eeuwige roes

ik bespeur je liefde in elk
moment, zelfs als wonderen
spijbelen en herstwinden aan
je adem rukken, iets boven-
natuurlijks is de staat waarin
je placht om affectie te laten
schitteren in je spiegelschrift

hoe bedaarlijk jij mijn chaos
kan hanteren als het spreken
mij de nacht toekent met uithalen
die de ketenen in mijn
ziel doen kletteren

ook stil jij de sporen in mijn
weemoed en togen je handen
over mijn bezweet gezicht
en ‘ k voel jouw blote huid
die als warme hars mij in een
eeuwige roes van dit
samenzijn laat verzinken

“ ooit keek ik naar haar rust
als naar een wereld die ik niet
kon betreden; nu weet ik dat
haar liefde mij ook zonder
die rust een thuis heeft gegeven “

Schrijver: elze, 9 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

trauma liefde rust

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 4 stemmen 50