2600 resultaten.
Wandeling
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
696 kijkt
een wandeling, een tijdje terug
het zandpad op de oude rug
fluisteren over houden van
en de bloemen in de wei
schoenen stevig in de wind
verandering met ogen dicht
een wandeling, niet lang geleden
zinnen die buiten paden treden
luisteren naar liefde
en vlinders die dromen
blote voeten stevig op de grond
toekomst aan de horizon…
mobieltje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
426 het klinkt het hoort
wie zal het zijn wie is het
hallo met mij, ongehoord
en toch gehoord
de tijd heeft het begrepen
en antwoordt met wederzijds respect
er hangt een stilte, even geen corona
of racisme, even een woordeloos
gesprek dat gaat over hoe warm
het is en of er regen aan de
horizon verschijnt
een verticale regenbui
wel te…
Zomerlandschap
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
499 buigt met de wind en ruiselt
liefderijk gering
onder een boom bewegen
schaduwvlekken om
van verloren aandacht
de steelse grond
de lucht is op glas geschilderd blauw
vee blijft de aarde trouw
het graast traag en onverdeeld
door de late schemer
waaiert ver uit in een
voldane eeuwigheid
gedempt een enkel geluid
wolken op de horizon…
Verkwikkend
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
707 zee
hoe je speelt
met mijn zintuigen
dromen tot leven wekt
toefjes balsem
vleiend schikt op
mijn moegestreden hoofd
vurigheid van de horizon
als een rode blos legt
op mijn matte wangen
meeuwen rond laat vleugelen
ze mijn fantasie laat dragen
mijn oprecht verlangen
zee
hoe je speelt
het water laat tieren
schelpen reikt…
Zoektocht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
519 Ik zoek die plek tot over de horizon
waar hemel en aarde elkaar vinden
dat oord zoals het leven ooit begon
daar is geen vijand, alleen vrinden.…
Einde van het pad
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
435 En recht lopen paden naar de horizon
Die het veld verdelen in vieren
Terzijde de namen in strak gelid
Zwijgend en toch veelzeggend
Wijzend naar het eind van het pad
Waar straks ook ons kleurige bogen sieren.…
Zekere Indianen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.555 Hun horizon, twee meters in 't rond, verschuift bij iedere pas.
In de rotsbodem hebben voorouders pijlen gekrast naar de beek,
de heldere, koele. Als de indianen zich oprichten
duizelt het hun de wereld wordt duister:
In liefde ontbrand voor een paar voeten en dijen
lopen ze levenslang hand in hand. Schaduw
verschijnt en verdwijnt.…
Geertje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
727 Als je uit gemeanderd bent
Je stroom stopt
Het loopt uit in een brede waaier
Een vlak meer
De horizon verwatert met het leven.
Als Eb en Vloed
Jouw Downs en Ups
Een lach een traan
Je krachtig verzet.
Wat was en niet meer terug komt.
Dan ontspant je gelaat
Alles wat ooit in je samen dromde
Komt tot staan en staat.…
op de rand van het dorp
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
650 Toen daar aan de rand van het dorp
verpozend aan de brede beek
de kerktoren vouwend tussen de rimpelingen
zie hoe de lucht zich ontdubbelt
zich buigt naar het water
blauw en zilveren linten drinkt
en elke horizon inslikt
de huizen samengevoegd
tot een vloeiende wereld van inkt
wars van elke dimensie
en ik voelde me verwant
aan het strepen…
Ter lome zee met slappe zeilen
poëzie
4.5 met 2 stemmen
864 Ter lome zee met slappe zeilen
onder eenzelfde lamme zon,
en steeds het onveranderd-ijle
aan elke nieuwe horizon;
aldóor de dagen áldoor varen
een onverschill'ge avond toe,
en eindeloos het loom verzwaren
der lamme leden, hooploos-moe;
en nimmer, nimmer slapen mogen,
maar steeds naar horizonnen spiên
met starre en pijnlijk-sperrende…
heb de lucht gekraakt
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
820 donkere strepen
in de avondlucht
ik wil ze breken
samen op de vlucht
de horizon voorbij
dan is er eindelijk
weer ruimte voor jou en mij
samen in een wereld
voor ons beiden
zonder maatschappij
waarvan jij je al
zo lang bevrijdde maar
jouw paradijs bleef leeg
geef lente weer een veeg
ik heb de lucht gekraakt
in zachte warme zinnen…
vleugels gespreid
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
818 hoog in de lucht
zie ik je glanzen
vleugels gespreid
een horizon rijker
je ogen waren
leger dan de put
waaruit je klom
vanaf de bodem
handen raakten muren
voeten klommen
geleden weg, ontvelden
in het pijn verdrijven
wanhoop was je touw
de strop zou adem blijken
verstijfd van kou wilde
je het leven grijpen
je bent herboren…
levenslot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
593 licht
als het onwerkelijke einde
dat zo onontkoombaar is
zij beneemt ons de adem
waar het leven nog vol is
veel te vroeg en onverwacht
pardoes en bruusk tegelijk
bij een plotselinge struikeling
die wij niet aankomen zien
na ons oneindig lijkend geluk
blaast zij de laatste adem uit
om de lange trap te bestijgen
naar het einde van de horizon…
Vitamine-gewicht
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
440 vlakke strand
voorland
van het vlakke land
met daartussen
de duinen
tientallen meters hoog
ze houden ons droog
doen onze dorst lessen,
onze honger naar natuur met
‘t weer: onbewolkt, zon of
bewolkt, koud en guur
die elementen zijn als
vitamines voor ons leven
ik schrijf dit zittend op ’t strand
wacht tot de zon
daalt ver achter de horizon…
Gelaten
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 De nacht blijft wachten op nieuwe morgen
en vraagt om rijzen van de zon
ik strompel voort in vale schijn der maan
tot nieuw licht gloort aan de horizon.…
Boven op de kerktoren
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
533 En ik zie ook andere torens
aan de horizon heel ver.
Ik waai met alle winden
Maar ach, tot mijn groot verdriet,
ook al ben ik dan een vogel,
vliegen kan ik helaas niet.
Met mijn fraai gouden veren
doe ik mijn plicht zoals het hoort.
En vertel dan van waar de wind waait.
Van Oost of West, van Zuid of Noort.…
Love of my life
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Met het hoofd geheven,
Vol tegen de wind
Schijnbaar verder leven
De ratio die wint
Geen traan, maar dapper,
Het gezicht is afgewend
Gaat de tijd steeds rapper
Maar niemand die mijn ware kent
Toekomst aan de horizon
Hart nog in verleden
Dat wil terug als dat nog kon
Geteisterd wordt de rede
De rede die het verliest
Van immer bonkend…
gevangen en toch vrij
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.291 gedachtenloos
je pasjes licht frivool
de wereld om je heen
liet je alleen, speelde
zogenaamd niet mee
je had je handen vol aan
jaren zonder diepte, verdiende
liefde als goedkeurend woord
je dacht jezelf verloren
dat niemand je zou horen
maar je had het mis
ik heb je uit de lucht
gevist, een glijvlucht in
het ongewis, de horizon…
Wakker
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
470 Ben jij nog wakker
nu ik mijn zielgezicht
spiegel aan de horizon
of een diepe vijver
in het midden van het nachtwoud
adem jij die stille nacht
vol begeerte in mijn dromen
blijf je bij mijn nakend lijf?…
Titanic
netgedicht
4.8 met 42 stemmen
689 Gezichten en namen verdwijnen
Gedichten en boeken gaan mee
Zacht laten de sterren licht schijnen
Op een traag zinkend schip
Aan de horizon van de zee
Mijn hart was ik bijna verloren
Het zonk met de boekendoos mee
Een zeemeermin dook ernaar
Bracht het naar boven
Gaf het mij in een bootje op zee
Ik beloofde er goed voor te zorgen…
boulevard de favauge
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
410 als een bulldozer
eenzaam op het strand
weg, murw, uit zee gebrand
vormt zijn stalen muur
de golven van het zand
dichtend in het bos
de boulevard van het zijn
ligt bedekt onder mos
schoon is die schijn
mijn schaduw
wees alles
wees iedereen
een lantaarnpaal op een geblokt plein
een duif op een bankje
een oude man
hoofd boven de horizon…
Moordlawine
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
399 ik wist
dat het rimpelen
van de horizon
ooit over zou zijn
nog voel ik warme
golven komen
zij schroeiden
een werkelijkheid
die ik alleen maar
kon weerstaan
in mijn dromen
op de rand
van verbranden
met een buitenkant
zonder korst waar
slechts in het
vet walmend
kringelen van rook
de resten van
organische materie
te ruiken zijn…
NIEUW GELUK
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
718 Dansend door het leven
Vind het leven goed
Ben vrolijk van binnen
Kijk uit naar wat komen gaat
Heb geen ruimte voor depressies
Of ravenzwarte gedachten
Wil zo wel oud worden
Zing een positief lied
Huil tranen van geluk
Heb veel sores overleefd
Eigenlijk ben ik een winnaar
Blijf niet steken in verlies
De horizon is helder
Als een mooie…
Groen licht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
687 alsjeblieft
as soon as possible please
Wordt het een yes
of alweer een no
met getreiter gezeur
ambassade-obstakels
en siberische berenmalheur
Geen uitvluchten meer
voor vertraging of uitstel
van je pegasusvlucht
laat dit dan de laatste keer zijn
Vandaag is jouw D-day
zeg mij dat de lichten
op groen staan vandaag
groen licht aan de horizon…
Verlamd van schrik
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
465 handen rustend
op de balustrade
blik op verder
kijkend naar
het open
spiegelend
verlopen van
de horizon die
niet te vangen is
weidsheid
die geen
grenzen kent dan
de belemmering
van ons eenvoudig
zichtvermogen
dat niet alles
registreert wel
uit de verre verte
en daar de kleuren
van angst kan
waarnemen in een
ons onbekende…
allegorie zonder zoet kind of bedienden
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
311 in vrijheid loste het plan op
als de onbereikbare bergtop
daar een wit voetje te halen
waar alle geuren verdwalen
diep in massief weggedoken
geen ziel die loopt te spoken
als de dag en nacht verlaten
sijpelt tijd niet door de gaten
elke richting kent zijn naam
de horizon rondom als raam
naar die wereld vol mensen
met hun grenzeloze wensen…
Echo van jouw lente
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
366 ik
aan stevig land van zilte zee
als metaforen in mijn dromen
onder het gefemel van een sterrenhemel
helder licht in het holst van de duisternacht
ik voel intens alsof alles opnieuw
aan prille lente went in de
essentie van verse voorjaarsbloemen
in het begin van jouw amoureuze brief
lees ik dat het vragen blijft verzwegen
achter horizon…
Moeder van een niemandsland
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
338 Moeder van een niemandsland
Dagboek van een vergeten god
Er staat in het dagboek geschreven
dat hij in een verlaten grot woont
Moeder voorbij de horizon
Ik wens je zonneschijn
nieuwe wensen voor een gelukkige lente
zodra je weer in mei gelooft
de maand die we vieren
en onherroepelijk verklaren
dat je in staat was om te baren
O moeder…
Ruimte op de aarde
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
261 Mijdt de stad met kwade dampen
zie de horizon wijd en fris
dan krijgt men niet met claustrofobie te kampen
maar ziet men hoe de wereld werkelijk is.…
Redt de Bronnen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
145 Overal vind je
verminkte verhalen in de drab
en verwarde, en rottende verhalen
Er is een wildgroei
aan vervuilde verhalen
en aan de horizon kwijnen
de oudste verhalen weg
terwijl in het donker
de vervolgde, verbannen
en doodgezwegen verhalen
eenzaam verschrompelen…