2623 resultaten.
Gedicht
poëzie
3.9 met 17 stemmen
4.100 En elke nieuwe stad
bloem die welkt
herfst vergeelt het blad
zijn alle steden zo
zijn zij alle zo
zo zijn alle
Overal
overal en nergens
overal is nergens
overal
dezelfde bonbons droef in glazen
parelt drank er is geen dorst
een liedje is overal
van liefde en overspel
zijn alle steden zo
zijn zij alle zo
zo zijn zij alle…
Wilg
gedicht
3.1 met 35 stemmen
11.037 De wilg, nog zonder blad,
wordt in het licht gevat
en laat zijn takken stromen.
Traag breekt de middag aan.
Heeft iemand zoveel uren
met naar een wilg te turen
ooit vruchteloos verdaan?
De lucht trekt rose dicht.…
Luisteren met dichte ogen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
500 De wind was stil
geen blad bewoog
liggend in de zon
met dichte ogen
Luisterend naar
alle geluiden
van verder dan weg
dichter dan bij
Het licht lijkt rose
dan weer geel of groen
donkerder als je knijpt
lichter als bijna open
Tijd bestaat niet meer
als je alleen maar ligt
zonder reden of haast
alles lijkt volmaakt…
Van herfst...de magie
netgedicht
2.4 met 14 stemmen
1.360 Zon tovert tot in de kruin
het blad tot blos
het geel tot goud
Het klatergoud
valt op paden
spelenderwijs
Kinderen maken
-zonder enig gevaar-
een najaarsreis
Door het land
der dwergen-7 zo ze willen-
het pad eeuwenoud
Voert langs paddestoelen
blijft begaanbaar
voor schuifelende kindervoetjes
Schuilen in verwondering
onderdak…
ik mis je
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
689 flarden grijze mist
dwalend, soms zwart
versperren de weg
naar herkenning
woorden, zijn leeg
vormen geen stroom
kabbelen weg
naar vroeger
de uitgestoken hand
zweeft doelloos
blijft steken als een
wapperend blad
kijken, en niets zien
luisteren, en niet
gehoord worden
maken de dagen
tot ongekende
eenzaamheid.…
een vonk
netgedicht
3.1 met 19 stemmen
694 op de heuvel
stond een boom
daar beefde een man
de man leek op de boom
de boom leek op de man
niet anders lag er een schaduw
aan hun voeten, als een spiegel
om de dood te scheiden
toen de zon zich draaide
roerde er een blad
en droeg ik
de boom
de man
en de schaduw
op mijn rug, de heuvel af
ze werden lichter
door de voorbestemdheid…
Angel's share
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
518 Angel’s share
ik ontsnap
nog voor compostering
uit het gesneuvelde blad
en voel mij opgenomen
korrels zand kriebelen
schuren mij schoon
ontdaan van alle opsmuk
klaar voor de eeuwigheid
tilt de wind mijn bladergeest op
het Engelendeel voor de hemel
residu voor de aarde
zo ben ik in alles en overal
ooit verwaaid
en meegetroond…
Ochtendgloren
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.079 Aan de buitenkant praalt een gevel
de vertoning van een wijds gezicht,
een indruk dat meer te denken geeft
een statige laan met beuken
zonder geborgenheid van blad
draagt mee in het gemis,
de nacht alleen als decor
is mijn trouwste gezel.…
In draden korter licht
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
517 ik haal
de herfst van je gezicht
die in draden korter licht
je raken in de vroege morgen
schep wat
pas gevallen dauw
van een kleurrijk blad
voor een koel lippen bad
het vogelkoor
zingt nog wat traag
het wakker worden
uit beschutte plaatsen
steeds later
komt de dag op gang
een snelle kus
op je nog warme wang…
Lezen uit de bron
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
559 Ik geniet van je woorden,
je lijvige bestaan
mijn vingers betreden
je broze huid
mijn aandacht
kriebelt je wezen
mijn adem blaast
als de wind
ik voel haast
je knisperend blad
zuchten
oude tijden herleven
de regen tikt een oerdans
de aarde omarmt onze voeten
ik voel me even verbonden
met de wijzen van de wereld.…
Verbeelding.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
634 het mag dans maar
de kastanje kijkt
naar de eik en terug
naar het gekleurde blad
gevallen voor je voeten
zacht...…
Herfst
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 Dat,
wat zich afspeelt in het hoofd,
een gesprek,
of beeld,
mentale webben,
dat kan de galm en nagalm
van een klankschaal
weg doen ebben,
haar klanken lossen sporen op:
zoals het blad,
dat loslaat van de boom,
verdort en op straat
vergaat,
zoals een wolk, die
wegzeilt
uit het zicht,
zoals aan de dijk,
door nevel,
’t water aan…
Met gebroken ogen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
610 je hebt het blad
nooit voor de mond gehouden
het dwarrelt naar de grond
uit vingers die
onmachtig zijn om
alles in de hand te houden
jij hebt altijd
de rug gerecht
maar nu lig je gestrekt
laat gods water
over akkers lopen in een
afscheid met gebroken ogen
toch zal uit as
jouw feniks weer herrijzen om
levend in herinnering te…
Talloze keren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
546 heb ik jou geschreven
(geen smeekbede, dat niet)
hoeveel schrijfpapier ik heb
verkwanseld vol woorden
weet geen ziel, noch de tranen
die erom gevloeid zijn
toch geef ik niet op en pak
voor de zoveelste keer weer
een vers vel, en vertrouw mijn
spinsels toe aan het papier
dat ze gretig absorbeert
tot ik het teruglees en besef
het blad nog…
Groots
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
531 Stormen en regen
blad, bloemen,
zoveel zaden gedragen.
Tot zijn uur had geslagen,
hij plaats moest maken
voor teloorgang van de tijd.
Toch is hij er nog steeds
duurzaam mooi
mag hij al jarenlang
mij zijn grootsheid tonen
als een relikwie
van zijn bestaan.…
Broedplaats?
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
445 Berusting zucht
uit de geur van
verse grond,
houdt het
verstilde blad
omhoog,
onophoudelijk
stroomt bloed
door de aardse
navelstreng
van tijd, ondeelbaar
uit balans,
vergeten het verdriet
dat in een
kinderbrand ontstak,
blijft het vonken
ondanks tegen=
wind en regen, een
broedplaats vindt,
te lang gezwegen
om het kleine
af…
Lage landen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Als laatste druppel
aan een hangend blad
scheiden elkaars wegen
door de kilte van de nacht.
In de lage landen
overheerst de band
gekleurd in de dageraad
op mijn netvlies gebrand.
In de stilte ervaar ik jou
meer dan mijn verstand
jou kunnen zien oprijzen
in de mist over het weiland.…
VEREN
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
461 veren van een vogel
veren in m’n bed
veren om mee te varen
over het Veersche gat
veren om een pijl te sturen
de veren van een blad
een veer om mee te schrijven
er zijn veren zat
steeds hoger wil je veren
veren veren hemelhoog
met de nodige veren in je
kont gestoken veer je
zomaar tot aan de regenboog…
Treurig tooi
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
518 Grauwe luchten over het land,
Straten bedekt met vallend blad,
Natuur stervend in treurig tooi
Van rotbruin, schimmelgrijs.
Je dagen worden korter,
Maar duren steeds te lang,
Slepen zich droevig voort
In mist van nevelige gedachten.
Het lichtfeest, de ommekeer,
Verborgen door jouw luchten
Schim aan de horizon.
Nog dagen te gaan .…
hoe alles weer werd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
431 de bomen keken toe
hoe je stenen brak
toen je in het landschap
een slaapplaats maakte
ze zagen hoe de afdruk
van je lichaam achterbleef
totdat stromend water
je schaduwbeeld wiste
jij zag hoe bomen
weerspiegelden in
het water hoe ze
zichzelf eenmaal zagen
hoe de wind hen beroerde
het blad meevoerde met
de stroom hoe alles…
Bezinning
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
559 in een door mistflarden omsluierde dame
Sluipend door vochtig kreupelhout
laat zij de spinnen weer weven
Bladeren laat zij loskomen
door haar nootachtige geur
die haar volgt als een chique parfum
Voor de najaarszon
heeft zij nevel bijeengedreven
Alsof zij zo wil bezinnen
Door te laten sterven
opnieuw wil beginnen
Met een onbeschreven blad…
Bladeren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
594 Beuk en eikenblad
Van ouwe boom
Als woorden
dwarrelde 't blad
Dalend op dak, in goot
Besprak het hele jaar
't Verhaal van hem en haar
De dakgoot ving het daar
Zodat woorden niet verstoppen
Het water stromen kon
Ververste tot verzen
De aarde bereikte
Voor wortels van beuken en eiken
Rijmend alle ongelijk…
Geen dragender, doodlijker wonde
poëzie
3.9 met 9 stemmen
3.895 als een ruisende
morgenvogel
doorkruist zij
het blinkend heelal
en daalt
- een geroofde genade,
op de vleugels
de sterren als dauw -
als een valk
naar de vleeslijke dalen
in de onschuld
van vóór het Berouw.
-------------------------------------------------------------------
uit: Tempel en Kruis, De onvoltooide tempel (1940)…
oesterschelpje
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
736 Het water van de Zwarte Polder stroomt in kleine waaierdelta’s
Naar de open zee die donker en duister lang bewaarde geheimen bewaakt
In onwezenlijke stilte raken zacht ruisende golven het vlakgespoelde strand
Diffuus verdwijnt een vage horizon in donkergrijze luchten
Een oesterschelpje zakt trillend weg in het natte zand
Vol verbazing blijf…
Wiegeliedje
poëzie
1.7 met 6 stemmen
1.212 -
't Ruisende molenrad
Sprankelt de rozen nat,
De aarde is in dromenbad.
- Droom, kindje, droom!…
schril contrast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
459 Mijn hart gaat uit naar ’t ruime vlakke land
Met langs verre horizon de boerderijen
Waar langs paden populieren staan in rijen
En ruisend riet op d’ oevers langs de waterkant
Waar vogels vliegen langs de hoge hemelboog
En witte wolken onderbreken ’t azuren blauw
Het veld des morgens bedekt met parelend dauw
Vanaf het water stijgt reeds vroeg…
De Syrische verpleegster
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
630 Toen ging ze weer weg waarbij ze even glimlacht,
een witte engel zacht ruisend uit het zwakke licht.…
Inval
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
497 wohltemperierte klavier de sterren van de hemel
Himmelhoch jauchzend
boven Lünenburger heide,
boven Weser en Elbe
mengen Thor en Donar
zich in de strijd der riddertoernooien
Lansen breken, bliksems schichten, gevechten breken uit tussen koude Nordström uit Gazpromkaja en muitende rioolpoetinluchten
De strijd is begonnen tussen ruisende…
Vrijheid
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
384 vijheid, vrijheid, voor alle mensen
eerbied, liefde voor iedereen
er klinkt een zacht gefluister
in grote katedralen, in kleine kapellen,
vanop de minaret, uit heilige tempels
vijheid, vrijheid, voor alle mensen
eerbied, liefde voor iedereen
er ritselt zacht gefluister
doorheen de wind, de regen,
in ‘t gezinder van de zon
en in de ruisende…
De Vier Jaargetijden
hartenkreet
2.4 met 9 stemmen
1.242 In de lente ben je als
een kwetsbare bloem die openbloeit
onder de eerste zonnestralen
In de zomer ben je als
de wind die zachtjes
de bladeren van de bomen streelt
In de herfst ben je als
dat ene blad dat het langst
aan de tak van de boom blijft hangen
In de winter ben je als
een sneeuwvlokje
dat rustig uit de hemel komt gedwarreld…