2289 resultaten.
Aan jou
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
684 Wees dan in mijn zaal de koning,
jouw verre komst allang bereid,
open mijn deuren, mijn woning
is met zang verblijd.
Bekleed met somasappen het behang
en wilde bloemengeuren,
willen mijn wanden veilig je omringen
en het een paleis vol zingen zijn.…
VOORLOPERS DER SPROOKJES
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
420 Onze verre voorouders, ruw of beschaafd,
vierden midden in de winter plechtig feest.
Offervuren verteerden menig beest:
gunst der hemelse wezens bleef gehandhaafd.
Komende bloei werd met sterrenkracht gestaafd.
Voor warende geesten, eens mens geweest,
hield men wijs beraad, eerbiedig bevreesd.
Bezinning werd door vertelling gelaafd.…
er zij schaduw
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
619 of men wil of niet
vaak blaast wind
stof door het hart
het bevuilt verlangen
houdt het licht apart
en maakt ogen dof,
gevoelens blind
soms ben ik stuurloos
en weet niet waarom
dan kiest de dag
zijn eigen plan
dat het verstand
verre van volgen kan
en mij verstookt
van een enige lach
of kieren dicht naar buiten
met een duister gezag…
Aan de gracht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
766 De nevel dempt de klank van verre auto’s.
Terwijl ik op mijn hartelieve wacht
Maak ik in gedachten grauwe foto’s:
De boogbrug met zijn natte kinderkopjes,
Het stille groene water in de gracht,
De zwarte deur met zeven deurbelknopjes,
De man die op zijn hartelieve wacht.
Een fietser rijdt me bijna van de sokken.…
Vogel
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
549 Ik hoorde van verre je fluit zo charmant.…
Ik weet niet wat ik heb gedaan
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.203 Ik weet me zo beraden rusten,
o schone, in ons verénigd-zijn,
en vredig, als een vege schijn
op 't aanschijn van verre avond-kusten.
- En God, die mij misschien begrijpt,
die om mijn weze' uw stem liet suizen,
is als een vrucht die in me rijpt...
- De vlier-struik geurt naast al de huizen...…
Zwart energetische droom
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
452 ik heb ze zien komen
in het zwart van mijn dromen
wezens van pure energie
in langzame eeuwen
met weinig vooruitgang
wonnen zij nauwelijks terrein
bezochten de aarde door
bliksemontlading en verbleven
in verre magnetische velden
pas met de huidige elektrische
en radiografische stromen zijn
zij overheersend tot ons gekomen
zonder…
vrede ligt over de horizon
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
473 Tot ver over de horizon schijnt ‘t licht
Dat overal liefde en vrede brengt
Zich zonder dat wij vragen tot ons richt
En ons duister met zachte glans vermengt
Een zachte stem die ons noodt te komen
Roepend vanachter verre horizon
Die ons vraagt om niet te blijven dromen
Maar te komen tot de levensbron
Laten we dan gaan in vast vertrouwen…
als een oase
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
668 zomerse dagen lopen op hun laatste benen
evenals de zwart- en bruin gevlekte koeien
grazend onder een late zon die het boerenland
nog zacht belicht waar in alle rust de avond valt
aan de einder schildert van Gogh een handvol
kraaien boven het goudgele, ongemaaide koren
waar verzonken boerderijen en een verre toren
in ijle nevels geruisloos…
Ochtenddank der natuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
495 Rijzend schoon van ochtendzon aan verre kim
waar boven water een deken vormt van nevel
boven wuivend riet wilgenkruinen als een schim
in lichte bries fluisteren een zacht geprevel.…
Haar mimiek
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 zij kende de wegen
kon ze in haar ogen lezen
zag in haar mimiek hoe diep
de paniek had toegeslagen
chaos kleurde rood
tot ver in haar hals
woorden kregen geen kans
om tot klank te komen
bleven steken in
niet weten hoe emoties te
vertalen zijn komend uit een
verre onuitspreekbare pijn
jij hebt haar zachtjes
bij de hand genomen
om…
Passagiers
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
453 Mama's nachthemd aan
midden op straat schaatsen
en op zolder met treinen
verre reizen maken, maar
als iemand later zegt
...Het zat er al in
...weet je nog, toen?…
De herfstmelodie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
431 nog slaan
de kerkklokken
van het verre
klooster warme
slagen langs
een van hitte
trillende horizon
door het
groengele
gewas kapt
de herfstmelodie
zijn kleuren in
het aroma van
volle slagen
die de bundels
langs zijn pad
lijnrecht formeren
verder verschrikken
vogels vliegen op
uit hun verborgen
schaduwplek
op weg naar
verbondenheid…
DENKENDE OORLOG
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 Het land waarin
de enige God
over wereld en heelal
beleden en vereerd werd
vecht thans
verwoed en meedogenloos
veel bezongen Israël
en landstreek Gaza
u strijdt vernielzuchtig
tegen elkaar
houdt onschuldigen gevangen
met eindeloze vragen
bidt men tot de Heer
van al het leven
misschien schuilt vrede
in het verre verschiet…
De slag bij nacht
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
652 warrige tijden
ieders doel is het horen waardig
ik heb geen voorkeur te bepalen
het is als leiden en lijden en volgen
soms doet het denken aan malen
het is wachten op een gericht
dat de verbroken rust verhelpt
in het vinden van evenwicht
en het zielenbloed waarachtig stelpt
zo gaat onder de maan en sterren
het onbestuurbare,(dat lijkt zo verre…
Slagzij
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.439 Windeieren
wolken veren
pennenlikkers
dronken kikkers
Schoonschrijvers
mooi praters
geheimdragers
stille waters
Winden waaien
wielen draaien
verre landen
blote stranden
Hoogvliegers
ijdeltuiten
niet te stuiten
verfspuiters
Broos geluk
dom verdriet
gemiste kans
je bent er niet
Flitsen fratsen
woeste krassen
kapitein en…
Zwerver
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
2.206 Het lag aan de begroeide oevers
van lawaaierige blauwe rivieren
in dat onbeschermde verre land
dat land van mensen en dieren
waar hij zijn enge spiegelbeeld verloor
in de wildernis van het vrijelijk denken.…
Zonen der zon
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
598 krachtbronnen en mineralen
ons zouden genezen van die welvaartskwalen
van kwalijke westerse voedingspatronen
als panacee tegen welvaartneurosen
ons van carnivoren maakt
tot herbivoren
Osiris en Ra, de god van de zon
bevloeiden ook toen reeds
het goudgele koren
van Luxor in 't zuiden tot Suez
in 't noorden
de vruchten der blauwe Nijl
uit verre…
Ach Europa
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
243 van zijn droom
van recht in vrijheid en
gelijkheid
in zijn haveloos hotel
Was jij niet ooit die ene schoonheid
die Fenicische prinses,
jong en maagdelijk behaagd
door Zeus die jou slim had belaagd
Ach, kwam zíj nu maar in opstand
rees zíj maar in vuur en vlam
als een strijdbare madonna
als Marianne uit haar graf
nu haar oude verre…
Hier waar ik sta
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
303 wallen en de kroon
van de oude Wester
Alsof het een dik beschilderd doek is
wis ik verflagen geschiedenis
Ik leg turfstekers bloot, zie de wind
in het bloeiende moeras
alles vliegt over vele seizoenen
terug in zijn bestaan
Lange haren van de mammoets
uit het westen, tot aan de bergrug
waarover mensensoorten lopen
Met een verre…
mare concharum
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
357 Was zij de zonnebloem van verre
en of, boven zwevend de wolken
op de tijger haar rug: de bevrijder
van dromen voor deze eindigheid.
Gevallen was hij desalniettemin
knie- en kleedloos als kansarme
als stof in haar atomaire handen
in beklonken patroon geëindigd.
Hij zou vergeten bijna, zijn lief!…
Het einde
poëzie
4.2 met 24 stemmen
4.867 Maar nu ik ver gevaren heb
En lag op de oceaan alleen,
Waar zelfs Da Cunha en Sint-Heleen
Niet boren door de kimmen heen,
Voel ik het trekken als een eb
Naar 't verre, vaste, bruine land...…
Ondeelbaar zonder troost
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.686 De drank van overmacht, voorbij
van vluchten, door felle blindheid bedot
lijken we thans van verre oorsprong
zonder troost, droefgeestig lot.…
Hoogverrraad
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.566 Bedelend om wat boter
Voor zijn milde galg
In een waas van verzachtende omstandigheden
Medeplichtig aan doodslag
Of hoe hij een neger door de sintels rolde
Enkele linkse rebellen briezen
Om dit glad vertoon
Het gekerm van een verschroeide man nabootsend
Met de wanhoop van een stamvader
Die zich nobel vooroverboog
Het slavenzweet van zijn verre…
De Reiziger
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.110 huis en thuis vaarwel
En begint met reizen
Van werelddeel naar wereld
Via hoofd en hart
Gebruikt hij podia en publiek private stromen
Zo waart hij rond al wekenlang
Langs eindeloze maanden
Door sluiers vol geheimenissen
En in nevelen gehuld
Doorbreekt hij grenzen en gedachtegoed
Een levensloop zonder geweld getreden
Op zijn weg naar verre…
De moeder het water
gedicht
3.4 met 37 stemmen
28.614 Haar blik was wijd en
leeg, als keek zij naar de verre overzijde
van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien
- toen ik daar stond op het gazon, pils gedronken
in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd
ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.…
RENDEZ-VOUS
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
2.120 vanuit het niets kwam jij me naderbij
we dansten, dronken gulzig uit de fusten
terwijl een gonzend klokgelui ons suste
je zachte lichaam rook naar zoet gevrij
en werd een speelbal voor mijn lusten
we rolden, tolden, lagen zij aan zij
van top tot teen nam je bezit van mij
we spoelden aan op verre, zilte kusten
de zon boetseerde je figuur…
Oorlogsdreiging
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.414 De vrede wordt gestald in verre oorden,
verzoening wordt een vreemd gebaar.
De lucht is nu nog stil en klaar;
ik dacht nog dat ik vrolijk lachen hoorde,
en zelfs dat in de wereld wijsheid gloorde,
maar ginds staan lijkenzakken en een baar.
Want morgenvroeg begint het moorden.…
Volle zomer,
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
702 Er waait een wind van verre zuiderkust
strelend en zacht, Warm en zwoel,
Die bij pozen fijngeurig draalt;
De gulden kever rust in het fluwelen
schrijn der rozen.
Het haverveld is van papavers rood,
Van korenbloemen blauwt het hoge koren,
De ijsvogel flikkert over gracht
en sloot waar hennephaar bloeit,
Gele naast de ivoren.…
Geketend hart
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.108 De balalaika vloeit haar tonen
trillend door de zwoele nacht
de donk’re stem van ‘n nomade
zingt vol ontroering een ballade
over wat ‘t leven met zich bracht
De aangelegde ketens knellen
en beperken een tijdloos dwalen
dat kriebelt in het zigeunerbloed
hen drijft naar verre zonnegloed
in wens de einder te bepalen
Het vuur laait likkend…