2258 resultaten.
Dromen
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
442 Dromen komen uit zodra
je een landschap in je hart voelt
groeien waarin bloemen groen licht
geven voor waar je hart op doelt
Dromen komen uit zodra
vlinders je buik laten spreken
in woorden die de boventoon
in stilte doorbreken
Dromen komen uit zodra
die blik je beantwoordend gevangen
zet in een ruimte gevuld met
een lucht vol passioneel…
Weg
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.607 Gevangen in een wereld
Van drukte en haast
Dit bedrukkende gevoel
Van vrij zijn met beperkingen
Ik krijg het niet weg
Waarom leven in een land
Waar het gevoel heerst
Dat je bekeken wordt door iedereen
Dat je jezelf niet kunt zijn
Alleen maar omdat er altijd iemand
Over je schouder meekijkt
Ik zou zo graag eens willen voelen
Hoe het…
De rol, de persoon, de waarheid..
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
911 In niets beduidende gesprekjes gevangen
Van je; hij zei en zij zei
Rollen gespeeld naar eigen onverlangen
De wijze, de luisteraar en de lakei
Deels alle rollen huizen diep in de ziel
Vragen uiten zich naar boven
Wie wil ik zijn, wie wil ik zijn
Er huist zich steeds meer onvermogen
Onvermogen om mij zelf te zijn
Maar wie ben ik?…
De Steen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
904 Bevrucht door aarde,
gedijende bij tijd,
wordt hij geboren door druk,
ondanks dat wrijving hem slijt
Hij is hard als hij valt,
aangetrokken door zwaartekracht
Hard wanneer gegooid of gevangen,
wees op hem bedacht
zijn leven is lang,
en staat schijnbaar stil
Kritiek doet hem niets,
hoewel geen ijzeren wil
Laag bij de gronds,
zijn omtrek…
Loslaten
hartenkreet
3.3 met 7 stemmen
1.879 Laat me los
Ik voel me gevangen
In fantasie en verlangen
In mijn gedachten en gevoel
Laat me alleen
Mijn eigen weg gaan
Vallen en weer op staan
Is wat ik bedoel
Laat me ontdekken
Wie ik ben en waar ik ga
Wat ik zoek en waar ik sta
Laat me dansen, laat me leven
Laat mij zoeken
Naar wie ik wil zijn
En ookal doet het pijn…
Koorts
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.214 Hij waarschuwt voor een ijl spook
Dat mij gebruikt en ruikt
Hoe ik verstar, stik, kook
Hij geniet van mijn stille stuip
Kil knijpt hij de strot dicht
Knaagt aan de spieren
Klauwt naar het gezicht
Hij raast
De nacht rekt zich loom uit
De slaap weigert het woelend vlees
Hij nipt gulzig van de slagader
Vampier zonder tanden
Een gevangen…
mijn kettingen in paren
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.909 blonken fel
mijn kettingen in paren
een nieuwe wereld maken
het vermijden van de pijn
om anderen te raken
schakelde voorzichtig zijn
in woord en beeld
ontsnapten zo de dagen
liefde werd in kus gemaild
wachten was niet te verdragen
we droomden kleur
schermden warmte af en
met het sluiten van die deur
groeven we ons eigen graf
gevangen…
Vrouwen, de gevulde van veertig
gedicht
3.0 met 101 stemmen
27.437 Gevangen in hun nest, genesteld
in hun vlees - mijden ze de lucht,
missen ze alles maar
komen ze niets te kort.
-------------------------------------------------------------
Uit: 'De luwte van het late middaguur' (2002).…
Stamtafel
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.611 Stamtafel
(postuum eerbetoon aan de Groningse dichter Jaap Pijper)
Steeds nog aan dezelfde tafel bijeen,
een ieder in zijn eigen ritueel gevangen,
maar stilzwijgend vertelt hier elk een
dat jouw gezelschap niet is te vervangen.
Om deze vertrouwde ronde tafel heen
zitten mensen die nog steeds om je geven.…
De elementen
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
920 grijze, kale lucht
Die altijd Nederlands deed
Is nu een vreemde vrucht
Als een ander verkleed
Ook de straten, de stenen
Fluisteren langs mij heen
Zij vervloeken wat ik meen
En zwemmen in mijn wenen
De bomen, zo hier en daar
Voelen zich hoger, voldaan
Hun takken dienen als schaar
Knippen mij uit het bestaan
Het water voelt zich gevangen…
zij komt niet dichterbij
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
703 haar lippen te zeggen
ik, ja ik, ben met jou verguld
hoezeer ik ook mijn passen
wil versnellen
en mijn armen nog verder
doe strekken
zij komt niet dichterbij
ik schijn aan de grond genageld
alsof het ongekende mij wil kwellen
een teloorgang van zwijgend verlangen
een mens, dus ook mij niet vreemd
houdt de ziel in mijn lijf gevangen…
Lust
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
2.885 ik houd het niet meer uit
een lichaam vol verlangen
in zijn ogen lees ik lust
raak door zijn blik gevangen
als hij me innig kust
hij wil dat anderen kijken
naar hoe hij mij verleidt
in de hoop dat ik zal bezwijken
voor zijn seksualiteit
hij streelt me langdurig
hijgt zachtjes in mijn nek
zijn kussen meer dan vurig
aan passie geen gebrek…
Dubbel-mono, levenslang
hartenkreet
0.6 met 7 stemmen
1.246 Eindelijk zag je wie ik was,
Niet wat je wilde zien
Gevangen in gemeenschap en jezelf
Geen acceptatie, alleen onvervuld verlangen
Een niet uit te houden eenzaamheid.
En wat er nu nog overblijft is dat beter?
Kou
En mijn levenslang niet meer gehoorde: “ik hou van jou”.…
sterren
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
1.482 De steen is gelegd
Het water volgt een ander spoor
Ik hunker naar je liefde
Maar weet het is voorbij
Wennen zal het nimmer
Het missen van je geur
Je hoofd op mijn schouder
Gevangen in jouw blik
Voort schrijdt de tijd
Nietsontziend en monotoon
Bladerend door mijn gedachten
De liefde langs mijn geestesoog
In mijn hart zit je
Dwaal je…
het slagveld
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
800 Als in een cyclus,
gevangen in een repetitie.
Dodelijk, zonder pardon.
Als knop gebroken, onvolkomen,
bediendes van een hoger doel.
Modder, afgehakte stompjes,
het veld ademt vergank'lijkheid.
De echo galmt in stilte, dreunend,
de aarde antwoordt, rustig kreunend.
Slagveld verlaten, stille trom,
getuige van de eindigheid.…
Buig jouw zilveren lepel
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
654 Hoe dikwijls dans jij
rond de kwetsbare schoonheid
van een innemende natuur
en weef jij woorden
naar het woord van toen
met groene ogen
en een fruitijsje
voel ik jouw huid
een tijd verspilt met zwijgen
in mijn gretig hart
heerst een duisterstorm
heb ik je eindelijk gevangen
in de droomstreek van verlangen
voel ik jouw tong
zal…
Fossil Rose
netgedicht
2.3 met 30 stemmen
2.247 Monddood voorbij
Versteende tranen
Op wangen
Gebeeldhouwd
Gevangen
Fossiele roos. Te be- en
in te ademen
Ten diepste
Tot zij zich
Openbaart*
Roos op termijn. Tenslotte
Gruistranen. Wind. Weg
Tranen. Nat
Herboren
Heerlijk bad
Napijn.…
Zo vrij als een vogel
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
831 Ik bereid me steeds voor
op vluchten en tuchten
geen vis meer te vangen
zo voel ik me gevangen
en ben vogelvrij.…
VALLEN
hartenkreet
4.9 met 25 stemmen
915 de woorden zijn zacht
komen geruisloos binnen
en vormen, onhoorbaar de zinnen
van een verhaal
dat zo opnieuw kan beginnen
zo dicht voel ik het
om mij heen
maar het is niet meer
dan een mantel van liefde
waaronder alles verdween
gevangen in mijn dromen
ben ik op nieuw alleen
en woorden
vallen
buiten zinnen
in duizend letters
UIT-EEN…
De Tatoeage
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
1.078 passie het kon niet meer stuk
Totdat zij het realistische wilde en ging ervaren
En hij naar het plafond lag te staren
De jaloezie niet langer in de hand
Deed hem het alom afgekeurde besluiten
En keilde hij zijn liefde met vriendin
in een verdwaasd moment
door de ruiten
Veroordeeld tot levenslang
werd hij met gejuich ontvangen
in het gevang…
Wijde mazen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
490 Iedere levende letter
in vis vaak gevangen
in vertroebeld water,
het wijze net met wijde
mazen was te groot,
om daaruit een nieuw
begin te blazen, ketter
tot in de schoot, iedere
gedachte teruggevallen
als afgeschoten pijl
bedoeld om terug te
vallen op de aarde
zwaar als lood om
begrijpend naar luisteren
zonder iets te doen als…
Vriendschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.869 Het is niet meer zoals het vroeger was:
de woorden zijn gevangen in het denken,
verschuilen zich als achter donker glas
en weten niet hoe jij daar staat te wenken,
te wachten op een teken van verstaan,
van troost of tederheid, nabijheid, vrede,
de vraag hoe ’t jou in ’t duister is vergaan
of hoe je je in vreugde weer wil kleden.…
Casablanca
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.545 Wijn en sigaren
weinig neutraal
en de heersers met het geld gevangen.
Sist een engel vanaf een grote kathedraal:
“Ik ben bang, lieveling. Bang dat ik ga vallen”
En ik troost geen engelen,
durf aan satan ook mijn handen niet te branden.
We gaan zien hoe zij zal landen.
De klanken uit Parijs vergeten
en de wijn tot as en stof vergaan.…
Kompas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 in ben de weg in mijn gevoel kwijt
gevangen in een donker bos
mijn verwarring laat je verdwijnen in de mist
je moet me laten gaan, je laat mijn hand los
onder de sterren lijkt de wereld immens
groot en onzichtbaar, en ik levend en blind
ik heb je nodig om het te ontdekken
maar ik ben klein en nietig, en ik voel me een klein kind
jij kunt…
Zonder tussenkomst,
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
492 Vleugels gevangen tijd
herschrijven geschiedenis,
op dichterspallet.
Penselen met verf,
erkenning van z’n streken
laat de schilder koud.
Gerijpte vruchten,
strelen kindertongen op de
elfenbank en druivenrank
Rimpelende meren,
spiegels van luchtkastelen,
zonder bewoording.…
Levensverdriet
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
1.121 Ook al strelen zij mij, geen zoen
kan mij helpen, geen nog zo lieve
glimlach, nee hoor, ik ben alleen,
gevangen in mijn eigen ellende.
De toekomst schijnt zo duister,
zo onbereikbaar.
Of ben soms ik het,
die onbereikbaar is?
Wat moet ik nog alles verzinnen,
om mij zelfs te beminnen?…
Alcatraz
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
2.233 Gevangen in mijn eigen Alcatraz
kijk ik naar het wegtikken van de tijd,
zoveel jaren kwellende eenzaamheid
en de hamvraag waar dat de zin van was.
Kunstmatig traliewerk dat me kastijdt,
geeft uitzicht, helder als doorzichtig glas,
maar zie: vlak voor mij een zuigend moeras
dat giftig dampt van de onverwerktheid.…
Art. 461 WvS
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
479 pluimen deinen op de maat
wuiven zinloze gedachten voorbij
een lepelaar die op stelten staat
wakend in vlagen van dagdromerij
hier eindigt het land, is wat ik je zeg
nu kan niemand nog ergens heen
zonder te berusten in een eindige weg
balancerend op de rand, met één been
onverbiddelijk is de wet,
ondoordringbaar de geest
ook al ben ik gevangen…
Zwijgtaal
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
702 Het strand, de horizon bij nacht
lonkte ons met het geluid van de branding
we hadden wel vaker gevreeën op het zand
maar nu was er voltooiing van de zwijgtaal
geen brieven meer bij volle maan
of liefdeswoorden dwaas door waan
geen kusjes op blozende wangen
melancholie hield ons verlangen gevangen
een trui, die jij ooit droeg
op…
Met de Noorderzon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
707 door onbeschaamde tuinen, felverlichte etalages
langs de stilte van het ommuurde bed
op de fiets, voorbij het uitdijende heelal
met de scheur door het servet dat geen laken kan zijn
met het vliegend hert naar het land
van de timmerman, bij wie thuis de kastjes scheef hangen
van de onbekommerde, die de ogen sluit voor kwel
met de vrije wil, gevangen…