194 resultaten.
Nachtchat
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
585 Soms zwijg je dagenlang, wekenlang en hap
je naar adem in andere werelden, waar je met
muziek, stuff en sterke drank vertroosting
zoekt. Ik snap dat heus wel, witte fret,
sprookjesprinses zonder sprookje, arm ding,
want mijn taal is zoals altijd ontoereikend
en digitale troost is verdomde frustrerend.
Ik weet wel hoe de eenzaamheid jou verstikt…
Vijf minuten
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
785 Ik heb mijn vader vaak zien sterven
In donkere nachten
Vanuit mijn bed
Stilletjes naast hem
Dromend en wakend
De tijd weer even
Stopgezet
Zachtjes zeg ik
Dat het goed is
Hij niet meer moet vechten
Mee mag gaan
Los van dit bed
Ik droom nog vaak
Dat ik aanwezig ben
Wanneer zijn ziel wordt uitgezet
1 keer niet
Nee, toen geen dromen…
de val
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
505 Op de houten tafel zit het kind
Gekleed in haar blauwe broek,
Vragend kijkt het om zich heen,
Net las zij nog haar boek,
Haar boek over een gezin,
Dat samen op vakantie is,
Dat is toch hetgeen
Wat ik erg mis,
Ze zit erg hoog,
Haar voeten raken niet de grond,
Maar toch voelt ze zich zo laag,
Door diegene die haar aanstaren,
Voor haar staan…
Donker
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
560 Donker voor m’n ogen.
Donker in m’n hoofd.
Donker is het leven,
Emotioneel verdoofd.
Donker zijn gedachten.
Donker als de nacht.
Donker zijn de wonden,
door daden toegebracht.
Donker vult het leven.
Donker, niets te zien.
Donker doet beseffen,
dat ik weer licht verdien.
Donker wordt weer schemer.
Donker wordt weer licht.
Donker…
Eenzaam
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
492 Hij had geen idee
-in de verste verten niet-
hoe nabij teder was
op de huid gezeten
door zijn verleden.…
wat ik mis
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
533 de taal der gedachten is
slechts leesbaar voor hen
die de striemen kunnen
delen die van binnen
diepe doch op maat
gesneden plooien
heeft achtergelaten
bijtijds wanneer een zoete nevel
plaats maakt voor de bittere
nasmaak waarin flarden
van het gekerm de wind
over een ijzige vlakte
laat waaien
mis ik de luwte waarin zich
fantastische…
Verloren in mijzelf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
501 Verloren in mijzelf
zinkend
verdrinkend
er is geen nu
geen verleden
de tijd heeft geen besef
zout op mijn lippen
de zee is nabij
vogels schreeuwen
voorbij schaduwland
grillig gevormde vingers
grijpen gedachten
wachtend op het licht
van dageraad
Zilver breekt haren
in duizend broze tinten
van licht
aan de horizon
tijd verroert…
[ Ook na de oorlog ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Ook na de oorlog
zijn de mannen hard: hun stem,
hun handen, hun lust.…
PTSS
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
487 Hij uit het niet, maar 't ligt op de loer,
angst, opgekropte woede,
spanning die hem wakker houdt
en constant op zijn hoede.
Hij voelt zich schuldig, schaamt zich zo,
vindt niet de woorden dat te zeggen,
hij denkt dat hij tekortgeschoten is,
maar hoe dat uit te leggen.
In de groep zijn woorden niet nodig,
voeren ze dezelfde strijd,
gedeelde…
hyperarousal
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
581 te weten, het leven laafde
me als toekomstige criticus
toen het kind in mij
vele wonderen verlegde
in het moment dat maar
niet wou passeren
tijd brak het fundament, de gevel
en de kast waar ik vertoefde
om iets van veiligheid te waarborgen
“dat wat ik niet bezat“ ofschoon
de rijpheid van mijn reeds afgelegde
jaren zich hadden verschanst…
't Was maar een inbraak...
hartenkreet
3.8 met 14 stemmen
2.371 Ze woont niet meer in haar eigen flat
Ze is zoals dat mooi heet: opgenomen
Verdwaasd vonden ze haar op het parket
Haar begrip was haar even ontnomen
Sporen van inbraak alom zichtbaar
Alles lag overhoop op de grond
En zij lag daartussen, zo breekbaar
Verwarde klanken uit haar mond
Zelfstandig wonen zal niet meer gaan
Haar trauma is daarvoor…
Handen Thuis.
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.111 Hánden op je rug, niet aankomen, láát dat,
dat ál die kinderen er geen trauma aan
hebben overgehouden is op zijn zachtst
gezegd wonderbaarlijk te noemen.
Maar dat niet élk kind de "boodschap"
oppakt, is ronduit te gék voor woorden.…
Straatpoëzie
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
653 geleerd dat de liefde illusie is
is zelf een illusionist
kent gek genoeg wel de pijn die liefde schenkt
anders snapte hij me nu niet
wil met mij godverdomme vloeken
terwijl we proberen wat te kletsen
komt er een traumahelicopter boven mij hangen
en worden wij danig gestoord in ons gesprek
'ze komen me halen' zeg ik nog
'voor geestelijke trauma…
Afscheid van Missenburg
gedicht
3.0 met 3 stemmen
2.192 Ik draag zijn hemel
Als een gouden trauma met mij om, een dak
Van groen waar plots mijn kamer uit de kruinen kantelt.
-------------------------------------
uit: 'Manieren van leven', 2001.…
geluk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
566 van ’t klooien in ‘t gras
het weet je nog toen
waren wij in onze nopjes
het geluk is nooit van het heden
schamper en amper is het
altijd snellend weer voorbij
maar van een niet geleefd leven
ligt het speelverdriet
al lang in het verleden
lang en langgerekt zichtbaar
het dralen dat in het gezicht ligt
het verdriet heeft vele plekken
trauma…
Verbrijzelde Tijd
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
544 Ze zegt: mijn kale hoofd van toen
is dezelfde als de kaalheid na de bom
Hij onderbreekt: wij delen een trauma
herinneren is een daad van herscheppen
je bent niet begiftigd met een geheugen
Hiroshima wordt nooit Nevers.…
eeuwige roes
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
85 ik bespeur je liefde in elk
moment, zelfs als wonderen
spijbelen en herstwinden aan
je adem rukken, iets boven-
natuurlijks is de staat waarin
je placht om affectie te laten
schitteren in je spiegelschrift
hoe bedaarlijk jij mijn chaos
kan hanteren als het spreken
mij de nacht toekent met uithalen
die de ketenen in mijn
ziel doen kletteren…
Wegkijken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
58 Ik wil jou vergeten, zijn
wat jij niet was
mama
jouw ogen
hebben mij zoveel jaren
gezien, en nu
kijk je me weg, zoals zoveel
anderen dat ook doen
en zoals ikzelf
in de spiegel
naar me ben gaan kijken
verlangend
gezien te worden
verlangend
naar contact -
een blijvende omhelzing…
Verstikte waarheid
netgedicht
4.4 met 29 stemmen
1.495 met gedenktekens die zijn opgericht
louter om te camoufleren
dat duistere daden de doofpot ingaan
toont verleden een ziekmakend masker
waarachter nieuw leed toe kan slaan
trauma’s lijden tot nijpende kolken
een feitendrainage richting moeras
verwijt explodeert als een giftig gas
uit belten van herinnering
vallen ooit de slijkpoelen droog…
Parabel
gedicht
2.9 met 21 stemmen
10.355 Nog geen dag of drie logé geweest
of heel mijn heimwee vierde feest.
Mijn tante was mijn moeder niet,
terwijl ze op haar leek.
Mijn vader zag ik nergens meer,
mijn oom leek op mijn neef.
Ik wist nu niet wie wie nog was
en sliep niet meer voor straf.
De huiswei bood nog apppels aan
de ochtend van vertrek.
Ik raapte ze voor thuis en…
Ik moet nog veel leren
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 Ik moet nog veel leren
Het is geen schande om hulp te vragen
Ik moet hulp accepteren
Want ik kan de problemen niet alleen dragen
Ik moet nog veel leren
Het is sterk om je zwakte te tonen
Ik moet mezelf accepteren
Als ik durf te praten, mag ik mezelf belonen
Ik moet nog veel leren
Het is moeilijk om alles een plaats te geven
Ik moet het…
Aanstelleritus
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
585 Nadat we de boerderij hadden verpatst
Verkasten we van het vlakke land
Naar een flat in de grote stad
Kon vader weer aan de slag
Bij zijn reeds lang gewezen kantoor
Want hij had het met het pezen wel gehad
Maar toch bleek de hoogbouw zo traumatisch
Dat mijn broertje psychosomatisch
Zowaar de trap niet meer op wou
En moeder die de grapjas…
de waarheid is mijn identiteit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
120 grijnzen van wie ik ben
ik was een kolonist, had het ontdekte
reeds verloren aleer ik het met mijn
handen kon duiden, het waren
spaanders die mijn tijd hebben
uitgebuit, niet met beloftes
die gelegen in een bad met zuur
me telkens overrompelde
neen, de uitwasemingen die mijn
geest als rookgordijn liet vervloeien
raakte het kinderlijk trauma…
Kraters
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
559 Ik ben niet boos
Dat je me koos
Je nam de zon
Van mijn gezicht
Al dat je deed
Dat doet nog pijn
Toch ben ik
Nimmer gezwicht
Leefde als verdoofd
Met jou in mijn hoofd
Heb dan begrepen
Jou niet te negeren
En te accepteren
Dat het nooit went
Dus laat ik je de plaats
Maar blijf ik baas
Van hoeveel en waar
Zodat al wat rest…
opgeslokt
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 opgeslokt door golven van gedachten
gevangen in de buik van tijd
de zee raast door mijn dagen
de storm laat mij niet vrij
controle is een schim geworden
steeds ontglipt het uit mijn hand
ik wankel op een brug van schaduwen
geen vaste grond, geen zeker land
mijn geest cirkelt als gierende vogels
boven een bodem diep en zwart
mijn adem zoekt…
Zinkgat
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
250 dat het gauw voorbij zal zijn
dat ik niet hier ben, niet nu
dat ik alles voel wat ik niet wil
dat ik niets voel behalve afkeer
dat ik in een zinkgat gevallen ben
dat ik misschien wel gefilmd word en
dat ik niet herkenbaar ben, hij wel, zo-
dat ik een bewijs heb
dat ik durf te laten zien
dat ik niet weet wie hij is
dat ik bang ben voor…
Kijk niet weg
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
363 Er schreeuwt een kind
Van binnen
Waarom ziet niemand haar
Het is een stille schreeuw
Oorverdovend
Waarom hoort niemand haar
Ze blijft maar schreeuwen
Als je goed kijkt
Dan kun je het zien
Waarom kijkt niemand naar haar
Er schreeuwt een vrouw
Van binnen
Waarom ziet niemand haar
Het is een stille schreeuw
Oorverdovend…
Vader heeft kamp
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
195 Vader was een muzelman, na de oorlog
liep moeder hem omver. Hij leefde nog
om bij haar te zijn
Het Rode Kruis wist van niets
toch was hij er, te zwak
om haar op te vangen
een skelet in circuskleren
geen geluk meer op de botten
Ze had hem lief
de man die zij wilde kennen
een zieke, rokend tegen de tbc
en pratend tegen de herinneringen…
Onder Een Betonnen Vloer
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
514 ==========
===============
onder een betonnen vloer,
ligt het kind
dat ik had moeten zijn.
Ik tekende mezelf in twee.
helften: één die lacht,
één, die de nacht uitgumt
met lipbijten, bedplassen etc.
ergens daartussen: haarscherpe scènes,
gespikkelde herinnering.
Ik leerde dat mijn lichaam, een huis,
was zonder sloten,
dat de vader…
[ Een mooi meisje roept ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
142 Een mooi meisje roept
de goden over zich af --
is de dubbeldenk.…