2506 resultaten.
Nacht-deun
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.535 Op m'n peluw licht, -
Bleke lijn, -
Weemoed-schijn
Van het maangezicht.
'k Ture weer
Ied're keer
Naar die zilv'ren stoet;...
Want ik weet
Liefdeleed
Dat me bidden doet...
Wat doortrilt
Er de stilt'
Van m'n kamerkijn? -
't Is 't gerucht
Van een zucht
Om bij u te zijn...…
Je bent
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
574 Je bent in Hogere Regionen opgestaan en
van daar uit kijk je op me neer en zie je
hoe ik straks ook niet meer ben die ik
schijn te zijn, maar een lege huls, een
verpakking van een Hoger Ik, waar jij
al bent en ik ooit zal zijn.…
De bruid zegt:
poëzie
4.0 met 2 stemmen
771 Hoe zijn uw ogen klaar
van vreemde schijn!
‘k Zie er me lévens-waar
spíeglend in zijn...
‘k Hou mijne leden, als
ware ik beschaamd…
– Uw adem, om mijn hals,
die zoelig aêmt...
- Is het een lente-gloed
die door me gaat?
Hoe toch uw strak gelaat
me rillen doet...…
Hoop op de Morgenster
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.081 als het licht plots uitvalt in ons leven
de donkere nacht zo eindeloos lijkt
onze hoop tot leven is opgegeven
is er nog een Ster die ergens prijkt
een Ster die nooit ophoudt te schijnen
en van ver wenkt als het moeilijk gaat
al kan wanhoop haar glans ondermijnen
de dag komt dat ze weer oplichten gaat
de Morgenster die hoop heeft gebracht…
Bestemming Onbekend
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
566 vredig
geen ander mens
kan deze stemming nog bederven
en de fles is heel erg ledig
Ik moet nog naar het onbekende reiken
zowel gerechtigd als veroordeeld
tot het zijn met mijn gelijken
zonder vroegtijdig te bezwijken
Misschien kan ik nog reizen
en geeft het onbekend terrein
van vreemde bedden, nieuwe dekens,
mijn leven nog de schijn…
Het bos
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
374 De zon liet haar licht
schijnen
toen de wolken
lichtelijk
verdwenen.
Het gezang van vogels,
was prachtig om te
luisteren.
Mijn gedachten en
herinneringen kwamen
naar boven in de
prachtige omgeving
van de bosrijke natuur.
Foto Dick Voogd…
Bolletje zwart
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
543 samen heel goed
ook als ik groet doet
zij mij altijd na
het is een zij
dat weten wij na
heel lang leven waarin
zij alles heeft begrepen
mensen klagen dat
zij haar niet zien als wij
duidelijk communiceren
verkeerd kanaal misschien
zij zit mij
nooit in de weg
is er als ik wat zeg
bij onze bezigheden
alleen als ik ga tafelen
schijn…
Zon achter de wolken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
458 Als de zon zal gaan
schijnen zullen we rond
het huis bezig zijn.
Een dag waar je toch
weer iets moois uit mag
halen.
Dankbaar....…
Speldenprikkend
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
359 donker duwt
de avond het
laatste daglicht
voor zich uit
in het langer
worden van
schaduw verliezen
kleuren hun huid
nog schijnen
spaarzame stralen
hun lijnen van de
laagstaande zon
in het langzaam
doven van boven
speelt nacht zijn
speldenprikkend spel
in een voortdurend
bewegen komen
lichten elkaar tegen
in een vast decor…
Zelfbeeld
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
737 Al is je verleden pikzwart en je geweten klein
en maakt andermans ellende je schatrijk,
je blijft toch die mooie jongen, al is het schijn.…
Waar Ligt Geluk
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
422 ontwapenende blik
in de overgave aan
het spel van een
onschuldig kind
in dat overweldigende
mooie bloemstuk
in die alles zeggende snik
als mensen elkaar na
jaren weer terugzien
het zit vaak in het kleine
en valt niet af te dwingen
het waait je soms
zomaar aan met de wind
het ligt in de eerste
voorjaarszon die hoop
over ons laat schijnen…
Ik wil meer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
379 Ik wil erheen of een film
erover zien: de steppen
het oerwoud, de Himalaya
ik wil mijn licht laten schijnen
in diepzeetroggen, alles wil ik
kennen, hanteerbaar gemaakt
zodat heel de wereld de mijne wordt
en ik een echte wereldburger, nee
ik wil meer, een kosmoburger zijn
tussen geesten, engelen en goden
voor altijd bestaan, ik wil ruimte…
Twee Sprookjes
hartenkreet
3.5 met 17 stemmen
986 meisjes nog zo klein
mogen en moeten dromen
over prinsen op witte paarden
die hen wakker kussen
en hun het glazen
muiltje laten passen
moeder beseft ondertussen
het geloof lezend in hun ogen
dat en hoe ze door het leven
zullen worden bedrogen
de prinsen zijn vaak maar schijn
en zullen nooit op witte paarden rijden
dat in sprookjes…
Klein stralend sprookje
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
454 Nu glijdt de aura heen, de hoge bomen
schijnen weer gewoon van kruin tot voet,
de uil beklimt een dikke tak,
en glimt in de volle maan,
de stilte blijft
stammenrecht overeind staan.…
Wanhoop veranderd in hoop
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
600 verduisterd met kwaad
dat brandt als zout in een wond
Kerstmis komt eraan; mistletoe en dennengeur
voor het hout gekruiste raam
zien we de kaarsjes staan
Het stralende licht
van het kindje dat in de kribbe ligt
voor een nieuwe start met licht in ‘t hart
Wanhoop veranderd in hoop dat
de wapens verdwijnen
en de zon weer gaat schijnen…
Praeses' poetry
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
523 .
__________________________________
Een praeses is van alle markten
thuis
Ook eentje die dat pretendeert te zijn
Zijn kersje op de taart is schone schijn
Een voordracht die ten onder gaat in ruis
De Muze schudt haar hoofd vol irritatie:
Geen geld naar onderwijs en educatie...…
Aanvaarding
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
321 Eens zullen mijn dagen voorbij zijn gegaan
dan zal er een nieuwe zon weer schijnen
in warmte en liefde van nieuw bestaan
dan zal alle pijn en verdriet voor eeuwig verdwijnen.…
Een oud Kerstgedicht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
467 Zo graag schreef ik een kerstgedicht
met woorden helder als het licht
dat overal wil schijnen,
maar ach, ik kan het niet.
Zo graag schreef ik een kerstgedicht
dat aan elk mens een nieuw gezicht,
een zuiver hart zou schenken
en ook de vrede wenken,
maar ach, dit kan ik niet.…
Kerst
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.676 Op de koude kerst dit jaar
Schijnen sterren als voorheen
Zouden de sterren huilen
Wanneer we niet herdenken
En vieren waar kerst eigenlijk over gaat
Om je heen bemerk je soms de warmte oplichten
Van harten die openstaan en gloeien voor anderen
Liefde is een gift
Eén om naar te leven en door te geven
In een tijd van samenzijn met dierbaren…
Toveren
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
414 de fee sprak in wat
nauwelijks nog woog
alsof het lichte zonder
grens kon zijn
alsof betekenis zich daar
bewoog
waar vorm verdween
en oploste in
schijn
maar onder dat wat geen gewicht
droeg
verschoof een orde en
zonder naam
iets dat zich niet liet vangen
maar toch
vroeg
om ruimte die zich sloot
in eigen raam
nu is de fee verdwenen…
tafereel
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
163 Het zilver dat van het rivierwater afspat,
dat zijn zicht één ogenblik lang
doet uitwijden in bandbreedte
terwijl zij voorbijschrijdt –
of is zij klare schijn?…
Schaduw zonder tegenlicht
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
41 Een gestalte ooit onbewogen
een afdruk die de oorsprong overleeft,
een vorm van onveranderlijkheid
waaronder het onherleidbare leeft
een rangschikking van het onverenigbare,
de orde die zich niet laat verklaren
het ongerijmde, ontheven van rede,
een nagalm zonder begin of verleden
de schijn van vaste verhoudingen,
het evenwicht nauwelijks…
Te vroeg
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.435 Te jong stond jij op eigen benen
te vroeg wilde je volwassen zijn
daarvoor heb je nu de tol betaald
je leven in weelde was maar schijn.
Berooid ben je alleen achter gebleven
met niets meer dan een plastic tas
nu kijk je naar je eigen verleden
en zou willen dat het anders was.…
Alles voor jou
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
980 Ik zal de zon fel laten schijnen,
de nacht minder lang laten zijn.
Ik open voor jou alle deuren,
ik zal je de vogels laten horen.
Verdriet zal ik laten verdwijnen,
en geef je een leven zonder pijn.
Ik zal altijd naast je staan,
je hand vasthouden als je wil.
Ik zal je troosten als 't moet,
je mijn schouder altijd geven.…
geen vingertje geringd
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
959 je wandelt me voorbij
jij mooie meid
met lange benen
ik geef je groot gelijk
een kittig neusje
in de wind
geen vingertje geringd
een hondje bij je voeten
maar op het bankje
was er toch ontmoeten
je ontdooide in een zon die
warmer was dan jij liet schijnen
ik dacht daarvan het mijne
speelde met het hondje
je stem was aangenaam…
spinsels uit een gouden droom
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
840 weerbarstig krult het haar
groener buigt de wind
ogen komen bomen tegen
dwarse schijn verblindt
gedachten zweven
zonder toe te geven met
hun schaduw op de vlucht
licht schreeuwt opgelucht
geen spinsels uit
een gouden droom
ik ben gewoon een vriend
die boomt over gedichten
de zon lijkt lichter
als het donker wordt
de rode gloed…
sprookjes hebben handen
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.237 te nemen door de tijd
ze pakken je gedachten
en naar keuze kun je met
ze stappen als reuzen of je
verbergen met de dwergen
in een puntmuts en een
baard, heel dicht bij de aard
met een olijk klein gezicht
zwaar van importantie en gewicht
of kies je voor grootschalig
waarin ze mensen gaan
verkleinen om de dieren
groter te doen schijnen…
een hemel vol verlaten
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
977 ik weet je zon
niet meer te schijnen
voel je zo verdwijnen
waar jij straalde
is het stil alsof de
tijd me niet meer wil
de weg is leeg, waar jij
ooit bent geweest spant
een hemel vol verlaten
die laatste kus was
stout, de bank werd
koud waar wij op zaten
je nam mijn liefde
maar vergat de stem
die zei van je te houden
je zag…
volmaakt had zelfs gebreken
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
739 stilte tikt seconden
de rust is schone schijn
stofjes dansen in het licht
dat kiert door het gordijn
je ogen neergeslagen
de mond een witte streep
te gekwetst om iets te zeggen
woede houdt je in haar greep
woorden zweven in de lucht
sterven zonder je te raken
je bent in het verleden terug
niemand kan nu met je praten
niets was goed…
kleurt vergeten in het laatste licht
netgedicht
3.1 met 35 stemmen
6.167 we vingen voor elkaar
wat stralen zon en
lachten om de schaduw
we keken toch niet om
we liepen voor de wind
en aan de rand van schijn
vond werkelijkheid een
blaadje, gevallen zonder pijn
haar valse glans
zocht onze blikken en
een koud herkennen deed
het kind in je weer schrikken
je las het groen
en voelde weer je schuld
het nooit…