbrak,
versierden dennentakken rood en goud.…
tranenregen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.666 namen vervaagd op oude zerken
glanzend in de kille lenteregen
druipend van de bedroefden
rondom de langwerpige kuil
sparrentakken gestoken
in de randen van het graf
kerstgroen zonder blijdschap
druppels kletteren op blank hout
onwillig langzaam en schokkend
verdwijnend door groen in de aarde
voor altijd
even dacht hoopte ik
dat je…
en als zijn blik ontdooit
hartenkreet
2.0 met 11 stemmen
2.153 ruggelings een eenzaam pad
dat hij onder gevallen loof vermoedt
de as van het vuur is nu nat
en hij zwijgt de zomer
zo licht hij woorden uit ogen
al zijn het geen vensters
bladeren vallen zwart
door de avondlijke schemering
de man gaat door de nacht
in de gestalte van een boom
en als zijn blik ontdooit
beitelt hij zijn gezicht uit hout…
De Belgische Ardennen
gedicht
3.2 met 16 stemmen
7.922 Hout dat wil verzoenen, helen,
meeleeft, meewaait, maar vooral
meemiezert. Om de dooie
dood geen bouwvakkerspark waar
iedereen vrolijk luidruchtig
maar wat aanrotzooit. Nee,
hier introverte riviertjes,
survivalinspaninkjes, feedback-
uitspanninkjes. Intellectueel
woud - voertaal beschaafd Hollands -
onder een stop van eeuwige mist.…
treurwilgen
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
597 als edele ridders staan zij
langs de waterkant in een rij
jarenlang staan zij daar te treuren
zijn door niemand op te beuren
echter de lente kleurt hun hout
met fijn groen en fonkelend goud
in deze groengouden sluier glinsteren
de tranen die de wilgen al zolang hinderen
verdriet omdat zij alleen naar beneden kunnen groeien
niet in staat…
Verwarring
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.929 dwalende verspringende gedachten
blijven kleven aan een grillige draad
die in mijn hoofden van de laatste dagen
het enige houvast is geweest
wie is van steen lijkt de rots me te melden
wat is van hout vult de boom daar bij aan
geen van de oudere wijzen krijgen gehoor
want mijn schaduw duwt mijn denken voort
ik hoor de indringende stem van…
Samen muziek
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
1.744 Geplooid in zacht satijn
met muziek
die in de avond valt
op houten notenbalken
toonaarden trillen de slaap
waar jij bent
vertellen snaren het lied
dat de piano altijd zong
componisten wekken de droom
tot leven
in de speeltuin van
gevleugelde herinneringen
melodieën fluisteren je naam
die druipt
van een kaars in de wind
drijvend…
Tussen heg en steg
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
1.134 staat het witte huis
waarin ik vroeger woonde
met gesloten ogen zie ik nog
de granieten keukenvloer
geëmailleerde pannen op het vuur
het bleekveld en de moestuin
een houten schuur op 't oude erf
die mijn vader zelf ooit bouwde
tussen overpad en achterbuur
er wonen andere mensen nu
achter de strak gevoegde muren
die elegante tuin en dubbel…
EINDEJAARSRING (VOORAVOND): TABULA RASA
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
767 de ochtend van het leven was nog koud
alleen het zonlicht wist ons te behagen
verwachtingsvol verbeidden we de dagen
we schaarden ons rondom wat brandend hout
we wonnen elk seizoen aan kracht, het woud
had geen geheimen meer voor ons, we zagen
de dieren, oogsten lof van jong en oud
de stam was trots, bij thuiskomst van het jagen
een schone…
Buitenhuis
gedicht
2.9 met 55 stemmen
17.286 bloei gebeurt in lichte tint
dan komen vlinders en de wind
de blaadjes worden losgerukt
en in de zomer als wij komen
hangen de appels aan de bomen
eten wij appels uit de hand
de takken raken leeggeplukt
ik overdenk het kort geluk
tussen bloesem en appelmoes
de appelboom is een parabel
die vrucht afwerpt in menig fabel
en aan mijn houten…
saunapplaus
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.306 brede lijven bergen
de kleren op, weg ermee
wordt wat de natuur bracht
teruggebracht tot de essentie
zonder schaamte, sans gène
zelfs de oma's laten die laatste
voor wat het is
iets ongemakkelijks
op de houten banken
bij het vale licht van
een weggedoken peertje
wordt gezeten en gezwegen
maar vooral geluisterd naar
het hooglied van het…
Trage beer
gedicht
3.3 met 276 stemmen
48.673 Als 't ijs op het kanaal was te vertrouwen
Bond hij meteen mijn schoenen met wat touwen
Aan ijzers met een houten bovenkant
Je moet verdomme glijden en niet sjouwen
Riep hij me toe, maar ik bewoog onthand
En wankelde door niemandsland,
Een trage beer met ingepakte klauwen
Als vroeg mislukte koudefront soldaat
Besloot ik toen voorgoed te…
Eindeloos
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
2.370 Het oude houten hekje kreunt
zijn matig onderhouden luid
als ik hem traag achter me sluit
toch lijkt het of de stilte leunt
tegen bejaard gebogen bomen
die knikkebollend tijd verdromen
ik zie de jaren vaag vergaan
uit vergeten grijs verleden
en in marmer vers gesneden
nadenkend blijf ik even staan
bij hetgeen jouw rustplaats is
maar…
Opa
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
2.219 wijsheid die we aanhoorden
Je herinnering nemen we mee naar alle oorden
Met jouw bescherming zal eenieder ons gedogen
Een rijkdom die nimmer op zal drogen
Bij de geleden tegenslagen was het jouw kracht die we aanboorden
Jouw onvoorwaardelijke bestaan,
gaf en geeft ons leven inhoud
Het afscheid met een gemeende traan
Het vaarwel omhuld in hout…
huisslaaf
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.057 haar stofvod vlot over de spijlen van het bed
het kleffe hout, de boord van de kleerkast
ze wist de duimafdruk van de spiegel
slaat geen muffe spleet, geen hoek over
zij sluipt nederig op teenkussens
maar het parket kraakt
ze luistert naar de knagende worm
genesteld in een gang in de schoorsteenmantel
ze hinkt binnen de voegen van…
Provencher's Mill
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
742 Slaande molenstenen
schuim gespaand
ratelend de drooglopende
houten tanden, niet zonder
enig bezwaarlijk gevaar
De stroom hopeloos fonkelend
vloeibaar plat voorbij glijdend
voedend ons allen die aanbidden
en persoonlijke offers aanlengen
onwetend over de zon is echt God
gebeden
De brug hooggelegen en bedakt piepend
betreden met lomp…
Dorpsleven
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
967 beesten
zoals de zieke geit van de boerin die
naar Lourdes ging voor water, daarmee
haar lievelingsdier genas, dat haar nog
jarenlang van melk, van kaas voorzag
tot op een dag haar tijd was volgemeten
In de zomermaanden klinken verdwaalde
stemmen van jeugd in vreemde talen
zij zijn hier op bezoek, vervelen zich
krassen hun namen in houten…
Blind in de kast,
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
447 vandaan
de tijd verteert het werkelijk zien
de lamp verarmt zich in het minder,
kaarsvet druipt van beide handen,
geëtste beelden van een blinde, bestaan
meer wegen dan voorhanden, vindt de
hinder van obstakels van ongelijke
standen, die ik niet wil wilde zien,
draag de gesloten ogen op mijn rug,
een stap vooruit, een stap terug, naar
de houten…
Oh Grote Godheid
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.077 Oh Grote Godheid
niet om te stoken
gij moet zo lopen
dwars door de Leidse Hout
Sta op en kom dat bed uit
voor dat machtige circuit
van de Zorg en Zekerheid
want al is het nog zo koud
en vriest het dat het kraakt
met de bloemen op de ruiten
Voorzichtig het is glad buiten
zorg dat je niet van de weg raakt
de auto rijdt meteen voor
wacht…
Carnaval
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
2.131 Ze worden weer gewone houten klazen
En voelen zich een jaar lang incompleet.…
Godenleer
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.243 die jou mijn hart terstond de vuilnis geeft
de aarde uit haar bol mijn verzen eet
de hemel de wijn de hel de wiet
vooral de dingen weet die in verschiet
het paradijs nooit aan de galg vergeet
geloof mijn ogen lief, zo niet, roep luid
om zand en hitte voor ‘t gebroken glas
de houten…
Don Quichotte
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
716 dienaar volgt hem met trompetter
ten aanval trekt hij moedig onverschrokken
geharnast en gezeten op een vurig ros
vijanden die niet vluchten zijn de klos
heeft geen tijd te eten of jagen achter rokken
de burger ziet hem naarstig komen
men heeft geen echte vrees voor hem
mensen kennen zijn verdwaasde dromen
zijn wapens zijn slechts houten…
Marine
gedicht
2.6 met 25 stemmen
12.608 De avond tingelt als een theehuisje aan de horizon; maar de stormen
daarachter, het versplinteren van hout en de wrakken die elkaar
angstig opduwen in de haven.
Kom wij maken een wandeling langs dit troebele water vol wier dat
zinkt als lood; nu erven wij een rust die van de hele aarde schijnt te
komen.…
Erkenning
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
829 Wat heb ik met dat hout gesmakt en punten aangeslepen
En immer naar de lof gesmacht en hippe vreugdekreten
Het is mezelf echt niet ontgaan laat staan het zelf beschreven
Hoe vreemd en bijna lichteloos mijn pennevruchten leefden
Ik las wel hoe er nu en dan es iemand kwam vertellen
Hoe hij of zij het eigenlijk zag en hoe mijn bron moest wellen…
Heksenjachtslot
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
851 Ik zag, dat een zwoeger in Vlijmen
gebukt onder hout ging. Hij zei me:
'Ik trek door het land
en steek heksen in brand.
Ik heb altijd een brandstapel bij me.'
Ik zei toen, dat die niet bestonden,
waardoor hij zo op werd gewonden,
dat ik werd verrast,
want hij pakte me vast
en ik werd op z'n stapel gebonden.…
De voet uit het verleden
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.212 in de luwte van de lindeboom
schrijf ik liefdevolle gedachten
draag een stukje in mijn hart
van de ontmoeting
de herkennende ogenschittering
en vreugdevolle monden
in momentjes van beleven
samen zittend rond tafeltjes
soms als span apart
in een stil verstaan
wist ieder onbetwist
van de tere plekjes, de traan
onder houten binten…
Storm
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
709 Wel weert hij zwiepend alle slagen
nu herfst wreed dekt de zomer toe
het laatste groen laat hij dan toch maar vallen
de bladeren waren toch al moe
Als ook de storm vermoeid gaat liggen
in armen van gevallen hout
koestert een rode blos de aarde
en kleurt de zon de wereld goud.…
Een ogenblik
poëzie
2.2 met 5 stemmen
4.134 stilgestaan
-
tot ik bij u kwam, o mijn schitterlief,
mijn edelsteenhand, u mijn oogelief,
mijn vonkend rad, mijn vogel vliegend vuur,
mijn schitterlief van altijddoore duur -
en tot de wereld die zo in mij was
verzameld vroeger als in spiegelglas,
werd gij - ik heb het alles opgehoopt
tot u, het is in u gedoopt
als brandend hout…