3967 resultaten.
voor 1 keer weer kind zijn
hartenkreet
2.7 met 6 stemmen
2.718 Een knuffel halen als ik verdrietig ben,
Mijn moeder die door het raam kijkt hoe ik door de tuin ren.
Kon ik nog maar 1 keer kind zijn,
Want dat lijkt me toch fijn.…
Van vogels
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
757 In het schoonste blauw
te zweven als een reiger
trots barre koude
eigenlijk niet zo groot
een sperwer op een paal
maar wat een aandacht
het is daar weer
het borstje rood
maar nee hoor
het is ieder jaar een ander
wat is hij zwart
die merel in mijn tuin
die snavel oranjegeel
hij vlecht al plannen…
Op vlinderwuivers
netgedicht
4.2 met 23 stemmen
773 op wuivers
van een groene vlinder
spreid ik de armen wijd
zucht mee
van blad op tak
in de tuin naar ginder
waar een welriekende
serafijnenstruik
dromen verwent
met zoet en eeuwig licht
om nog meer
boezemgeur te verstuiven
aan dansende zielen
waaraan vedergewicht
is toegedicht…
Natuurgetrouw
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
652 N
Het bed in de tuin het schildert ons niet een park
Een eeuwigdurend plantsoen voor altijd vastgelegd
Een bed in de moestuin als vergoeding als beloning.
Het is niet moeilijk om een plant een boom te tekenen
Nerven en een bladerkroon echte kleuren te schilderen.
Hoe huwen we met duizenden vaders in ons hoofd.
©…
Weersvoorspelling
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
682 Wolken kondigen jouw terugkeer aan
zuidenwind in de zeilen van de boten
tegen de stroom in naar mij
Herfst kwam, winter ging voorbij
Jouw gewaden hangen te luchten
vangen de lentegeuren uit de tuin
waarin alleen jij mijn gedachten
nog steeds gevangen houdt…
Balans
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
480 De werkelijkheid zie ik
door mijn raam
mensen lopen voorbij
de tuin driftig gesnoeid
lantarenpalen stijl overeind
een grauwe ochtend in maart
Twijfel over het zichtbare
want wie is die man
achter dat raam
zijn bestaan nooit verklaard
dromend over de balans
van wat hij won of verloor.…
Onenigheid
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
540 ik loop door de besmette weiden
passeer de tuinen van onwil
niets is bespreekbaar
het is enkel maar ik die verder moet
met de onbegrepen infectie
van door anderen gekoesterde leugens
dolzinnig word ik
van deze onwezenlijke feiten
de bevuilde woorden
de valse beschuldigingen
ik schreeuw (inwendig)
zilver mij dan meeuw
maar ze luistert…
Zonlicht
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
587 Zonlicht klatert
in zomers verlangen
over mijn genietend lijf
wanneer ik onbezorgd
de tuin in loop
vergeet ik de politiek
van de ontstemden
de klaagzang
van betweters
gelaten vrolijkheid
van de gemaakte clown
boosdoeners onechtheid
ontucht van de zielenpriesters
en ik heb het leven lief
met alles wat ik in mijn tenen voel.…
Onze poes
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
1.114 Mijn schat,
Wat was je apart
klom over het dak
keek uit in de goot
over de straat
en wachtte me op
tot ik weer kwam
Je was aan komen lopen
in onze tuin
zo klein was je nog
een kitten
kon je niet laten gaan
kreeg bij ons je bestaan
'k heb van je
gehouden zoveel!
maar je bent er niet meer..
en dat doet zo zeer!
Ik mis je!…
visje
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
870 niemand praat tegen hout
vraagt erom een boom te zijn
het leven soms laat het je huilen
het lijkt net ijs en ik lach
jouw tijger toch
van binnen stroomt het
ongetemd rauw zei je
we bouwen sneeuwkastelen in de tuin
en op die wolken het is mijn tijd
nog niet…
Een kikkerkoning
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
640 een groen kikkerbeest
kwaakt er koning in mijn tuin
bemint de aarde
warmt zich op een kei
duikt zonder schroom
in de waterpartij
waterdruppels glanzen
als goudbelletjes op zijn rug
hij knipoogt
ik knipoog terug
ik laat hem vrij
maar hij besluit te blijven
ik zal hem
als het even kan
in een beeldig
sprookje schrijven…
Ziin Shirt
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
803 Een oud verwassen shirt maar heel dierbaar
ik trek het aan om in de tuin te werken
In mijn herinnering ruik ik zijn geur
en alles krijgt weer kleur
Vijf maten te groot maar dat maakt niet uit
even dat gevoel van zijn
Dan gaat hij in de was en belandt in de kast
tot hij totaal is versleten
En dan wordt ook deze herinnering vergeten…
Prikje
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
499 Doodsbang voor je eerste prikje,
Vier of vijf was je toen,
Woord dat meteen beladen was
Iets om nooit meer naar uit te zien,
Door de brandnetel in de tuin
Werd je geprikt, maar 't was volgens
Je mam niet meer dan een onschuldig prikje -
Inmiddels ben je tot volwassenheid gegroeid
En als je iets heel moois
Voor een prikje kopen…
Verlangen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
571 Mijmeren en melancholie,
is de tuin waarin zij wandelt.
Zuchten en smachten.
Beter dat dan dat de droom ooit ten einde komt.
Is het beter te verlangen naar... verlangen!…
Zéér vrij naar Jan Engelman
snelsonnet
5.0 met 4 stemmen
1.010 Ambrosia, wat mij toch aan komt vloeien
Uw volle schedelveld pleegt mij te kwellen
Hatsjie, hatsjoe, zo luidt mijn klankgazelle
Daar u bij koeler maan blijkt door te bloeien
U maakt, als vlaag in najaarswind verscholen
De hooikoortstijd als duizendjarig dolen…
Heel sociaal
snelsonnet
4.0 met 4 stemmen
741 Hij houdt van mensen, kickt op ’t groepsgevoel
Dus ging zijn hart voor de Vierdaagse open
Met duizenden heeft hij die uitgelopen
Ja heel sociaal, tezamen voor één doel
Als blijk van innige saamhorigheid
Had hij en route aan de toiletten schijt…
En het einde is de dood...
hartenkreet
3.1 met 16 stemmen
2.174 De zon staat laag
in een zwakke schemering
in de lucht overheersen
oranje en zwart
Straks zal de duisternis
als een deken op je vallen
je zucht nog even
je laatste leven
Ik vecht tegen het bonzen
van mijn hart
de prikkende tranen
achter mijn ogen
Blijf!
Blijf alsjeblieft bij me!…
Een schets van haar
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
1.030 De schaduw tekent haar als vrouw
pastelgrijs in de schemering van
een uit de zon gelegen doorgang
jong en toch onzeker
valt in 't volle licht
de schaduw op haar huid
ze legt haar lichaam naast haar kleedje
bidt de zonnegod om brons
dat haar beloofd is
zonder vlekken zegt ze
rekt zich zo
dat licht haar overal kan raken
ze tekent…
Wolken witter riep
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
461 jij hebt
de wind gewist
die in de
ochtendglinsters
zonnekleuren
los zou laten
zij twinkelden
gevangen stralen
in de schemering
tot jij de deuren
opende en wolken
witter riep
nevels
los maakte
van de koude grond
die neersloegen op
gras en bloemen om
te stoeien met licht
in dat kort
moment ontsloot
de hemel voor even
om…
JEUGD
poëzie
3.2 met 32 stemmen
5.167 En in de zomer verre wandeltochten
en dromen in het gras, veel grote plannen,
nog groter woorden; meisjes plagen, stoeien,
gezoen en nu en dan een vleugje liefde,
een wenk, een oogopslag, een stout begeren
als blauwe heuvels, schemerend hier en daar
door dichte stammen van het donkre bos.
--------------------------
uit: Verzen (1912…
Schaduwzijden
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
941 Schoonheid op een paard
en duizend zielen in een machtige adem
voortgestuwd en gedreven
aan de rand van schemerige tijd.
Duistere geheimen bliksemen
in een flits voorbij, gebroken wit
verdwijnt door kieren van bestaan.
Ik proef een eeuwige gouden schijn,
streel wat rest in relikwieën
en verdwaal als licht in de verte.…
(In het klaarlicht)
gedicht
3.2 met 33 stemmen
16.055 En kom om mij te omringen, mooier dan
ooit, met jou uit de schemer van het sparrenbos,
het omtrekloze, te herkennen aan het zwenken van het
duister, hangend aan de takken, zwaaiend steeds,
ik beneden, omsloten door de golven - zwem jou tegen,
de zee in, die pijnloos is, achter de branding door.
-------------------------------------------…
het brandpunt
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
50 het zijn een paar rake waarnemingen
door het licht dat niet gezien wordt
een prisma dat pure ideeën scheidt
van de ruis die bij energie vrijkomt
maar raakvlakken vlammen scherp op
als het brandpunt deze focus ontbeert
verschijningen uit het zicht van de dag
lachen niet het hardst in schemering
waar de schaduwranden feller bijten
de…
Waar?
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.056 Leeg is het strand
de laatste golven opgerold
ingepakt door vroege schemer
stil is het land
waar het morgenlicht samensmolt
met jouw kleuren en ik neem er
iets van mee
waar is de zee?…
Sawasdee
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
726 Ik zweef dan opeens, gesluierd, door de
schemerige wereld van hier noch daar
en alles draagt het zegel van het Oosten.
Hoe kan de wind van zó ver,
de geur van wierook
naar mij dragen?
Waarom hangt de maan
als een koperen bel
aan de nachtelijke tempel?…
Verdraaide muze
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
976 souffleer me liever niet
de letterlijke compositie
maar laat het schemeren
tussen de regels
dan raad ik zelf wel
wat je wellicht bedoelt
schilder slechts wat kleur
in mijn nachtblinde hoofd
zodat ik de zinnebeelden
kan nuanceren
fluister enkel wolkjes
cryptisch in mijn oor
in raadselen zal ik
aan je lippen hangen
en houd me wakker…
Ik ben niet gek
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
514 rood schemeren
de flarden nog uit
ons heftig gesprek
en nee
ik ben niet gek rijg zo
de woorden weer aaneen
om terug te komen
maar dan met feiten die
jij zal moeten onderschrijven
onze zinnen vallen uiteen
ooit door gif verbonden
waarheid heelt het zere been
we zijn naar de zon gegaan
zagen het rood verdwijnen
alsof het gesprek…
Verlaten weg
poëzie
2.9 met 10 stemmen
2.183 De eenzaamheid op zonbeschenen wegen
is erger dan die in de schemer sluipt,
kom haar niet op de volle middag tegen
als zij met huiverkilte uw hart bekruipt.
Zij is en is er niet, zij is doorschenen
gelijk een spooksel van het levend licht,
maar alle leven is uit haar verdwenen
en dood staart uit haar wezenloos gezicht.…
de liefde wint
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.511 nu is de tijd
dat vrucht van ringen
in jouw hand weer rijpt;
een hemel kijkt
licht brandend
wijd
en schemer is je al genoeg
waar toch een bad in overvloed
je anders in vervoering brengt;
wees sterk
ook in je kwetsbaarheid
want ooit erf je de maan
laat hem onrustig om je draaien
zoals ‘t vermoeden, kort voor dat zij spreekt:
het…
God de griffier
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
428 Ik schaamde me
terwijl het gras rondom groende
en de tekenen van de schemer
mij in gedachten verdoemde
God mijn vader
de molensteen en de wiek
de griffier van de vrije val
de zoon de vader en de heilige geest
De gebeden gesmoord
terwijl het omen
zich aan mijn zij flankeerde
had ik Gods woord gehoord
Nu blij ik mee met de vogels
het…