355 resultaten.
Handenvol zomer
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
512 heb handenvol zomer geplukt
uit bloemen die in het wild
hun kleur wilden bekennen
onstuimig vitaal
bloeiden zij dwars door elkaar
hun knoppen op zoek naar de zon
wat ongeordend leek
bleek een proces waarbij ieder
op de juiste plaats in bloei werd gezet
ook hier in dit onbekend paradijs
geeft natuur zijn schepping
en schitterend geheim…
Mooie herfst
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
699 Zomer sluit haar hemelsblauw
Herfst opent met wolken grijs en grauw
Toch staat ze nog even in de wacht
Om straks genadeloos toe te slaan
Met regen en stormenkracht
Bomen verkleuren
En worden langzaam kaal
De herfst, ze doet het allemaal
Met haar schoonheid en onstuimigheid
Raakt ze bij velen gevoelige snaren
Maar... er komt een dag
Dat ze…
zien
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
452 ik zag vanuit het raam
hoe je handen liefdevol
de lavendel beroerden
hoe je met gesloten ogen
licht voorover bukte
en de zachte geur opsnoof
ik zag de kruiwagen gevuld
met woorden van grijze
kabbelende regen
van duizelig verlangen
ik zag woorden van vaalgele
vergeten bloemen
ik voelde het
onstuimig slingerend hart
waarin alles…
ongesteld rap
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.967 onstuimige, waanzinnige, maandelijkse hormonen!…
Te overzien
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 Vandaag de grootsheid van
een mooie krachtige zee die
mij wel eens wil doen vergeten
dat ik nooit die onstuimige
waarheid van tij en ontij
ooit zou kunnen breken
hier kunnen wij niet bij
dus morgen neem ik je mee
naar een stille beek
daar mijn lief laat ik je weten
tussen eenden en waterlelies
salamanderstaart en kroost
vlak bij ons…
De strandjutter
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
562 zijn ogen op de vloedlijn gericht,
struint hij tussen wrakhout,
wat schelpen en bruinig wier
in een ver verleden verloor
hij zijn hart aan de zee
alleen zijn dromen,
zijn dromen bleven hier
in de kille plaggenhut
van zijn onstuimig bestaan
spoelt eb en vloed
bij nacht en ontij
komt hij weer tot leven en gromt:
de zee geeft minder…
Mag ik deze dans
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
524 dansen op de toetsen
tonen volgen razendsnel
in akkoorden
maken zij de echo dieper
geven breedte aan je spel
ingehouden
zijn de loopjes
die jij met een glimlach neemt
ondeugend
klinken de frivooltjes
die ik in je ogen lees
zacht stroomt
de muziek naar buiten
als jij de piano sluit
mag ik
deze dans van je
klopt mijn hart onstuimig…
De golven van de zee
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
697 De golven van de zee, onstuimig
als ze kunnen zijn.
Hevig en meedogenloos de pijn,
stemmingen gaan op en neer,
ons hart gaat te keer.
Ons humeur goed of slecht, het is
allemaal levensecht.
De schepping in haar volheid, vreugde
in het leven, maar ook pijn die kastijdt.
Al het lief en leed dat elkander bindt.…
jouw lichaam is meer dame
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
675 je koos voor rood
omdat je blond
wat dommer vond
het hoorde bij onstuimigheid
maakte je apart en paste
bij het wilde bonzen van je hart
je ogen worden groener
je huid is licht en altijd
breekt een glimlach je gezicht
je lippen hebben het fluweel van rozen
ze vormen woorden maar
zijn eigenlijk geschapen om te kozen
jouw lichaam is…
Zeemeermin
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
509 Jij gaf mij onstuimig jouw
liefde en liet mij rusteloos achter tussen
het schuim van de zee.…
Het geluk bracht mij naar de zee
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
445 Jij gaf mij onstuimig jouw
liefde en liet mij rusteloos achter tussen
het schuim van de zee.…
De vissen vliegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
401 De grote zee
schuimt onstuimig
De schepen worstelen
zich er doorheen, duiken
steeds weer op uit de golven
op weg naar de haven
die het wilde water temt
De vissen vliegen
uit de handen van de schippers
snel aan wal, tot hoge stapels
onder de bruinrode hemel
van de ondergaande zon
en de schepen veren op
Aan de donkere horizon
droomt…
Vertel.
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
678 Laat nu de duinen
maar eens spreken
van die zomer
van onze onstuimige liefde
Laat nu het zand
maar verhalen
van ons heerlijke samen,
van ons hand in hand
Van jouw gulle lach,
onze vingers ineen,
van ons liefdesgekletter,
iedere zomerdag
Vertel maar gerust
van die altijd maar
zonnige stranden,
van je heerlijk ontblote tanden…
Rode maan en mijn fluistering
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.199 Haar naam is Rode Maan
haar verhaal begon
met....er was eens
en ze vertelt
over een zigeunermeisje
uit de Oekraïne
haar en mijn overgrootmoeder
Antonina
ze wist me zoveel te vertellen
dat ik opeens begreep
de hunker in mijn bloed
naar dansen
naar vrijheid
de ongebondenheid
de muziek, het ritme, het onstuimige
alles viel op zijn plaats…
Mijn oceaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.736 Jij bent soms mijn oceaan
van een goddelijke schoonheid
dan wil ik mij laten gaan
mijzelf verliezen in de tijd
Jij bent soms mijn oceaan
onstuimig en onvoorspelbaar
dan kan echt niemand jou aan
golven vol onheil en gevaar
Jij bent soms mijn oceaan
die mij met liefde wil omringen
dan probeer ik boven jou te staan
om jou eindelijk te bedwingen…
Hoogtijdagen van de zomer
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
812 Ik beadem droef de stilte
op jouw graf met de hortensia
die blijft zwijgen over regen
door mijn vrienden onherkenbaar
loop ik langs oeverloze gewoontes
van de rivier met haar onstuimigheid
licht met ongekende duisternis
passeer je in de schaduw vol empathie
voor het leven in geestelijke ruimte
alsof afstand naar werkelijkheid
bestaat…
Een stroom haiku's
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
954 Onstuimige zee
wast in wollige golven
uit de gouden bron
~
Boven drijven langs
gouden bijen wolkjes blauw
mondjes blazen dauw
~
In rust op gonzen
van de golven drijvend mee
schelpen rinkelen
~
Glinsterend water
waterbellen vol muziek
spiegelt zeeklanken
~
Lichte bries vervoert
avondlucht bij windgetij…
SAMOS
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.309 honderd kleuren blauw
strelen stil jouw stranden
onstuimig groen herrees
waar eens de bossen brandden
de pijn trok weg
het uitzicht bleef
een dal vol nachtegalen
in de hitte rond het plein
zwijgen de platanen
hun middagslaap verstoord
door het kraaien van de hanen
de tijd staat stil
het leven duurt
al honderd jaren eeuwig…
groot worden
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
873 veertien, hij blaast
verbaasd over de stoom
die zijn lijf blijft teisteren
al heeft hij voor iedere vraag
een antwoord dat hem zint
veertien, ze bloost
verdoofd door zijn attenties
onstuimig op haar wang geplet
met zijn feilloze handen
op haar uitdeinende vrouwelijkheid
veer tien vertrekt, met hem
zijn standpunten, zijn trots
hij zal…
Warme klanken
netgedicht
4.6 met 30 stemmen
1.414 mijn klanken zijn er nog niet
mijn lied niet afgeschreven
leeft in een ver dromenland
het wil tot passionele tango voeren
roeren diepe levenssnaren
ontketenen dat stil verdriet
in maten die onstuimig pijn
bevrijden van verloren liefde
dans dicht dimensies die verglijden
haal aan banden hand op hand
met rozen waar tanden
kleurloos verbeten…
Zeewering
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
504 De zee
willen we weren
het tij keren
want wij hebben
weet van water
dat springt en kolkt
brult
boven de wind uit
herkennen het geluid
van pijn, van hulpgeroep
van een onstuimige zee
en nee, niet meer
Zee komt
tot inkeer
weet zich eb en vloed
wat er toe doet
in de Lage Landen
waar duin & dijk
..........waken
als ouders…
Pluizenbol
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
576 Als een windekind
heel jong nog die door
een onstuimigheid wordt
verblind. Die zijn levens-
dagen nog niet moe is;
en aan het verpluizen nog
niet toe is. Fris zijn
positie afperkt tussen
alle paardenbloemen en
de andere wildgroei in
het veld.…
Elke seconde leeft voort
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
583 Daarmee zie ik van jou
de zorgvuldige handen,
bedachtzame gebaren,
de flits van een vraag
in ontvangende ogen,
elk onstuimig moment,
waaier van zwarte wimpers
op onschuld als je slaapt.
En jouw stem hoor ik nog
aftastend constateren,
mij op iets attenderen
dat jou bevreemdt of raakt.
Tijd heb jij in mij vertraagd.…
Hartstocht
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.498 onstuimig en teder,
puur en hard,
in mijn wereld,
de hemel voorbij.
Mijn hart wist allang
allang voor mijn ziel
dat het eens zou ontvlammen,
ontvlammen en smelten,
om zich dan te vormen
tot een eeuwig verblijf
in jouw hart
mijn liefste...…
wiegenliedje voor een vogel
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
769 zijn lange hals
om haar verlangen windt
de snavel neervlijt
in de welving van haar borsten
haar naaktheid toedekt
met zijn verentooi
wéét zij zijn vermomming
zij laat de vogel
en wiegt het kind
verjaagt de onrust uit zijn ziel
haar buik wordt verlangen
maar zij wacht
tot de man in de vogel ontwaakt
die haar neemt
wild en onstuimig…
Herinner mij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.006 De onstuimige wind van de herfst
prikt meedogenloos en etst jouw naam
zee ligt daar uitnodigend
als een schommelend schuimend bad
de hemel oogt nog zomers blauw
als zoveel jaar geleden volg ik het pad
in witte wolken zie ik gezichten
die jij voor mij bedacht
dan verdwijnt de kille zilte kou
‘herinner mij’
zegt je stem in mijn…
Droom vaarwel
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.166 Tussen jouw tranen
zo mooi en zeldzaam
onder de rivieren
zwem je weerloos
op grote tafellakens
trillend van geilheid
door niemand zo bedoelt
eindelijk alleen op reis
door zon gebakken
gedichten lezend
zweef je, draai je
verander jij jouw lijf
onstuimig, langzaam
wulps verleidend
van kleur verschietend
leef je intens
kom je…
Stil verlangen...
hartenkreet
3.7 met 29 stemmen
2.038 Je raakt me in het diepst van mijn hart
en laat mij zweven op liefdeswolken
Je hebt geen weet wat je met mij doet
en laat het liefdesvuur in mij kolken
Het is een stil verlangen wat ik bij mij draag
Niemand heeft weet van mijn verliefdheid
Vanaf het moment dat ik je weer ontmoet
wil ik je onstuimig kussen en je nooit meer kwijt
Je maakt…
Gecensureerd ...
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
1.818 ook als zestig plus
Je jongeheer die geeft niet thuis
Je stopt hem weer in je wapenhuis
En denkt: een andere keer maar dus
Maar strijdbaar als je altijd bent
Koop je wat pillen op de hoek
Erg duur, maar als een echte vent
Duld je geen oorlog in je broek
En neemt cialis of een blauwe
De vitale opa van weleer,
Gaat plots weer onstuimig…
Soiree
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
673 dwalen, verdwalen
in de avonduren
wanneer de vuurbal
zijn glans tekent
op het zomerdak
de mus ontmoeten
die onstuimig kwelend
haar kleintjes bewaakt
waar de moederwarmte
mijn eigen broosheid raakt
rustend op mijn stiltebankje
onder de bejaarde eik
zo gestadig en vertrouwd
bedenk ik de hoop
draag ik gedachteliefdes
dwalen, verdwalen…