1518 resultaten.
waar het zachte weten woont
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
276 in de schemer van toen
waar bomen fluisterden zonder woorden
en paden zich bogen naar het onbekende
droeg ik een wereld in mijn handen
licht als adem
die nooit om bewijs vroeg
een wolf kon spreken
een meisje kon verdwijnen in rood
en terugkeren met ogen vol geheimen
niets hoefde waar te zijn
om waar te voelen
later leerde de dag mij namen…
Onze duisternis
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
340 Het hart, dat beest, hakt zich los in ijskoude schemer, bloedt sterren en gif,
smelt smart in een vlammend behang van dageraad—
toch, onbreekbaar,
rijs ik op, een storm van eeuwig vuur.…
Het Afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
202 De avond valt, het laatste woord verstomt
en in de schemer wenkt een stil begeren
Ik zie de dag zijn felle glans verliezen
terwijl de nacht met donkere sluiers komt
Mijn hand zacht door jouw herinnering
wil nog één streling in de tijd bevriezen
voordat de uren streng een grens gaan kiezen
en de verstilling het gemoed bekommert
de nacht…
De nieuwe Colossus
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
155 Niet zoals Pallas in het Parthenon
met haar blinkende lans hoog geheven
noch als strijdende stadstaat Athene
noch als heersers over Babylon
zal voor onze poorten door zee omspoeld
een machtige vrouw in de schemering staan
wier toorts een schicht is, gekooid in zijn baan
Moeder der Ballingen; wat haar baken bedoelt
is een wereldwijd…
De nieuwe Colossus
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
168 Niet zoals Pallas in het Parthenon
met haar blinkende lans hoog geheven
noch als strijdende stadstaat Athene
noch als heersers over Babylon
zal voor onze poorten door zee omspoeld
een machtige vrouw in de schemering staan
wier toorts een schicht is, gekooid in zijn baan
Moeder der Ballingen; wat haar baken bedoelt
is een wereldwijd welkom…
ik ben
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
128 en stel me voor
van alles ben ik geparkeerd
in het eenvoudigste van het
herkennen qua mens met zijn
gevolg van hetzelfde soort
trawanten die in mij wonen
niets is vluchtiger dan het
rijp dat in mijn vermogen
ligt te rijpen naast de vruchten
geteeld in mijn naargeestige handen
voor wie ziet wie ik ben is
het licht sarcastisch in schemer…
MASKERS
poëzie
3.7 met 22 stemmen
5.787 Daar zijn er die te dromen gaan
langs paden mul van schemering,
naar ’t land dat ’s avonds schoner wordt,
herinnering.
En velen worden stil-devoot
om rein profiel van lief gelaat
dat in de voorhal van hun ziel
gebeeldhouwd staat.…
Dapper
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
1.419 In vreemde bossen groen en schemerig
Valt stilte als de zon verdwijnt
Het gevecht is nog in volle gang
Dan sluit de dag het bosgeluid
En grijpt de duisternis haar kans
Tot niets meer is of schijnt
Dan wordt hij bang
Hij is verdwaald en helemaal alleen
Ontspringt hij nog de dans?…
Kortlevend plankton van de Brahmanzee
poëzie
3.7 met 34 stemmen
4.702 Door golventop laat ik omhoog me tillen,
En 'k zie de verte parelmoerig trillen,
En 'k voel me toekomst, ben, wat eens zal zijn;
En laat de glazige afgrond neer me glijden,
Dan zie 'k schemeren langverzonken tijden,
En 't diepst verleden voel 'k bestendig mijn.
---------------------------------------------------
dit sonnet is het 7e…
Door blauwe gaatjes valt uit beukenbogen
poëzie
3.6 met 12 stemmen
1.651 Stille magie sprenkelend op 't verleden,
Komt, uit onzichtbare oorsprong aangegleden,
Vreemd licht mijn schemering in vlammen zetten.
De psyche van mijn ziel met jong geflonker
Waagt zich, weifelend blij, uit 't oude donker,
En vangt symmetrisch 't licht in vier coupletten.…
Minnelied
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
911 Nee, niet tevergeefs:
haar schouders in een nauw contact
met wat omringt, haar haar een vlies
zoals de schemering een vlies is,
zoals staar.
Duizelend, zoals dat ook gebeurt
wanneer ik dronken ben, of staande
op hoge gebouwen de stad bezie
die zich tot een woestijn ontwikkelt,
zwelg ik in vergezichten.…
mijn lief
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.026 ik vroeg aan de maan en aan de sterren
ik vroeg aan de zonneschijn
waarom lieten jullie haar gaan
die liefde die opnieuw begon
ik vroeg aan de schemer gaven jullie wel glans
ik vroeg mijn lief slechts liefde
wilde geven je dat gevoel
mijn zachte adem streelt je gelaat
net als de jaren van daar en toen
weg geslopen het stil zijn
nog zie…
Winterse zondag
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
618 Op 'n flanellen zondagochtend
begluurt zachtbesneeuwde kaalheid
enkele benevelde passanten en
probeert hen tevergeefs in zijn
schemer onder te dompelen
Tegen de middag keert
de strijd tegen zon en warmte en
met mondjesmaat likt zijn
verduisterd licht aan hun
immer warme wanten
Smeltend voor hun passie
drapeert de uitgezongen zon
hen…
Stoffelijk Overschot
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.773 zweep ontwend
Wringt in zijn broekzak
De voering door ringen gescheurd
Een duifgrijze mist zwelt
Omzwachteld me in wijde slierten
Schuift over prikkeldraad
Ik blijf, sidderend, wenend
In de aardkorst geschroefd
De beul toont zijn striemen
Bewijzen van een oud gevecht
Ik zie het litteken, gekarteld wit
Ik wil weg, duiken in de schemering…
wang van as
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 proeft zout dat niet van de regen komt
knorgeluid in de keel waar geen haan
meer kraait alleen het kuiken dat zichzelf
kust tot het vel scheurt
Stof van de stad vult de neus waar ooit
koren stond nu distels en graven
van jongens die ik zelf heb getekend
met vieze nagels de koning eet zand
en wacht tot ik durf te bieden wat brandt
In de schemer…
licht over water en huid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
4 Waterrozen houden hun gezichten stil omhoog
naar wat boven de schemering blijft branden
en uit de koele grond komt een hand die bijna zegt
ik mis die huid en die ik niet durf aan te raken.
Het licht keert terug over dezelfde huid
nu dunner, en de strepen op het water zwijgen.…
CRUCIFIX
poëzie
3.8 met 10 stemmen
3.042 en stijgend, roekeloos aan zichzelf ontstegen, vindt
hij, verscholen tussen puin en ijs,
de schemerende bloei van edelweisz
en alpenrozen, de stille bloemen van het Paradijs.…
Gij zijt de goede vrouw
poëzie
4.0 met 8 stemmen
2.699 Gij zijt de goede vrouw ten drempel mijner dood, -
Gij die me uw ogen als een zomer-nacht ontsloot
Vol wondre lichten en vol rust'ge duisterheden;
Gij die me uw leden als de rijkste herfsten bracht,
En, schoner dan een schemering, de zéekre kracht
Van vredig leven en zich goed bemind te weten.…
Zonsverduistering
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
838 Als de maan de zon verduistert
heel de natuur naar het lichtspel luistert
het licht op aarde uit lijkt te gaan
moet de mens wel stil blijven staan
Als de maanschaduw over de aarde jaagt
en met zijn schemer het licht verjaagt
de mens omhoog naar de hemel kijkt
dan wordt zijn ervaring verrijkt
Daar zijn de sterren die hij eerst niet zag
de…
Schooltje?
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
3.278 Het oude schooltje,samen
in de klas met de gebladderde plafonds
waarin het venster van de wereld
verkleind werd door geblindeerde ramen
ver weg van de lentezon en het
uitnodigende groene gras
die lonkten aan de verkeerde zijde
van dat weerbarstig glas, schemerig
verlicht door matglas bovenlicht
in de schaduw van de hoofdcipier
die met puntige…
Zomertijd
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
563 Niet te stoppen na het wispelturig voorjaar
met korte schemers en kille avonden nog zo voelbaar.
Geef mij maar de dagen, eindeloos en lomer.
Waarop de tijd schijnt stil te staan
en de klok het genieten niet vermaalt
noch zich in afgepaste stukjes steeds herhaalt.
Hoe de strijd met een lege agenda aan te gaan?…
"excuser les mots"
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
480 Daarover te kunnen gieren en soms te huilen
aan de grachten van een denkbeeldige stad
die als schimmig roofdier schijnbaar agressief
altijd klaar voor de eerste en de laatste sprong
zich dan te voegen gevat in de stroom van zinnen
om als muze de ontvankelijke geesten te beminnen
of 's avonds in het schemer of in de diepe
schaduwen van de nacht…
Op zee
poëzie
3.6 met 8 stemmen
2.390 - Straks zien we u, door de schemering gewijd,
Tot rust uitglijden met zacht-glim'ge vouwen,
Verlicht in eigen loutere eindloosheid.…
Ribbels in het zand
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
798 kletterend op het zand
Wolken jagend komt een luchtkasteel voorbijgeraasd
Bakken met rommel hozend
De hemel vol met herrie
Een donderende stilte achterlatend
Versuft ligt het strand leeg en verlaten
Voorzichtig streelt een warrelwind haar
Slanke gouden zijde
Strijkt de duizenden sporen zachtjes glad
Een stoet zeilbootjes volgt in de schemering…
Vrouwen
gedicht
2.5 met 97 stemmen
24.066 II
Winkel schemering, veel stoffen op de toonbank
Zij buigt voorover in begerig kijken
Ik zie haar blouse soepel open wijken
en ben verzonken - diep en blank.
III
Haar benen lang en glad - zij lacht en ligt
loom achterover - ik zie hoe diep en ver de lijnen
van haar benen zijn en
denk eraan met afgewend gezicht.…
Muziek
poëzie
3.8 met 12 stemmen
2.523 En ‘k dorst geen één, zelfs Vader niet, te vragen
Waarom mijn ziel de weelde niet kon dragen
Van melodie in schemer en bladgeruis.…
Teken van leven.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
842 Ik houd van live-muziek, gitaren
ruig maar plinkieplonk mag ook
ik houd van drumstellende stokjes
de indruk van te korte rokjes
badend in schemering en rook
en kuis bedekt door lange haren.…
PAARS
hartenkreet
1.4 met 16 stemmen
4.325 De fraaie metgezel van diepe droefheid
om iemands heengaan siert rouwend papier,
bekleedt en vult dodenkamers, toeft hier
als gevangen schemer, die verdriet vredig leidt,
beleeft overgelukkig zijn vrijheid
aan de avondeinder, waar loom blank bier
door kersendrank vloeit, verijlt bij 't luchtvertier,
verspreidt zich traag _ voldaan _ onnoemelijk…
GLANZENDE VONDST
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
459 Ik zoek mijn paradijs, waar niets zal dreigen:
Eiken vol huiselijke schemer neigen
over een beek, die klinkt als eeuwige snaar
van jong elfenorkest. Pluk hier almaar,
eet bessen om wijze liefde te krijgen.
Vergeefs speuren... Bestaat dit schone oord?
Ach, verdwaalde vlekken avondrood kleven
troostend, met nieuwe hoop, aan de bomen.…
Woud bij nacht
poëzie
3.3 met 3 stemmen
2.740 Alle dreven
Zijn leeg nu van geluid; de Stilte houdt
Haar intree en de Schemering, gedreven
Door hare broeder Nacht, blust snel het goud
En alle purperglansjes, die op 't hout
En op de verre wolken zijn verheven.…