3361 resultaten.
Mijn laatste jaren
netgedicht
4.8 met 25 stemmen
786 er waren jaren
die zo van mij
zijn afgegleden
met niets om
te bewaren of het
moet het jaartal zijn
een aantal was
al sleets geworden
door een spectaculair
gebeuren dat tot in
den treure al was
uitgemolken door ieder
wat in de wereld
plaats vond raakte
familie en bekenden
in overleg en om raad
om dan simpel de orde
van de dag te…
Ravian
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
3.344 Voor mij is toekomst nog een droom,
die slechts mijn ouders raakt.
Ik dobber verder op de stroom,
ik ben nog heerlijk naakt.…
dapper
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
2.649 de hand op zijn rug
duwt zachtjes naar voren
zijn ogen zien schoenen
glimmend lakleer
een stem uit de hoogte
bevriest rode oren
hij stamelt excuses
ontvangt nog een sneer
de hand op zijn kin
duwt zachtjes naar boven
gloeiende wangen
hoofd vol met storm
de glimlach van moeder
doet dromen beloven
weerspiegelt zijn tranen
en raakt mij…
Gevoel
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
1.232 Langzaam merk ik het
De kracht raakt op
De weerstand wordt al minder
Dagen gaan er aan mij voorbij
Dan voel ik het gelijk een krop
dat in mij zelf gebeuren
als een wegvliegende vlinder
Een met vale kleuren
Warmte tonen mis ik
Tederheid
Gedachten komen en verdwijnen
verloren tijd en spijt
Wat rest is steun te zijn
Voor hen die nog beginnen…
Schone Schijn
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
899 Onder het masker van de rede
regeert de ijzeren vuist
die gebald van onmacht suist
naar het taboe van de vrede
Doch onmacht raakt zijn eigenbelang niet kwijt
Daar is geen plaats voor vrede, alleen maar plaats voor strijd
---------------------------------------------------------------
Ideologieën bepalen steeds meer het beeld van omgangsvormen…
Eén aanraking
hartenkreet
4.2 met 21 stemmen
2.332 Toen je daarnet langsliep
En je hand raakte zacht de mijne
Toen schoot er, heel apart
Door mijn arm een tinteling
Die zo snel als mijn bloed hem dragen kon
Een weg zocht naar mijn hart
Vervolgens bracht een warm gevoel
Mijn hoofd spontaan op hol
Maakte me klein maar ijzersterk
En al zakt het nu langzaam weer weg
Je maakte net mijn dag weer…
VERWEER
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
967 het onderschatte fenomeen wrok
schiet lukraak zijn pijlen af raakt
mijn hoofd het venijnige gif dringt
door tot in de kleinste hersencellen
doordrenkt de positieve impulsen
verlamt goede bedoelingen sterkt
kwade gedachten werpt begrip en
invoelingsvermogen verre van mij
de erosie van de toekomst start
als de geblakerde resten van het
gemankeerde…
Ik ken ze niet
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
646 Ik ken ze niet, de wegen in
het labyrinth van mijn verlangen,
hoe soms mijn diepste wensen
aan iets kleins gaan hangen
en hoe het diepe leed me
niet meer raakt...
Wie ben ik dan?
Ben ik de zoeker die zichzelf verzaakt?
Ben ik dat kleine kind dat dwalen moet?
Ben ik die jonge vrouw die waakt?
Ben ik verloren in dit koud heelal?…
Voetbal in de Nacht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.595 Leder raakt de paal
scheve voet, doet me
schichtig ontwaken
'Robbie Rensenbrink'
in den morgengloed
Ook 'Dennis' maakt
me weleens wakker,
zomaar midden in
de nacht,'Bergkramp'
in mijn linkervoet
'Diego' laat me
rustig slapen
van hem te winnen
maakt ‘t dromen
voor altijd goed
--------------------------------
W.K.…
een zwerver
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
931 verlaat ontsnapt
de dolende zwerver
aan het straffe land
van tegenwind
gelijk elk die anders oogt
vaak niet wordt bemind
en verwordt teneinde
tot zijn eigen delver
hij gaat zijn weg
onbekend met enige verte
zijn blik raakt de grond
immers die draagt zijn benen
waarom verder zien
of de toekomst lenen
als slechts honger spreekt…
Exit
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
599 Het wijkt, raakt langzaam
op de achtergrond.
Stadjes verblijven weer
verankerd in hun
star verleden.
Jij fluistert hoe
voorbij dit is.
Ik zal dit nu beamen.…
Onze plek
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
724 Ik rijd nog vaak met de trein
door het dorp waar we fijn
keer op keer elkaar zagen
voor enkele dagen
waar de winterbries fijn was
bij een toch op je fiets
als verkoeling van oververhitte discussies
om niets
ik rijd nog vaak langs 't perron
waar toen alles begon
ik een fout heb gemaakt
niet dat het me nog raakt
waar de friettent zo…
zwijgen is de juiste taal
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
566 woorden kunnen iemand kwetsen
zwijgen is de juiste taal
het zal tenminste niemand schaden
en het scheelt een boel kabaal
als u toch iets moet vertellen
zoek dan uw heil in het gebaar
misschien dat gij begrip zult vinden
raakt u wellicht de juiste snaar
wanneer u het echt niet kunt laten
de aandrang voelt om weer te praten
weeg dan uw woorden…
moeder aarde
hartenkreet
1.0 met 3 stemmen
1.182 De overweldigende natuur
zo mooi en zo puur
die ons altijd weer raakt
maar ook
door velen kapot
wordt gemaakt
zoals het doden
van zeehonden,
walvissen
en niet te vergeten de
ontbossingen
die de habitat van
dieren verstoort
om ook maar te zwijgen
van zinloze oorlogen
waarin onschuldige mensen
worden vermoord
en rassenhaat
wie is daar…
Ken je dat?
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.081 je kent ze vast wel, die momenten
dat het vel je even niet meer past
dat je weg wilt lopen bij jezelf maar
zelfs geen weg vindt op de tast
van die dagen dat de regen zich
van zijn natste kant laat voelen
jou onder je huid nog raakt en je
het liefste weg zou spoelen
dan druip ik af zonder een woord
droog mijn draad met de intentie
wat…
Je bladerde bleek
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
476 hoe je steel
zich kromde in een
voortdurend verwonden
je bladerde bleek
op een plaats uit de zon
zonder koesterend licht
bijna niemand wist
hoe eenzaam je oogde
in het mat witte gezicht
toch knopte je
na doorgestane ellende
bloeide plotseling voluit
met warme kleuren die
vol tederheid spraken over
je leven dat even de hemel raakte…
gewaarwording
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
944 kom naderbij,en suggereer dat je me opmerkt
zeg dat je vingers me bevatten kunnen
je door mijn aanwezigheid de taal bemint
die wij eens spraken zonder woorden
afgeladen in veinzen en in een heldere expressie
o laat ze vrij, de vlinders van je ademhaling
want intens smacht ik naar alles wat jij bent
dat ik het spoor bijster raakte in mijzelf…
Eenzame Kerk
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
778 Het schip zucht op haar bogen
Een laatste gelovige legt zich biddend neer
Het binnenste niet langer opgetogen
Want God is dood en herrijst niet meer
Een laatste kiek wordt nog genomen
Door een toerist die het heilige niet raakt
Geen pelgrimstochten zijn er langsgekomen
De kerk is oud en zwartgeblaakt
En de dominee schuifelt voorzichtig…
sneeuwdrager
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
553 winter rouwde
om het kind dat altijd
schreeuwde
’s nachts
wanneer het gezichten
tekende
tot zichtbaar en tussen meer dan
lijnen op papier
winter kwam ook steeds vaker in verhaaltjes
waar armen en benen kwijt
raakten
en god, ver weg van
de koude aarde
alsof monsters gedurig wisselden
en de manen bevruchtten
met de dood…
kinderwereld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
471 moeder op
het voetpad
keek voortdurend
op haar
laptop
het kleine
meisje roze
gekleed raakte
steeds verderop
op de
stenengrond lag
voor haar
zo geliefde
pop
er was
daar narigheid
mee wanhopig
probeerde het
kindje het
te herstellen
er volgde
een dikke
traan
moeder bleef
maar turen
op het
venster maar
daar kwam
plots…
Als opium
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
568 tijd hij fladdert
door de armen, het
fijne zand verglijdt
door zandlopers en
de dunne vingers van
een uitgestoken hand,
de laatste korrels sisten
me de namen toe van
woorden uit het hart die
we gisteren nog niet wisten ,
ze sliepen bij het horen en
glipten weg in eeuwigheid,in
je ogen het licht gemaakt of
door handen die hem raakt…
Voor een heel bijzonder iemand
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
3.121 Ik zal je altijd bijzonder vinden,
Omdat alles aan jou me raakt.
Ik zal altijd van je houden,
Omdat je mij intens gelukkig maakt!…
De jongen vliegt
gedicht
2.7 met 52 stemmen
20.578 De Pipercup en Bristol-Blenheim
vallen mee, ook raakt de
zeemacht bij zijn val betrokken.
Brokkenpiloot, over de doodsangst heen,
verspeelt straks nog
zijn Starfighter en Hurricane.
-----------------------------
uit: Tirade jaargang 44, 2000.…
- Versplintering -
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
618 kanker ergens in het strottenhoofd
lijkt een ingewikkelde slijmerige prop
die het ademen extra lastig maakt
en totale verbeelding raakt ...…
Hart en verstand
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.968 Vertraagd daglicht omsingelt mij
weer een eenzame nacht overleefd
jouw lichaam hoort er niet meer bij
ik weet dat hopen geen zin meer heeft
De lange uren kruipen over de dag
en jij raakt mij onzichtbaar aan
met je ogen, je geur en je lach
ik kan dit niet langer uitstaan
Ik moet jou stukje bij beetje vergeten
maar het voelt als water naar…
Lied van de natuur
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
532 Die avond nam zij
mijn hart bij de vijver
en lispellende libellen
raakten rivieren golvend
bogen bomen eerbied
streelde wind onze haren
onze lijven wit en wild
die avond nam zij
mijn ziel bij de rivier
begeerte van forellen
aan oever van het water
vlogen vreemde insecten
die lonkten met honing
en we liefden ons lustig…
Omhoog vallen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.002 Het groene hout van olie vergeven
haar in linnen gewikkelde lijk
het kan van iedereen zijn
Brandstapel ontsteken en de hitte
raakt met een klap het gezicht
fakkel valt uit de hand
Er was een tijd dat onze handen
in elkaar grepen als acrobaten
loslaten, salto's maken, vastgrijpen
Onder de vleugels warmte verzamelen…
De geleefde dag
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
648 mijn hand raakt het kozijn
terwijl ik het ijzer beroer
duw buiten weg, weg van mij
die bedompte lucht
van een gesloten cel
waarmee ik avondrood voer
het is hopen op koelte
wanneer de dag is verdreven
en de stilte haar diepte zoekt
het geruis in mijn lijf
neemt tijd om te zweven.…
de deur kantelt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
480 strijken met de moed die de wind
vervaagt in strepen zonder eind, het
gelach is de hoon die me raakt
maar niet in eeuwigheid bezwijkt
de deur kantelt in een kier van regen
het kraakt zoals het mos laaft
aan water zonder smaak, wie me verblijdt
zal de schaduw wezen die me verrijkt
niets is meer dan het eind waar het stopt
al draaft…
In het licht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Betonnen longen
Granieten hoofd
Gevoel dat voor
Altijd lijkt verdrongen
Vuur voorgoed gedoofd
En dan toch zo maar
Hier het licht dat ons in
De diepste vezels raakt,
Ons de ogen opent
Voor leven om ons heen -
Dansende lammetjes,
Een gewillig schaap
Dat zich moeiteloos
Melken laat, zilveren
Meeuwen die koninklijk
Zwevend…