2308 resultaten.
bij jou zal blijven
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
2.245 De oever van de maas lag
glimmend op het droge land
waar de kou het water in een
licht bevroren schijn haar
anker in een trots van welvarendheid
had uitgegooid
de koffie parelde aan je lippen
terwijl je ogen twijfelden
je stem minder sprak dan voorheen
voelde mijn hart jouw emoties
van heel nabij
de kiezels waren koud en maakten
wind…
Tweeling
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.160 ik ben een tweeling in mijn eigen lichaam
aan voeten en handen gebonden
samen spelen we mens erger je niet
thee en mariakaakjes staan op onze ribben
onze zusjes spelen met barbiepoppen in de linkerkamer
de rechterkamer is gesloten wegens restauratie
ik gooi nog wat blokken in het hartvuur
onze ingewanden rillen van de kou…
4-seizoenen-bril
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.067 En vergeet de maagdelijk witte sneeuw niet
waar 'Koning Winter' je mee overgiet;
de ogenschijnlijke kou krijgt dan ineens dat warme……
Lente van toen
netgedicht
2.1 met 8 stemmen
853 akkers waren kleurloos hard
zwartwit en kaal gepeuzeld
zonder vogels op foto’s en op films
toen kleur nog steeds een sprookje was
geel en blauw bestond al wel
op het gezicht van bloedend rood
hartverscheurend op de bolleneters
om te willen overleven
hij vertelt het als een paasgedicht
tussendoor de matzon en de kou
en wijsneusgroene puntjes…
Eenzame dromer
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
898 ik duik in jou
mijn dichter
en waan me even
je minnares
op lippen zonder spreken
een eerste geliefde
bemint je niet beter
zoals ik je stem
onder ‘t bundelend licht
van begeren
ik murmel je ’s nachts
in de lucht van mijn longen
kruip in je woorden
om de kou te ontlopen
je bent zo mooi
in de zucht van mijn wereld
achter het…
Reiziger
gedicht
4.5 met 108 stemmen
16.669 Nee, zij hoort niet aan
de zuidelijke hitte
de noordelijke kou
de oostenwind
of westerstorm
en ook niet aan de top
die zij uiteindelijk bereikt.
Niet aan haar man behoort zij
noch aan haar kind.
Slechts aan zichzelf
behoort de reiziger
en aan de tijd die
haar als schaduw begeleidt.…
Mijn schaduw en ik
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
909 Ik slaap niet, ik luister
naar mijn schaduw
zie hoe bedroefd hij
de handen in zijn zakken
steekt en af en toe
knijpt in de nacht
soms bukt hij zich
eigenlijk al sinds jaar en dag
om een dode vogel
onder de houten planken
te begraven
hij laat de wind
met de duisternis praten
ontbindt zelfs geen stormen
in de ijzige kou
hij ademt…
Zeldzaamheid
gedicht
3.9 met 36 stemmen
19.732 De bladeren onder ons kleuren voorbij
en bouwen met de kou in hun vlees
een langzaam huis voor later. De grond
trekt muren op van water. De seizoenen
zijn ons lichaam. Hij kijkt om. Wie aarzelt,
moet hard zijn. We zoeken naar de woorden
waar geen wereld meer voor is, de stilte
die de stilte op onze lippen legt.…
Who is afraid of Naomi Wolf?
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
751 De spiegel is onbuigzaamheid voorbij,
kou en rimpelloos lijken nu hard
door kunstige cosmeticaknepen verstard.
Reeds rijst haar hand
toornig boven het kopje uit,
reeds wordt het donker, een siddering
rolt als golven door de zee.
Verwondering.
Minder is meer, oreert zij rozenpinkig.…
onhandig
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
806 zó sta ik
letterlijk in de kou,
terwijl ik, eigenlijk,
alleen maar zeggen wou…
…dat ik
nog steeds
zielsveel van je hou.…
Een VN militair
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
1.629 Ik heb het gezicht gezien, het gezicht van Ellende,
De stekende kou van angst gevoeld,
Maar ook af en toe een moment van liefde mogen proeven..
Ik heb gehuild, geleden, en gehoopt,
Maar bovenal meegemaakt wat anderen liever willen vergeten.
Toch zal ook ik ooit kunnen zeggen, dat ik trots ben op wat ik was..…
Zondagochtend, Wielwijk
gedicht
2.4 met 196 stemmen
46.709 De roekelozer wagens
van 't volk dat straks
ter voetbal trekken zou
stonden nog roerloos in de kou.
De vogels wachtten op de zon.
Tot dan: kyrie eleison.
-----------------------
uit: 'Over de Lijn'.…
Zomerse dromen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
474 in
twee ondiepe
karresporen
de berm is in
groen verloren
noord-hollands
karakteristiek
wat weggestopt
tussen hoge bomen
warm genietend
van zomerse dromen
maar in de keuken
rommelt drukte
van belang het
schapenvlees heeft
al een ochtendlang
gesudderd in de pan
er wordt opgeschept
de mannen hebben trek
voor dag en dauw de
kou…
Ogen vrolijken
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
568 met handenvol zomer
kom jij terug
uit het vakantieleven
de zon
heeft kleur aan
gezicht en lijf gegeven
ogen vrolijken
ontspanning en rust
ik heb je te lang niet gekust
mijn omarming voelt
de branding van een warme zee
in fraaie overslaande golven
je lach deint langzaam mee
als ik vertel van kou en regen hier
jij uitbundiger over…
Bevroren schaamte
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.028 Als je even geduld hebt
en je koele hand laat liggen
op de plek van haar gêne,
voel je naast de ijzige kou
iets wat je aan regen doet denken.
Het is niet haar bedoeling
te huilen in jouw zicht,
maar jij bent haar slachtoffer,
je bent verraden met haar tranen
die jij hebt aangericht.
Was het maar anders, zoals ik het wil.…
Wat rafelige trouw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
508 ik zag
je vlucht omhoog
maar kon jou niet bereiken
zwaaide schreeuwde
voelde mij verlaten
zonder vriend en troost
jij doorleefde
mijn bestaan liet mij gaan
als ik dat nodig vond
sprong in de bres
als ik mijn slechte keuzes
weer met ruzie had beslecht
maar samen knopten wij
bloeiden volop lente
ook in de bitterste kou
jij…
het wordt lente mijn lief
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
530 hoor hoe de vogels langs elk paadje
luidruchtiger kwetteren en fluiten
weer gedreven een maatje zoeken
zie hoe sneeuwklokjes en krokussen
hun tere kopje boven de aarde steken
reeds een vroege lente proeven
voel mijn lief hoe ons lijf na alle kou
en regen de luiken stilaan open zet
hoe onze stramme benen lichtvoetiger
gaan bewegen…
verwarm de pijn
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
681 verlicht de pijn met zachte handen
die langzaam gedachten verlichten
dat eenzaam gevoel verdichten
want soms doet kou de huid verbranden
wel duizend ogen gingen voorbij
slechts terloops een glimp verliezend
twee ogen, ze bleven onvindbaar
misschien wel verloren voorgoed
verwarm mijn pijn met zachte handen
die strelend gedachten verlichten…
Die schemerig herhaalt
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
576 jij hebt mij
de muziek gebracht
die ik in je ogen zag
melodieën van
de steile bergwand
afgrond en een verre overkant
de donkere kou
die schemerig herhaalt
wat jij uit vroeger hebt vertaald
het ritme en de kracht
om eonenlang te overleven omdat
het land slechts schoonheid bracht
de mystiek waar
generaties voor gevallen zijn
diep…
Gelaakte grond
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
616 was ik ooit langs die brute bergen omhoog geklommen
had ik dan geweten waar wolken overgaan in water
steeds breder de baan makend naar beneden
waarom wilde ik hoger waar de grond harder wordt
dichter bij god of goud van aardse zaken
kon ik niet geraken, edoch die gedachte zal ik laken
hoog en machtig striemt de kou, slaat ranselende wind…
De Bende
netgedicht
4.3 met 34 stemmen
2.007 de stegen oogden nooit te donker
geen stad te guur, geen buurt te grauw
we liepen niet, we zweefden
de nacht bracht huiver, angst en kou
we teerden op vergeten honger
die knaagde en die vervaarlijk vrat
de jongste van de bende vluchtte
ver weg van de verkilde stad
geen tijd nu om de held te spelen,
te draaien rond de hete brij
pas…
Denkwerk ( 2 )
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
649 in het aardse speuren
de wandel in een gesluimerde middagzon
waarin het ijs zich tot bloemen vormt
een verlept boeket op een schuurraam
de merel op het tuinhek een poging doet
iets lieflijks de stille hof in te zingen
daar, waar de kale winterbomen
mij links en rechts treurende omringen
in die kou zoek ik naar iets
waaraan ik mij…
Mijn grote huis
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
2.088 leeg
jouw stem druipt nog langs de muren
ineens was het stil en je zweeg
jouw leven mocht niet langer duren
Mijn grote huis heeft liefde verstoten
jouw geur hangt nog aan de bank
mijn hart heeft zich afgesloten
geen tranen meer als ik jank
Mijn grote huis is naakt zonder jou
ik word met stil verdriet beloond
ooit voel ik ook die enge kou…
Mijn grote huis...jouw overlijden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.800 leeg
jouw stem druipt nog langs de muren
ineens was het stil en je zweeg
jouw leven mocht niet langer duren
Mijn grote huis heeft liefde verstoten
jouw geur hangt nog aan de bank
mijn hart heeft zich afgesloten
geen tranen meer als ik jank
Mijn grote huis is naakt zonder jou
ik word met stil verdriet beloond
ooit voel ik ook die enge kou…
Oplichtend wit
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
520 heb je gezien
over de grens
een donker gezicht
ontsnapte voor even
in oplichtend wit
hoorde je spreken
in oudere talen
kon je verstaan
in ogen verhalen
jij liet me niet gaan
greep mijn hand
ik voelde slechts kou
door tocht van
de andere kant
in vochtig passeren
ik wilde terug
voelde in raken
hoe zij probeerden
zich meester…
Richting zuiden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 Door kou verdoofd
bleef ik daar staan. Heel vast had ik geloofd
alleen te zijn. Dat was ook zo misschien.
Nergens op straat liet een mens zich nog zien.
Hoog boven wees een grote arm gestrekt
op het zuiden. Een vrouw ervoor. Sindsdien
zijn er tekens dat een licht is gewekt.…
eelt op je ziel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
573 je krijgt eelt op je ziel
als verdriet gewenning wordt
door leren hoe je pijn bekort
want vaker ondervonden
ben je minder te verwonden
omdat litteken een pantser wordt
je krijgt eelt op je ziel
als je vol vuur je verweert
maar een ongelijke strijd je leert
dat je nooit zult overwinnen
en langzaamaan van binnen
een kille kou je vlam verteert…
Palet dat beslist
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
655 Bijna op de grens van zomer en herfst
waarbij gesloten- dan weer open
schoeisel, alleen een zucht, gaat vervangen
slechts om kou te verdrijven
Opgebouwde warmte in ons lichaam
nestelt zich alvast:
de deur van onze huizen
inmiddels alweer vaker dicht
Een zacht briesje wordt alweer wat steviger
Ze lachen nog, de bomen grijnzen zich kaal…
Ballerina
gedicht
3.5 met 4 stemmen
5.051 Zij staat niet in de kou
hij wel, maar hij heeft het verdiend
want hij vereeuwigt hier
haar ziel en haar contouren
op het onbevlekt papier.…
Gestript
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 Opnieuw
dwarrelt de sneeuw
veroorzaakt soms letsel
De koning te rijk
zich zeer gelukkig voelend
als 't ijs aangenaam kraakt
Honden aan de
imponerende voet
blaffen slechts, zonder
hun tanden te ontbloten
Bijtende kou echter
weerhoudt allen
de liefde te ontzien
van komende kerst…