210 resultaten.
Vergane schoonheid
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
987 naar jouw handen kijkend
wordt het zichtbaar hoe
ringen langzaam van je vingers glijden
tijd heeft je getekend
waardoor je ouder bent gaan lijken
diep van binnen bleef je dat meisje
van twintig dat ronddanste in de weide
wat haar rokken deed bollen
zonnebloemen lachten haar toe
al stierven die als jij 'n vroege dood
©Lady Love…
Soms woon ik nergens
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.035 De zonnebloemen spreken
van vertrouwen dat geel groeit
en dagelijks de zon verbleken doet.
Ik groet
de nieuwe morgen en je stille lach
omdat alweer een dag
ik nergens woon en toch echt thuis ben.…
het dagelijks brood
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 Honger
kennen we
-hier- niet meer
'Wij hebben trek'
zoals ik van
mijn ouders leerde
Hun oorlog
nog verser dan brood
in hun geheugen
Wij keren
-dagelijks- weer
bij 'warme bakkers' met hun broden
Vloer-en volkorenbrood
meergranen en zonnebloem
worden ons -handwarm-aangeboden
In vurige ovenmonden
mogen we blikken
prikkelende…
Schilderachtig karakter
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
602 't Gewelf strakblauw
Zonnebloemen
Bootjes
Vrolijk vliegende vlinders
Zoals dat hoort
Levendig
De dagen prijzen jullie
Nieuwelingen
Deze eeuw
Verwachtingsvol in jaren
Gedijde tijd
In toekomst...!
Verona/Florence - Toscane; 2011/2009…
't lievertje
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
564 kalverstraat/hoek spui
zij staat stil, kijkt naar het schikken van bloemen
rustig herfstgevoel kruipt langs bladeren omhoog
plaatst zich tussen zonnebloem, hortensia
als schaduw van een laat zomerse dag
een vent, een zwerver op afstand kijkt
zij kijkt verlegen weg
zijn tekst blijft hangen in het stadsgewoel
aandachtig, charmant, intelligent…
niets dan dit
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
486 zijn het de bloedende handen
met tranen gewassen
de wisselende tekens
aan de lucht
is het de blinkende vogel
die verblindt
de nachtelijke uil met
uitgeslagen vleugels
zijn het zwervende schaduwen
in licht en donker
de parelmoeren wolken
van het voorjaar
is het het weifelende
blauw van de iris
het uitbundig geel
van de zonnebloem…
De reis
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
534 een streep trekkend door lijnen
die voor de hand liggen, neem ik de trein
laat mij vervoeren door lavendelvelden
en terrassen met wuivende gewassen
zonnebloemen die het blauw ingroeien
rotspartijen waar korstmossen gedijen
het landschap lijkt voorbij te varen
zoals de jaren rugwaarts roeien
en in mijn jas gevoerd met lapjes leven
bloeit…
bemoediging
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
765 wat me al dagen belaagde leek opeens
vervlogen toen ik zo licht als een veer
door het warmend geel van volgroeide
zonnebloemen werd opgenomen bijna
dronken in het groen van parelend gras
boven water kwam
en wat me bedrukte plots verdwenen was
terwijl ik naar ‘t weidse van helderblauwe
luchten staarde er 'n vleugje vertrouwen…
Zaadmaand.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.777 Daar stond een late zonnebloem
te sterven in de leste zon,
en niemand in de wereld
die haar nog helpen kon.
Van lijve zo belachelijk
gelijk een leuterwijf,
met vuil versleten kleren
om 't uitgedroogde lijf,
Een mensenhand, gerimpeld,
had die haar troost beloofd?
Die sneed van 't mager halsken
dat diep-gebogen hoofd.…
Oekraïne 2022
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
514 Zonnebloemen bloeien op de Oekraïense velden.
als eerbetoon aan alle helden.
Vogels zweven biddend in de lucht,
hopend op een bestand.…
LIEFSTE
gedicht
3.6 met 263 stemmen
67.530 tussen de klaproos
en de korenbloem
stond ik te wuiven
als graan
gedenk mij
wanneer de halmen rijpen
of als de leeuwerik
ten hoogsten hemel stijgt
aanhoor de elegie
van pijnboom en plataan
denk hoe ik was genegen
het zachte oeverlis
onthou de vuurdoorn
de zonnebloem
de goudenregen
en... liefste...…
beproeving van natuurlijke schoonheid
netgedicht
4.0 met 15 stemmen
668 in de ondoordringbare ochtend mist
waarin het dauwen van de regen
overschaduwd wordt door de stralen
van de zon die zich bevind aan de horizon
zonnebloemen zo mooi en groot in het
pure beleven is dit schilderswerkje een
nostalgische en romantische associatie
met landelijke en romantische tafereeltjes
het juweeltje van deze prachtige natuur…
eindig
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
659 de zonnebloemen zijn gestorven
hun oude goud verkleurt naar grauw
en bruin verwerkt mijn wintertuin
het huilen van de regen
een kleine engel slaapt verkleumd
zijn hoofdje leunt tegen zijn arm en warm
verlangt zijn hart
een moeder in haar laatste uur
verschuift haar liefde voor de duur van
eeuwig in verbinding
nu waait de wind hun stille…
je schildert Van Gogh
netgedicht
3.4 met 37 stemmen
1.217 blootsvoets
verdwijnt de nacht uit de tijd
met nog een volle maan
op het laken
net voordat ik mijn handen
op de dageraad leg, dichtbij
het zomerland
waar woorden
ademen
in aanwaaiend licht en
't zachte zingen
van wind
zie ik je lach
op vingertoppen glijden
mateloos lief
dat ik
kan wonen in jou
wanneer een zonnebloem…
denkbaar
netgedicht
4.0 met 17 stemmen
670 nog niet zo lang geleden
roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide
zonnebloemen, onvertakt
en dacht: misschien ben ik
één van hen, blijft de werkelijkheid
voorgoed achter me
op te dunne stelen, ongewild
door het licht
zonder middaguur, zonder reizigers
zonder te weten waar de wereld
begint
of misschien ben ik gewoon
een ogenblik…
blauwe periode
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
887 tekenen
met gekruiste armen”
ik weet wat ik zie
en wat bij de leegte hoort
je hoeft de regen niet uit te vegen
in elke lijn van mijn hoofd
jij vraagt dan
waarom ik de druppels dragen wil
het verdriet, onverwisselbaar
zoals jij en ik
ik antwoord
“ik geef je eerlijke uren
maar durf niet te vragen
of je uit mijn woorden
ook zonnebloemen…
Hulpbloemen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
584 Tot flarden losse lucht,
Wachters over de waarheid
Die niet gezien mag worden,
Zwerk dat er duister uitziet,
Geen bal en geen bezem die
Hier nog iets aan verand'ren kan -
Dan is er uit het niets
Die lichtstraal die het
Onbreekbare breekt,
En ondenkbaar fel
Het wolkendek openscheurt;
Het hemelse licht valt
Op die ene zonnebloem…
Zomaar zomerdag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 Vanaf vele perken
schenen zonnebloemen
madelieven lachten
in gras op het gazon
overal hing rozengeur.
Op het water dreven zeilen
tussen oevers wuivend riet
toegezwaaid door wilgen
spiegel van blauwe hemel
die vertelde in een zachte bries
van nog vele dagen zonneschijn.…
De kurk waarop de zaak drijft
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
974 neem de uren onder je vleugels
en laat de dag maar vervliegen
vanavond zal ik je opvangen
met wijd gespreide armen
we vluchten naar de gedekte tafel
besprenkeld met eau de lavande
opgeheven zonnebloemen in een vaas
voeren ons weer naar zuidelijker sferen
de mosselen à l’escargot
-bereid met een Franse slag-
blussen we met een goede bordeaux…
Sweet Home
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
558 op een vlak van mijn kom
naast gerimpelde balken
in verticale way
staat het opschrift "Sweet Home" ;
for the pure en simple living,
the new life start from every day
het gaat over coffee
in zwart gedrukt, op beige, half rond
ook met een blokje huizen, een stuk of drie
en een somber ogende zonnebloem;
"Action" maakt het wel heel erg bont…
Onbederf'lijk Vers
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
741 in hartje Nijmegen
streden tien dichters
in de finale
ener dichtfestijn
tussen lerende dichters
onder de heerlijke titel
Onbederf'lijk Vers
om de eer
drie waren de beste
die kregen nog meer eer
sprak jurylid
Ilja Pfeijffer
zo ging ik weer
gewoon met eer
en een zonnebloem
ook mooi vers
mooi dat-ie hing
in het holst
van de nacht…
Dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
868 Enkele bloemen:chrysanten en anemonen,
maar veel liever zonnebloemen en rode rozen...
War kom ik je tegen en durf ik vragen
wat ik weet en toch niet helder krijg?…
zo vliegen we langs de wanhoop
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
805 in de fantasie ook voor ons aan het eind
de zonnebloem met gele dromen bloeien zou
is uit,we zijn afgeschreven,opgejaagd
grijpen goedgelovig met verkleumde handen
met vertragend bloed waarin de nacht weent
en bonzen aan de ingekerfde hemel
een verre geest roept : er is geen eind
zo vliegen we langs de wanhoop
de laatste meeuw heeft ons allang…
Halverwege, de dood
gedicht
3.4 met 11 stemmen
6.953 Zij lijkt een beetje op een zonnebloem:
gebruind gezicht, blonde haren,
nog lang niet uitgebloeid, toch geknakt.
Zij ligt voor schut; slaap noch diepe rust.
Niet stuk, niet beschadigd, niet ziek:
kan nog heel goed bloeien in een vaas.
Bij alle zinnen moet nu nagedacht, de tijd
verspringt een klinker.…
afscheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
545 Een volmaakte dag die nog volmaakter zal eindigen,
Een nacht waarbij de zon prachtig afscheid neemt,
Een ochtend waar de zon mij omhelzend wakker schudt,
Een droom in het leven; een levendig leven,
Een zonnebloem gegoten in een rode roos,
Een perenboom omgetoverd tot een naaldboom,
Een persoon zonder personen,
een persoon zonder lach; een levendig…
Zonder Vleugels
gedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.706 brengen
hoopten we
maar ze hadden geen vleugels
stukken van mensen regenden neer
op onze daken en tuinstoelen
in onze velden en akkers
tussen gras en graan
mensen kwamen tevoorschijn uit de wolken
als vogels hoopten we nog
dat ze geen doden waren
ik heb je zoon gevonden en zijn vrouw
hun dochter ook
ik heb ze gelegd tussen de zonnebloemen…
lila blauw
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
481 rand van
het graanveld
ontgroeien we
de wereld
toon en kleur
raken de
dunne huid
meer dan ooit
Schaue hier
Herz und Auge
weint vor dir
Bitterlich
de fado verblindt
ons met tranen op
de dag dat het
nauwelijks waaide
het intense
lila blauw
van de pruimen
in de boomgaard
het stralend geel
van een fiere
zonnebloem…
Ik zag
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
427 Ik zag in de lente
de eerste krokusjes
geel, wit en paars
zo dapper en zo teer
In de zomer zag ik
gele zonnebloemen
wiegend in de wind
ze volgden trouw de zon
Ik zag in de herfst
vlammende kleuren
geel, rood en oranje
zo schilderachtig mooi
In de winter zag ik
blauw, oranje en geel
de warme kleuren
van de winterviooltjes
Ik…
Op zoek naar inspiratie
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
1.346 Laten we samen ruiken,
in een groeiend verhaal,
aan een ontluikende zonnebloem.…
Ik ben de zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.341 Jij kwam en heerste driehonderd jaar
over mijn land over ons over mij
In drie eeuwen leerde jij de taal
van mijn pijn niet spreken
Hoe snel ik het felle woord van
je zweepslagen verstond
Een zonnebloem die zich
gehoorzaam wendde naar de zon
D’e ta boko S’anan Konde
jij hoorde mijn slavenlied niet
Mi ta kas porfin
Ik ben eindelijk…