1987 resultaten.
Kom, neem nu mijn hoofd in uw lieve handen
poëzie
4.0 met 1 stemmen
2.308 Zie, hoe ik mijn monde naar de uwe hief,
Voel, hoe mijn lippen verlangend branden…
O, ik wil alles zijn u ten gerief…
Ik wil uw levensbanen bloem-omranden…
O, lievling, wienik lijf en ziel verpandde,
Mijn lievling, ik heb u zo lief… zo lief..…
Sneeuwbui
gedicht
5.0 met 1 stemmen
4.907 Het aarden wordt hun dooi, of ze zich branden
aan warme aardkorst, hete huizenblokken.
De aarde drinkt de sneeuw met grote slokken
en raakt verkild tot in haar ingewanden.
De vlokken winnen door hun massa. Wanden
van groen worden van spikkelwit doortrokken.
De grondverf dekt. Dimensies dijen uit.…
Nachtleven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
488 In het branden van een kaars.
Na een uur loop ik de trap weer op,
en gaap.
Ik hoor de stilte in onze kamer waken,
en val stilletjes in slaap.…
Prozagedicht/"Ik zal te zwak zijn om te dragen, wat uwen wil mij tegentart" (uit een boek uit mijn schooltijd)
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
817 de beentjes spartelden op het lakentje; inderdaad een teken van kwetsbaarheid, aangeboren kwetsbaarheid die mij bleef vergezellen, die mij blokkeerde, die rotsblokken wierp in de rivier van mijn leven waar het water niet omheen kon stromen, die houtblokken leverde voor het vuur van de afwijzing, van de pijn van de kwetsuren, die verscheurde, die brandde…
Maar daar is Lijden schoner dan de Dood
poëzie
4.0 met 4 stemmen
2.036 Maar daar is Lijden schoner dan de Dood, -
Want niet om niet wordt 't mensenhart vertreden,
De brand der zielen is het morgenrood
Waaruit licht-stil zal dagen Hemelvrede.…
#gameover
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 De scherven, roodgloeiend, branden door mijn huid.
Doorklieven mijn botten.
Ik voel geen pijn.
Geen zenuw wordt geraakt of wel?
Ben ik voortijdig lamgeslagen?
Werd bevestigd wat ik eigenlijk al wist?
Was de rook er eerder dan de inslag?
De rook, de rook die verdampend werkt.…
Lyrische loftuitingen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
597 jouw gezicht
worden strak uitgelicht
het openingsapplaus
werpt meteen zijn
schaduw op de eerste scene
ik start mijn monoloog
recht uit het hart als een
tsunami van liefde
jou overrompelend
met zachte koesteringen
en lyrische loftuitingen
in dialoog oog jij
terughoudend en verbaasd
over mijn emotionele haast
publiek vergetend branden…
In verdronken grijs
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
639 het orkest is niet
vooruit te branden
ik voel klam zweet
opkomen in mijn handen
als ik op noten jaag
stroperig golft
een oceaan aan tonen
in verdronken grijs
alle opgezweepte koppen
betalen zo in schuim hun prijs
er zijn geen brekers
die dwars liggen in een
vals akkoorden soort
zij hebben niet gescoord in
gruwelijke middelmatigheid…
01-01-2018
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
538 Auto, woning brand en uit de hand gelopen lol.
Ook relschoppers laten van zich horen.
Willen de openbare orde verstoren.
De politie arresteert er een paar
en spreekt van een rustig nieuwjaar
Ik wens jullie alle goeds voor
2018…
Heel dichtbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
766 Met onze en mijn neergeschreven wensen
gaan we aan de slag, branden een kaars
wat heeft het voor nut te schreeuwen.
Leven is net als de remmen van een trein
zelfbeheersing kan ons staande houden.
Vrouw zijn is soms zwaar, 'n moeilijke taak
kinderen en mannen en de anderen
hun wensen, rekening houden met.…
WINTERAVOND
poëzie
3.5 met 2 stemmen
819 En als de smalle boot,
Waarin ik word gedrongen,
Van levens wal afstoot,
Hoe hoog de golven sprongen,
Van u komt heil en heul,
Mijn lamp blijft helder branden,
Uw olie drupt een geul
Van rust tot aan Uw stranden.
Het westen is al nacht,
Maar ’t Oosten vlamt van vuren.…
IK WAS ERBIJ ........
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
502 toen we met ‘het boek’
in de hand
het overal gingen stichten
moord en brand
ik was erbij
ik was erbij ……..
toen we mensen vingen
verhandelen gingen
zelfs nu nog is er slavernij
ik was erbij
ik was erbij ……..…
Het stigma voorbij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
458 ik voelde hoe
je warme tuniek
lichtgevend scheurde
aan aristocratische
opgerichte spijlen
van de monumentale
afzetting voor het balkon
zwart gemaskerd
schreeuwde masculien
opgekropte frustraties
de donkere diepte in
waar jij uitdagend wit
reflecteerde in een
snel oplopende stilte
daar waar pijn
scheiding brandde
in rokende huid…
verre vloedlijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 En toch ben ik gebonden aan mijn schip,
voel ik, ver achter de horizon,
jouw baken branden, roepen
en verlang ik ook naar de thuishaven,
noeste arbeid voor de volgende reis –
ik kan nergens blijven, ik
wil nergens blijven,
niet in een lichaam, niet buiten
dat lichaam...…
Winkelen in corona stijl
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
507 tja, de mens is echt een kuddedier
het mag stinken, het mag branden,
hij volgt gewoon wat anderen hem planden
doch winkelen in corona stijl...
het blijkt zo veilig... maar t'is geen plezier!!!…
Heinrich Heine
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
561 Oei, dichter uit het Pruisisch land,
jij schoot je tijd wel ver voorbij:
waar boeken worden verbrand, zei jij,
steekt men ooit mensen in de brand.
Dichter, socialist en ook nog jood!
Daar schrok de edel-Pruis wel van
en stiekem wilde hij je dood.
(We weten waartoe dat leiden kan.)
Je hield van spot, satire, grap.…
Ooster-/Westerrreide
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
454 tussen beide
mondt
de Westerwoldse Aa
uit Reiderland
de Eems in
toen de Dollard
nog niet bestond
Keno tom Brok
de hoofdman
uit Oostfriesland
de overkant
nu Duitsland
stak hier
de sluisdeuren in brand
sindsdien hebben eb en vloed
in Reiderland wel
vrij spel
op de Punt van Reide
ook met Google Maps
zie je de fundamenten
van Westerreide…
Lisboa, mijn zwanenzang
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
676 Veroverd met huid en haar,
heeft het mij verslonden,
geketend sleep je mij naar je
spelonken van je slepende
melodie, waaraan niet te
ontsnappen is, laat me branden
in je vlammen, die dansen op
akkoorden en waar ik niet vanaf
wil vallen, behalve als deze
breken, dat is uitgesloten, ik
blijf met jou verbonden,
de tijd was kort,…
Op de fiets
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
509 Aanvaard de gift van lijf en energie
De dunne bandjes houden dapper stand
De zwaarbevraagde spieren staan in brand
Het samenspel van ham en kuit en knie
De rug kromt zich wat ronder op de fiets
Het onderlijf schrijft haast een manifest
Het bovenlijf een schaduw van de rest
De wind, de weg, de ijver, verder niets
De benen lopen vol met heilloos…
Vergeten Olie 1
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
456 Wit staat de branden, moeilijk is de snelheid,
Met ritme, zonder ritme, opeens is alles ritme.
Daar staat een knipoog op wacht, telt de sommen,
Verbergt de sommen, berekend, niet bij geval.
Breekt wat, steelt wat, lacht wat, snijd wat,
En dan geen hand voor ogen,
En dan geen hand voor ogen.…
't Paradepaardje
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
521 Putin vist achter 't net
Nu strijd is uitgezet
Finland en Zweden volwaardig
NAVO-lid
't Tegendeel van wat Pu-
tin wilde, wordt nu feit
De machtswellust van Pu-
tin in de kiem gesmoord
Het NAVO-lidmaatschap van bei-
de landen
Hieraan kan slechts Rusland zijn vin-
gers branden
Terwijl, feit, het pronkstuk
van de Russische ma-
rine is…
Savannedochter
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
454 Al klinkt je stem uit tropisch niemandsland
Je streelt mijn oor en kust mijn zachte hand
Ik spring voor jou niet zomaar uit de band
Voor jou zet ik mijn leven aan de kant
Ik wijlde met je in het brandend zand
d'Afrique Centrale, maar zonder palmenstrand
Je stak mijn eenzaam bonzend hart in brand
Savannedochter, ruwe diamant
O mijn geliefde…
Bom
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
497 Onder mijn voeten licht te wachten
Een gillend spoor van moord en brand.
Zwarte pluimen aan de einder
Daar is ooit een stad geweest
Grijze fabrieken en een haven
Huurkazernes nog het meest.
Als een god die kan beslissen
Door een enkel klein gebaar
Suis ik hier tussen de wolken
EEN met mijn geweldsaltaar.…
het verbeuren van hoop
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
475 wij liggen op een
steil aflopende helling
de omsingelde
dorpen branden de
strenge vorst geselt mijn
wonden staat ze niet toe
om te genezen
verder het bos in
geen tijd om uit te rusten
bijna nog erger
dan weggerukte gezichten
opengereten borstkasten
de straaltjes bloed achter het oor
van hen die op hun gezicht
in elkaar zijn gezakt…
NACHTELIJK ZUYLEN
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
574 Lampen vol glanzend groen bemoedigen hard
het verlegen roze, dat teer wil branden
naast lage schimmige loverranden.
Helder blauw schijnt verspreid: een verblijd hart.
De fraaie opwekkende verlichting
tussen zerken is een plechtig afscheid
van ieders verlopen aardse levensstrijd.…
Hun hete tune
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
393 lichten zochten
wegen met heldere
bundels sporend
verdwenen in
de zwarte nacht
zonder elkaar
te kruizen met
een uiteindelijk
dood en verderf
zaaiende klap
de stilte was
elektrocuterend
de batterijen
branden hun
eigen hete tune
om de laatste
laadpaal werd
gevochten door
mensen die nog
verder wilden
de blinde paniek
van de…
Amethist d'amour
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
470 We zaten samen aan de
oeverrand
Verhalend over tempodoeloe
land
Jij, zoetgevooisd, uit
polonaiseland
Soixante années, geslepen diamant
Je streelt mijn oog ik kus
je zachte hand
Je stak mijn eenzaam bonzend hart in brand
Voor jou spring ik niet zomaar
uit de band
Ik zette 't liefst mijn leven
aan de kant
Voor jou, geliefde amethist…
Zeker weten
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
799 kunnen zijn
soms wil ik een slaapplaats tussen de sterren
soms licht ik het leven uit zijn hengsels
al is mijn koninkrijkje niet zo breed
er is genoeg voor iedereen
woorden worden er nooit armlastig
en mijn winkeltje blijft laat open
soms de vragen van hoe en waar
soms heb je alles alweer gezien
kijk, daar ligt een ver verleden
jaag de brand…
Je eigen blote bips
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
491 al mijn woorden
zijn gejat
beladen met
hun eigen sores
die blijkbaar
een noodzakelijke
voorrang hadden
geld hebben
en vreemd doen
rollen vaak de
rode loper al uit
in de verte lonken
snel roem en
een vette buit
om dat kacheltje
te laten branden
zijn er genoeg
ongure types
voor handen
de artiest krijgt
zoveel zorg daarvoor…
Lachten sardonisch
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
579 sardonisch en
trokken zich terug
terwijl de andere kant zegevierend lachte/huilde
en God hun fout erkende en
rücksichtslos ingreep
Reeds 34 jaar de duivel op mijn schouder
Reeds 34 jaar in de nabijheid van God
Hoewel hemel en hel stralen in elkaars nabijheid
Verdomt de Hemel de hel te negeren
Terwijl andersom beide verlangen positief te branden…