1858 resultaten.
gebroken geluk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
419 alleen te willen zijn
nu haar hart gebroken was
door zijn dronken bekentenis
dat hij ooit in een wilde nacht
haar vergetend had verraden
door nevelig en vol van lust
in andermans armen te vallen
nu huilen hun gebroken harten
hopeloos alleen ieder voor zich
in de anderhalve meter wereld
terwijl er juist nu behoefte is
aan een arm om de schouder…
gelukkig ongelukkig
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
625 weet je
van jou de herinneringen
zijn in goede tijden
mij tot vreugdevuurtjes
lichtpuntjes ook zijn het
als bij momenten ik
somber of verdrietig ben
telkens weer
mis ik dan toch
jouw hand in de mijne
de lieve kroeltjes ook
langs wang of in het haar
terloops gegeven
telkens weer
omheen mijn schouders
mis ik dan jouw armen
die tegen…
Wat boven blijft drijven
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
48 Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.
Het stijgt langzaam naar het licht:
een hand die in de jouwe past,
wit en overmoedig de bloesem in april,
de zomer die de muren warmt.…
Ilonka zingt.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
881 Ze heeft linten in het haar,
linten op de schouders
en een kleurig corsage...
Men heeft haar geen uitgeleide gedaan,
geen heeft haar bij haar tooi geholpen...
Waar gaat ze heen?...…
Dolen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
614 toegestaan
zó uitgenodigd verbleven wij een volle tijd
en hielden ons voldoende staande met vissen
die in ons gespannen net verdwaalden, tot
een roepstem van de overzij, luider aandrong
om te komen en tot hulp te willen zijn,
met lankmoedigheid daar aangekomen
zeer geschokt door wat de ogen zagen,
werd aangevat wat mogelijk was
en de schouders…
geluiden zonder echo's
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
561 zonder echo's
stond alleen in je verdriet
jouw spiegelbeeld was maar een schim
van een steeds vroegere herinnering
geknield heb je gebeden
kracht gevraagd aan Hem
Hij heeft zijn hand gegeven
je leerde langzaam om
weer om te gaan met hen
gesterkt heb je gewerkt
aan de opbouw van je leven
muren zijn omver gehaald
je blik is fier de schouders…
Landelijke liefde III
poëzie
3.2 met 4 stemmen
1.016 Nu is het te laat, waarom toen niet door
Onverhoeds aanrakende monden
En armen om bevende schouders gewonden
't Geluk ontbonden, nu voorgoed teloor?…
Open en niet gekooid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
428 Verwen het liefst een naamloos en
eenzaam kind wat ik ken en ben, in het
idioom van het beleven is het moeilijk
in te schatten op welke oprechtste
schouder je de bron van tranen vindt
Ik misgunde mij die horizon, er bestaat geen
wereld zonder droom, in de schoonheid van
de broosheid wint alleen de liefde als
grootste aandeelhouder.…
Toekomst
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
555 aarzel niet
om je pijn te doen met de waarheid
opdat je niet in de leugen zult hangen
Terwijl ik nadenk voor het venster en het stof
uit de kieren van het raamkozijn schrob
Blijven staan door standpunten als het zwarte
water golvend door de
rioolbuis klotst
Je hoort en ziet de mantel
van 't verdriet nog steeds niet hangen
om de schouders…
Nu ik het weer zo voel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
461 Als mijn handen of schouders
je niet kunnen steunen of helpen
mijn woorden of juist het gebrek er aan
nu domweg als mijn zwijgend knikken
je niet kunnen troosten,
vergeef me dan.…
Angstig
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
299 Het noemt zich voorzichtigheid,
legt zijn hand op mijn schouder
en duwt me langzaam
uit elk verlangen.
Angst leert je buigen
voor er iets breekt.
Het noemt zichzelf wijsheid.
Maar het is slijtage
met een geruststellende stem.
Ik liet levens liggen
omdat ze te veel leken op hoop.…
waar tijd niet raakt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
370 niet verliet
ik draag haar als een jas die nooit verslijt
in de wind
danst zacht de droom
geen grote sprongen
eerder wiegen
zoals gras dat weet
wanneer het buigt
en wanneer het blijft staan
ik loop door dagen
die ouder worden dan ik
hun randen rafelen
maar mijn blik blijft licht
tijd probeert mij te tellen
legt jaren op mijn schouders…
In Contemplatie Verzonken
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
278 Is dit juk
dat ik op mijn schouders draag,
niet te vergelijken
met een doornenkroon?
Laat mij leven zoals bedoeld,
in aangeboren soevereiniteit.
Laat mensen in hun waarde,
bouwend aan wat nog beginnen kan.
Wat wij nalaten
is wat deze aarde wordt.…
De open horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
170 De stof die om haar schouders valt,
is geen gevangenis, geen muur,
het is een vrije, bewuste keuze,
een eigen kompas in het uur.
Niemand meet haar waarde af
aan de plooien van haar kleed.
Maar zie de ware schaduw vallen,
waar het krijt de lei niet raakt.
Een meisje dat naar buiten staart,
terwijl de poort haar wereld sluit.…
rotatie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
133 luchtbelletje weet zich van
geen “ middenstand “ meer
het zoekende in de wijsheid van wanhoop
legt varianten bloot die me sterken
door nieuwe latente vermogens die
krachtens alle lentes me de bloei
en groei het spel van elk seizoen
me laat spiegelen in vreugde
“ niet het lijden daalt op de aarde neer
maar strijkt als vioolmuziek langs de
schouder…
Do you like me?
hartenkreet
3.8 met 18 stemmen
1.992 Met mijn schouder strijk ik langs jouw schouder wanneer ik langs loop.
Ik voel dat ik rood word, maar dat kan jij niet zien.
Ik voel dat je me nakijkt wanneer ik verder loop.
Ben je verbaasd?
Begin je al iets te vermoeden?
Ik wil het laten merken, maar alleen aan jou.
Ik kijk naar je wanneer je langs loopt op de gang.
Kijk jij ook?…
Het liefst
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
2.126 Het liefst loop ik nu naar je toe en beroer je schouders,
terwijl ik je zachtjes een kus in je nek geef.
Het liefst loop ik nu naar je toe en knuffel je armen om me heen.
Het liefst loop ik nu naar je toe terwijl je je omdraait
en me vol liefde aankijkt.…
Begrip
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.066 Toon begrip voor andermans zorgen
Laat niemand met zijn verdriet alleen
Het kan ook jou overkomen morgen
Maak dus van je hart geen steen
Stel je open voor en ander
Een luisterend oor doet zoveel goed
Sla eens je armen om een schouder
Begrijpende woorden geven weer moed
Weet dat iemand die verdriet heeft
Zich vaak schaamt voor zijn gevoel…
Nooit echt samen
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
1.684 Ik heb al een relatie
Hiervan voel ik mij gelukkig
De aarde trilt op elk moment
Al loopt het soms wat nukkig
Ik zie wel dat je voor me voelt
Ik voel me ook gevleid
Je hebt me bijgestaan met elk probleem
Nog steeds, in elke strijd
De welbekende schouder
De juiste blik, het juiste moment
Met jou de wereld weer wat rijker
Ik ben dus blij…
toch niet alleen
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
1.909 Dwalend, als een schaap zonder herder
ben je op zoek naar het ware geluk
Je zoekt het alsmaar verder
met op je schouders een loodzwaar juk
Je bent kapot van angst en verdriet
je ziet geen licht meer in het duistere dal
omdat de goede herder je niet ziet
en die, voor je gevoel, nooit meer komen zal.…
periodiek antibioticum
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.562 op de toren van de nacht
stond ik in brand
leidde ik verdwaalde schepen,
jij was de wilde in het woud
de oerboom razend
waar ik de blaren heb afgescheurd,
de stad een hamer zonder steel
braakte urenlang
en tuimelde in de straten,
en langs de dagen van september verloor
ik een hand
verlichtte ik de geronnen dalen,
over je klamme schouders…
Houden van...
hartenkreet
3.8 met 33 stemmen
4.531 Ik hou van jouw haren, neusje en ogen
ja, ik heb jou altijd al gemogen
Ik hou van jouw oortjes, wimpers en lippen
nee, er is niemand die aan jou kan tippen
Ik hou van jouw nek, schouders en armen
aan jou kan een mens zich steeds verwarmen
Ik hou ervan jouw borsten en buikje te likken
hopend dat je dit eindeloos blijft pikken
Ik hou van…
Gij spreekt geen woord, o vrouw...
poëzie
4.5 met 8 stemmen
4.919 Gij spreekt geen woord, o vrouw, maar weent aan mijne zijde
onder 't ontgoochlen dat uw tengere schouders boog.
En 'k wéét uw leed, ik woog de keten van uw lijden,
-maar sluit afkerig 't werend oog.
Ik sluit mijn oog.…
hoogzomer suite
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.045 het is hoogzomer
een duif verdwijnt in de boom
ik rij achteruit
vijf arme hommels
draaien rondjes in het bed
van hostabloemen
vakantietijd -
de hondekop voor het raam
staat op de uitkijk
de aasgier kijkt schuin
over zijn rechter schouder
ik ben nog niet dood
op het zebrapad
werpt een allochtoonse zich
voor de bushalte
bomen…
gedachte
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.324 niet als wachter bij m'n gevoelens posten
maar meer als mens in dit geval
voor alle schouders om op te janken
voor de bemoediging toen ik het niet meer zitten zag
voor alle troost wil ik bedanken
dat het U allen goed gaan mag.!!!!…
Amazone
gedicht
3.0 met 131 stemmen
36.365 Het steile jukbeen driest geslagen
in 't duister van uw harenwal,
uw schouders recht en fier als schragen,
torpedostreng der heupen val,
die heel uw warmte, ingesloten
als in een schoorsteen, langs mij draagt.
Wie is 't, die naar uw sterke schoot en
bescheiden borst te dingen waagt?…
POËZIE
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.044 zonder aanwijsbare oorzaak
later (of eerder) het luchtruim
kiest stuurloos niet weet waar
te gaan besluiteloos avonturiert
in de versomberende avondlucht
niet de overdaad aan woorden
van politici mediamedewerkers
critici ongelukkig gekozen hol
klinkend van neerbuigend tot
meedogenloos vals getoonzet
dat ene woord als klopje op
de schouder…
Herfstlicht
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
149 De zon legt warme handen
op de schouders van het land,
strijkt langs de rood geworden blaadjes,
raakt het water aan de kant.
Een boom buigt zacht zijn takken,
het riet beweegt en komt tot rust.
De wereld hoeft nog nergens heen,
de dag heeft haar nog niet gekust.
Er hangt wat nevel op het water,
een dunne sluier, teer en licht.…
Dag droom
netgedicht
1.6 met 13 stemmen
2.696 zal je zacht begeren op zoete klanken symfoneren
gepassioneerd als tangopassen samen op en afgaan in de tijd
de tijd die onze onbekende grenzen nu nog scheidt
beminnen, ont -zinnen, woordeloos door de dagen strelen helen
wat nog heling nodig heeft
ik heb aan jou al zoveel goeds beleefd dat honderd jaren eenzaamheid nu langzaam van mijn schouders…
Pauline
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
632 Of zoals een vrouw uit
verre en warme landen
haar rug met
kleurig geweven patronen naar
me toedraait, en over haar schouder
naar me kijkt, om me haar
glanzend rode lippen te bieden.…