3375 resultaten.
Zeventien
hartenkreet
3.7 met 17 stemmen
735 Als ik aan je denk
dan is er bovenal het strand
Het meisje van zo zeventien
Een rode zakdoek en een wenk
Haar voeten in de branding
Die komt en
gaat en drijft
Het natte zand
is alles wat er over blijft
Je blonde haar
weerspiegelt in
het water
Tot het later
voorgoed
in mijn ziel
boven drijft
Het is of mijn gedachten
voor altijd…
PEUTERS EIGEN
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.323 Driejarige kindjes
wroeten dolgraag in 't zand
scheppen kneden al verbeeldend
maken gestalten
uit het gewone leven
eveneens monsters en paleizen
om verwoede strijd
dan sterke vrede te brengen
op de kleine stuifwereld
deze speelsheid is de oerdrang
tot nodig zelfonderhoud
bij ruwe zwerfstammen
die de grond omkeren
en uithollen voor vruchtbaarheid…
Abel
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.051 Weet ons
op het vale zand
van Avalon
want wij waren
reeds geland
en bezig zoute rouw
te weren
van een schimmig strand.
Als het ware
om het tij te keren.…
de wader
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
525 als het stille zand strandt in de golfslag
en enkel water ooglicht vult
-een behoedzame wader zoekend naar
wat laatste wulkenresten niet te na gesproken -
mengt zich zilte ziel met zee
rouwt ze om haar diep geheim verborgen
waar het wrak dat ooit haar leven was
in de onderstroom tot de bodem is gezakt
zwanger van de heimwee
en zie
de zee…
Koperen ploert
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.279 haar slag
De kop'ren ploert
verhitte
Onze lijven met
heel veel zand
Harten gingen
als 'n razende tekeer
terwijl 'k zing…
LEVENSPAND VAN MORGEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 Op de scherven van m'n leven
bouw ik een nieuw fundament
voor m'n levenshuis van morgen
ook al is die toekomst onbekend
neen
ik wil geen nieuwe palen, vers cement of zand
juist dat ouwe, dat eigen, vaak kapotte
zal ik koesterend liefdevol lijmen
tot 'n trots en stralend vernieuw levenspand
Deze hartenkreet draag ik op aan Michel…
Schijnbaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
587 Tot op de lengte der dagen
schijn jij nog altijd
op eeuwig durende golven
dansen vogels in de wind
worden verlaten voetstappen
langzaam opgeslokt
zijn schelpen stille getuigen
van 'n leven voor zij
op het zand werden geworpen
rent een viervoeter
achter een bal tot
in de branding
haren wapperen
mijn jas dicht knopend
proef ik jou…
Couveuse
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
611 leg mijn hoofd
in de couveuse
met alleen wat warmte
en veel rust
het was lang
het was zwaar
tussen scherven
in het mulle zand
waar het wel deerde
wat ik niet weten wilde
dat het pijn doet
zonder jou
leg mijn hoofd
in de couveuse
voor wat warmte
en misschien wat rust
maar dim wel de lamp
sluit de gordijnen
het vertrouwen…
Het begin en einde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
634 Zoals een vochtig mengsel
van humus en zand.…
Lage branding
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
531 Ik zoek nog steeds een strand
met de koelte van kiezels
en de warmte van zand,
met lichtvoetig water
en zwaarlijvige golven,
met luchtkastelen
onder schelpen bedolven.…
Is alleen zijn te gast
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
576 jij neemt
al afstand
van het beeld
dat ik van je heb
je bent geen prinses
de dromen van
zand zon en zee
neemt het getij altijd mee
ik voel me nog prins
maar in het slot
waar jij woont
is alleen zijn te gast
toch sta ik vaak
bij de gracht en
wacht tot de brug
langzaam daalt
dan vieren beelden
stormachtig hun feest
tot het…
Het koningslied
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
1.573 hersenloze schimmen bespelen
het lied dat zich bekostigt aan daad
en overvloed, de kleinheid van dit land
is grootschalig wanneer de kleur
als ondergaande zon verdwijnt
in indoctrinatie en peperkleurig bloed
de troon heeft geen waarde wanneer
het volkslied heult met opengebroken grenzen
en karabijnen gevuld met zand
hulde aan de opkomst…
1 Januari
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
498 met een rugzak vol familie
loopt zij vastberaden
het strand op
de hond danst ongedurig
om haar heen
zand stuift op
ze ritst haar jas open
en ontdoet zich
van haar kleding
even bibbert ze
kijkt stoïcijns naar
golven die dansen
als door engelen
gedragen loopt ze
loodrecht op de zee af
eindelijk voelt ze
zich verlost en loopt…
Kleedde me strak
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
712 ik heb daar gestaan
mijn drietand slechts aan
heb turken en grieken verwezen
voelde hoe kiezel en zand
mijn rots en het bosporusstrand
in eeuwen had aangevreten
kleedde me strak
in wit en wat zwart
naar de nieuwmodische tijden
maar jij trok de knopen eraf
scheurde mijn hemd in verleiden
wiste de tijd voor ons beiden
zie je nu staan…
Elementen vinden elkaar
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
570 de zee, het zand, het strand
een hand in een hand
schoenen rusten voor even
voeten voelen het natuurlijke leven
de wind blaast, raast in parelschelpen
eb en vloed spelen een spel
er is geen verliezer, geen winnaar
elementen vinden elkaar
rust schrijft het verhaal van de dag
in een gloed aan de horizon
letters dansen aan een vliegertouw…
Ruimte en rust
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
595 Die mooie plek waar zand
en zee zich scheiden,
daar waar uitzicht is,
waar ik mijn sores van
me af laat glijden,
daar waar ruimte is.
Het lijkt wel alsof ruimte
mijn drukte sust,
ruimte keert drukte
in vrede en rust.…
het seizoen van de raven
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
554 dit is het seizoen van de raven
ze zitten overal
zwart gevederde grote raven
krijsen dood en verderf
nu de bladeren vallen
van bemoste bomen
vallen ook de mensen
met bosjes tegelijk
de meesten verzetten zich
anderen steken hun armen in de lucht
en rennen door de wind
over het zand van het strand
zij schreeuwen
de vogels uit hun…
Zeldzame pigmenten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
820 ik vijzel ook
de hardste steen
op zoek naar
zeldzame pigmenten
was het zand
en aarde in mijn
nijvere arbeid uit
en koester de momenten
dat een nieuwe kleur
het zonlicht ziet
de plaats inneemt die
schepping haar gebiedt
ontdek een
wereldvreemd palet
waarmee ik hart en ziel
het witte doek opzet
getekend met
de turbulentie…
Geen adres
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
487 De briefkaart vergeelt
al zo lang
Geen contact
Ik heb geen adres
om er iets aan te doen
Bovendien, in gedachten gezegd
slibben mijn woorden dicht
met voorzichtigheid
Wij delen alleen de wind
die ons bedekt
met zand uit Zuid
pollen uit Oost, regen uit West
en uit Noord komt de kou
Dan trek ik een trui
over mijn hart, strijk
met…
borsten bruinen tepels donker
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
680 springen over golven
hete voeten van het strand
spetters koelen de verbranding
schonen ook het plakkend zand
borsten bruinen tepels donker
lokkend naar de zon gericht
warmte zindert langs de duinen
zeewind koestert het verhit gezicht
mensen staan te juichen
de branding is het zomerfeest
zij zijn winnaars in het schuim
voor even weer…
Puber op vakantie
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.377 Wat is er aan de hand
Fluister ik zachtjes tegen mezelf
Mijn bed bonkt tegen de houten wand
Het klopt overal
In mijn kamer
Wanneer ik met mijn hand
Onder de dekens ben beland
Bonkend tegen de muur
Op een mooi einde gebrand
Het resultaat welgemikt in het zand
Van het strand tussen mijn benen
Jouw lange benen, de geur
Het bed tikt tegen de…
Ooit regent onze liefde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
394 Regen tintelt op het meer
speldenprikken in mijn vel
ik denk jou een tel
onder het gladde water weer
terug
Hoe snel en ver ook het stromen
onder het zand liggen de stenen nog
zwaar en zichtbaar zonder zelfbedrog
Verzonken herinneringen komen
terug
Ik mis jou, onze liefde
gaf zich aan rivieren mee
en deelde zich in de zee
ooit regent…
van gisteren voor later
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
816 ik zie je in de vloed
het opkomende water
mijn voetstap was een groet
van gisteren voor later
witte huiver kleurt
je jagen op het grijsgroen
van de golven net als wolven
die hun prooi belagen
je stroom wordt trager
als je strandt op zand
de duinrand is je horizon
een schepping van Gods hand
met wisselen van tij
maak je me blij,…
koning in zijn luchtkasteel
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
809 ik heb de verte
in je blik gezien
geen melk en honing
of koning in zijn luchtkasteel
wel drama dat ik met je deel
de gouden zee
in golven van serene rust
een blauwe hemel tart
het geel van zand, het strand
waar jij mij zwakker kust
het bloedend rood van
een geschelpte roos
doornen krassen dromen
als tatoeages in je huid…
winterdag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
597 een man lag roerloos
op de zandvlakte
zijn lijf bekleed met
met wier en mossen
piepschuim en
schelpen bedekten
de onbehaarde
weerloze kruin
de armen als lange
takken gespreid
de handen ontvouwt
als vingervormig blad
benen als twee
stammen vergroeid
verbonden
met elkaar
de gekromde tenen
in het zand gedrukt
wortels…
verdwenen
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
511 ergens weet iemand
alles maar hij of zij
zegt t niet
omdat we het niet
mogen weten
om het raadsel in
stand te houden het
geheim te bewaren en
ons te laten zweten
omdat we het niet
mogen weten
om ons met onze kop
in t zand de gevolgen
van ons onbenul te
laten ervaren
alsof er nix verdwijnt
wat wij niet zien en we
jaren later…
Een zacht bevonden verharding
netgedicht
5.0 met 2084 stemmen
1.554 Schelpen bedekken het zand
laten een gevoelige inhoud
weg door vervlogen dagen
ongelijk de ondergaande zon
verschijnt na tijd een verharding
bij ‘t almaar opnieuw beginnen,
met zacht licht weet zij wél
het diep verlangen te raken
haar glans te bewaren
de buitenkant vervormd
opvallend zacht kunnen zien,
maakt week van binnen.…
LAIS CCLXXVII
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
493 Het nijpt op zand
dat stuift uit de hand. De tijd is een wand
met tongen aan de andere kant. Niets
gaat nog open, dit licht is van kant. Iets
heeft de schoonheid als van papier verbrand.
Het wil haar lezen en het ziet haar niets:
zwarte brij, zwaar, inkt op inkt op het land.…
Jan Boerstoel 80
snelsonnet
5.0 met 8 stemmen
836 Zo’n snelsonnet, zes regels bij elkaar
Van Wissen heeft er talloze geschreven
Wij houden hier zijn geest actief in leven
U vindt hier dag na dag een exemplaar
Vandaag gooi ik, zoals u wel zult zien
Wat zand in die geoliede machine
En plaats ondeugend deze sonnettine
Vier regels meer, het zijn er nu dus tien
Zo wordt door mij een eerbewijs…
Ik die bij sterren sliep en 't haar der ruimten droeg
poëzie
4.2 met 10 stemmen
5.036 ik sta alleen, geen God of maatschappij
die mijn bestaan betrekt in een bezield verband,
geen horizon of zee, geen poovre korrel zand
in 't naamloos wel en wee der brandende woestijn.…