Wat boven blijft drijven

Het leven bespaart ons niets:
namen, van de ene op de andere dag, weg,
de verre grens waar mensen worden geteld,
het water dat een dijk vergeet
en tot in de kamers klimt.

Wij weten hoe zwaar een dag kan vallen
op een vermoeide schouder.
Toch, als het water zakt,
komt er iets boven dat niet verdronk.

Het stijgt langzaam naar het licht:
een hand die in de jouwe past,
wit en overmoedig de bloesem in april,
de zomer die de muren warmt.

Dan de herfst met haar koper en haar ruis,
de bladeren die dwarrelen,
daarna de sneeuw, die alles
tot zwijgen en tot zuiverheid brengt.

Misschien is het geen troost,
maar iets stillers, een oud verbond
tussen ons en wat groeit en vergaat,
waarin wij, hoe geschonden ook,
telkens weer kunnen zeggen:
ja, ook dit is er.

veerkracht hoop troost

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 4