1723 resultaten.
echt de man gaat voor
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
2.829 bramentijd
op de
Bloedberg*
daarna de zee
bespatten met
liederlijk schuim
de hartendame
bezwadderen beklinken
haar betoasten welriekend
bestuiven in een pannetje
in duin
bij avondzon
als honnepon
z’n eigen duinmargriet
----------------------------------------------------------------
*De ‘Bloedberg’ was in de jaren dertig vorige eeuw…
Mijn leven (reactie op: hopeloos verliefd)
hartenkreet
4.5 met 10 stemmen
1.381 Rijmen is zo makkelijk
Als ik dicht over jou
Elk woord zonder respect is toepasselijk
Achter mijn rug mijn leven versieren, waar ik zo van hou
Vele levens zijn nu verdwaald
Dat van jou kabbelt doelloos voort
Te lang voordat de waarheid was achterhaald
Zelf schijnvrienden gun ik een leven zoals het hoort
Mijn leven is mijn alles
Eeuwen heeft…
Zij haalt haar lapjes uit de kast
gedicht
2.5 met 12 stemmen
8.003 (snel samenrapen, in haar tasje stoppen thuis plakken, later)
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2004…
Wolkenlucht
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
629 De hemel zo blauw nog op dit tijdstip
met witte wolken als schaapjes in de lucht
dit lijkt wel het begin van een 19e eeuws gedicht,
maar ik verzeker u dat het nu is, 2010, midden juli.…
HONDERD JAAR
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
639 Levensadem, die heel Nederland mint,
waait al een eeuw vol ontembare kracht,
doolt over het waddenrijk als kustwacht,
is tegelijk een stuwende landwind.
Met de aard van een nieuwsgierig zoekend kind
schuifelt hij voort door Veluwes ruige pracht,
blaast zacht geurend in zoele zomernacht
bij weidezang, als krekelliefde hem zint.…
wachten in de wind ....Dit gedicht wordt vanavond uitgezonden op 100%NL en maandagavond op www.candlelight.nl
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
829 verdeden mijn tijd
Terwijl pauwen pronkten op jouw toneel
Als liefde is zoals een dans, geef me dan die kans
Maar excuseer me als ik niet mee met je speel
Want ik blijf wachten in de wind
Wachtend tot het tij mijn hart verkilt
Alleen en onbemind
Gevoelens voor de eeuwigheid verspild
Tot een nieuwe tijd begint
Voor de pijn die pas na eeuwen…
de haarlok
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
952 de haarlok
als dichter al sinds lang gedoemd tot démentie
verdroogd, verdord, háást uit de tijd
denk ik zo soms met wel wat spijt
aan mijn al eeuwen terug vervluchtigde esprit
mijn hart dat klopte voor zo menig jonge vrouw
natuurkracht die zich niet liet ringeloren
waarbij ik fluisterend mocht horen
dát wat ik graag vernemen wou
ooit…
RasPoetin
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
648 Die gebedsgenezer van een eeuw gelee,
Faciliteerde z'n ego door de tsaar te gerieven.
Het verrichten van een wondertje hier,
Het entameren van een genezinkje daar.
David Ogilvy-esque voorspellingen doen, en hup,
Straffeloos jonge meisjes aanranden maar.
Een land krijgt de leiders die het verdient,
Zie ons eigen gefeminiseerde land.…
MIDWEEK FIERE STEDE
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
651 Dulle Griet
Staart verbaasd naar twee gouden
Zwanen, van elkaar wegzwemmend
Aan de gevel van een Huis van plezier
Het zet nog klokken stil, keert glazen om
Bedekt spiegels, vindt de verlostang uit
Omknelt de barbierstok, eet waterzooi
Met de armen, zet rijken te kijk, lost en
Laadt graan en wijn, linnen en laken
Om zich dan in de 21e eeuw…
Telg van Breugel
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
524 Doorheen de Sinjorenstad
Over een voltapijt van sneeuw
Beloofde het met de stilgeborene
Tevoren aan een bloedige eeuw
Bepaald geen sappige dag te worden
Toog hij een cafeeke naar binnen
Om met de gerimpelde schrielkip in een tas
Maar niet instant te hoeven beginnen
Zich van zijn overschot te ontdoen
Op het kerkhof in zak en as
Waarna het…
Amsterdams wapen 1841
poëzie
4.0 met 1 stemmen
767 'k Geef reden van die leus: in mijn hervormde dagen
Drie tekens van geduld, van smachten als ge wilt:
Of bleef drie eeuwen lang mijn dorst niet ongestild,
Al hoorde dag aan dag mij luide om water vragen?…
Gure dag
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
628 stormen vandaag en morgen
overal om mij vluchtig wolkenspel
versieren de dag met enkel grijs
guur schraalt de wind
donkere dagen worden volop verlicht
de lichtjes krijgen met kerst een extra glans
mensen op zoek naar de warmte van de kerst
de wereld krijgt wederom een nieuwe kans
hoop op het wonder van het kind
en de vrede, zoals al eeuwen…
Het oude kerkhof
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
550 Het geheel was donker beschaduwd
door eeuwen oude zware eiken,
lang geleden eens geplant in een grote kring.
Waar de geur van het roemruchte verleden
maar niet wilde wijken
en nog zwaar boven de verzakte graven hing.
Moeizaam las ik de nauwelijks leesbare namen
van oude adellijke families,
leenheren van het omliggende land.…
KRUISGESCHIEDENIS
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
445 Een houten paal iets hoger dan twee meter
daaraan een stevige ruwe dwarsbalk
waar een urenlange foltergang met doodsstrijd
de grootst denkbare pijn en benauwenis toont
is een schandelijk martelwerktuig
het maakt door alle eeuwen wereldreizen
wekt allerhande schilders en beeldhouwers
laat zich kunstzinnig openbaren
als een reusachtig kruis…
Het Valkhof
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
545 En door ons geheele land vermaard
Van wegen 't heerlijk gezigt
dat men er van rondom treft
Op deze nu beplanten vlakte
bevond zich een paleis voorheen
of Burg, die men meent te zijn gesticht
Door Julius Caesar lang geleden
En later door Karel den Grooten,
die daar veeltijds verblijf hield,
Werd hij tegen 't einde
der achtsten eeuw…
Sardinië
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
497 zandsteenbandage
Bronzen mensen door tijd in hun drukte vertraagd
Alom zang’rige taal die de eilandwind draagt
Blinkende branding als een lang snoer van kralen
Tussen messcherpe rotsen en Helios stralen
Eucalyptus, olijven, vallend licht waaiend zout
Waaiers van puin tussen stug kreupelhout
Hoog boven het land doorschreeuwen meeuwen de eeuwen…
ALS DE WINTER KOMT
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
789 Meer dan een halve eeuw bij elkaar
en steeds inniger verbonden
met grijs en kaal geworden haar
in hun zwakte, ziekte en zorgen
zo werden zij hoogbejaard
man en vrouw de handen verstrengeld
‘s winters heel dicht bij de haard
hun dagen eenzaam in deuren vergrendeld
d’ ogen ver weggezonken
brillen en sleutels vaak zoek
toch bleef een geborgen…
Waar het land nog luistert
netgedicht
2.4 met 30 stemmen
516 Vliegen in bedachtzame bogen
boven het ademende en kwetsbare veld, niet
opgejaagd, maar geleid door wat hij al eeuwen weet — dat rust
en voedsel zelden samenvallen, en toch altijd gezocht worden, keer op keer, hier.…
In het hart van mijn stilte
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
450 Zachte adem stroomt
binnen fluistert het licht zacht
stilte draagt mijn stem
Ik voel het licht in mij als
een zachte adem die door eeuwen heen
fluistert en blijft stromen. In de diepte ontvouwt zich
een stille ruimte, waar kwetsbaarheid en kracht samensmelten in rust.…
‘a theory of mind’ (geen spijt)
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
455 Soms moeten stemmen schreeuwen
om over eeuwen van ongehoord zijn
aan te komen in de vervreemde oren.
Soms druipen de zinnen van bewezen
formules en wordt zonder scrupules
niet verwezen naar het origineel.
O wee!…
Waar takken ademen
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
759 In de gedempte
schors voel ik de stilte van eeuwen, een zekerheid die in mij weerklinkt.
Diepe wortels zoeken
hun weg door donkere aarde, houden
me vast als de wereld beweegt. Ik buig mee met de
opkomende wind en ervaar hoe kwetsbaarheid geleidelijk kracht wordt.…
Dag van de Jacht
netgedicht
1.2 met 5 stemmen
311 een ietwat al te kort
gewiekt sonnet
op Sint-Hubertus' naamdag, onverlet
het distichon - de laatste regels (2)
Hij doopte het destijds
"Dag van de Jacht"
ter ere van die oude edelman
die leefde in de 8e eeuw A.D.
Op 3 november zevenhonderdzoveel
vóór Bonifatius' dood - doch niet daarna!…
Literair Kanon en Reisschrijver
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
399 Zijn eiland Menorca geliefd
Ondanks de omweg via Santiago
Woonde en werkte Cees hier met
Plezier
Schreef veel van zijn werk gecon-
centreerd hier
Een taalvirtuoos met
Een gigantisch oeuvre
Als literator immer overeind;
fier
Als Mulisch, een Literair
Kanon
Geruime tijd reeds ziek, verzwakte
hij zeer
Een halve eeuw zwierf hij over…
Kees XXX; een dunne lijn
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
151 en gedachtes lopen
die evengoed diepe kloven
niet bewust over zullen slaan
om sneller beneden danwel boven
aan te kunnen komen
De link met die platte band
in de godenrit is snel gelegd
-ik kom nooit meer terug
ik zeg het je- zei de man
met arendsogen nog
Híj binget echter alles
- een woord dat afstamt
van een of ander 19e-eeuws…
VIJF EN TWINTIG JAREN
poëzie
3.6 met 28 stemmen
7.425 En indien zij herleefde,
door de deining der Eeuw uit haar sluimring geschokt,
of omdat weer een Adem de snaar overzweefde,
die heur zilvren tonen ten wederklank lokt.
Wat dan nog zou zij zingen?…
Brusque
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.078 steen
waarmee hij vocht
zolang hij zich herinnerde
met de bergen sprak hij
over de kleine hemel
die ze hem gunden
en leerde van de geheimen
die hem zwijgend omgaven
soms woedden er stormen
in die hoge ronde horizon
zodat zelfs getemd gesteente
hem niet kon behoeden
want kracht is ook kwetsbaar
in deze oude stenen tijd
vandaag en eeuwen…
EINDE-lijk rijk!
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.416 De planeet wordt beroofd en ze vergeten wat is beloofd,
want wijsheid in hun hoofd is al eeuwen uitgedoofd
door hebberige nukken, men ziet nu belastende stukken.
Wat zal blijken: men gaat over lijken die niet wijken.
Er heerst haat en geweld, al loopt men op de tenen.
Men neemt van armen geld en dan neemt men de benen.…
Oost, west Thuis best!
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
1.473 Een strenge meester uit Katwijk
die al eeuwen woonde aan de Langedijk,
dacht bij zichzelf; waarom zou ik ik me nog langer laten hinderen,
door al die strontvervelende kinderen?
Ik ga leven; leuke dingen doen
reizen, en genieten van m'n zuurverdiende poen!…
FINALE
poëzie
4.0 met 7 stemmen
3.315 noem mij der eeuwen Eva vrouw
mijn min moogt gij niet haten!
Er is geen hart, dat in mijn hart
zo dorstig dorst te dringen
als wen Uw droefnis en mijn smart
in ’t nachtlijk uur vergingen.
Ons leven was een vloek, een hoon,
Het zonk te zwaar, te diep,
wat was mij weelde, wat een woon,
zo 'k eeuwig in Uw armen sliep!…
wandelaar bij Delphi
netgedicht
2.9 met 9 stemmen
953 jachtgodin,
de eerste vrouw die ik ooit
stil en roze, ja naakt zag baden
in Delphi's warme, bruisende bron,
wat ik nooit durfde vertellen
ik ben Apollo, de zonnegod,
ik bespeel mijn gouden lier
ik schenk sinds de Oudheid,
naar men zegt, de wijsheid
en de schone kunsten
aan al Zeus' onderdanen
geloof me, wandelaar, als ik zeg
dat ik al eeuwen…