1824 resultaten.
Kralen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.527 Waardoor 'k besef dat ik me neer moet leggen
bij het voorbije van voorbije dagen,
bij 't vaststaand feit van het bestaan van grijs.
(gezongen versie te beluisteren op mijn weblog)…
Stavast
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
1.553 gestaag ontvallen ons de zekerheden
wat eeuwenlang is opgebouwd verdwijnt
het land is oud de haren grijs
wat zich spaarde kwijnt in bankmineur
toch dimt het dreinende gezeur
dat gonsde in de sterke jaren
er is iets aan de hand
kan het zijn dat juist de lege beursen
gesteunde ruggen rechten
in dit verwende jutterland
voelt de dikke…
Je liet de herfst komen
hartenkreet
2.9 met 18 stemmen
2.171 De dagen werden grijs en grauw.
Het was nu echt met de zomer gebeurd.
Na een lange zomer vol mooie herinneringen
had jij besloten de herfst te laten komen.
En tijdens alle seizoensveranderingen
vervlogen onze liefde, onze passie en onze dromen.…
Mauthausen!
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
643 Gruwelijk grijs beton, net als toen.
In stilte daalden we de berg af
met opstand in ons hart.…
reistijd
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
693 maar ik liep door
op zoek naar antwoorden
alles kwam van voor
langs paden
te raden
wat was er gebeurd
waneer ben je klaar
met het leven
met haar
dan vind je weer iets nieuw
zo blijf ik eeuwig een debiel
en zot
verslaafd aan het leven
genot
zo lopen we maar te zoeken
te roepen
op zoek naar het bewijs
tussen het blauw
het zwart
het grijs…
Houten huis
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
654 IJsbloemen smelten op kwetsbare ruiten
tussen muren van het wankele houten huis
bij het moeras, is het vochtig winter wonen
de kinderen prikken met stokken in het ijs
maar het eeuwige dooien is begonnen
de wind brengt al lente rond het houten huis
komen er weer konijnen tevoorschijn
als uit een toverhoed, met allerlei kleuren
wild, grijs…
Kuift wit op vale zeeën
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
508 stippen op een kale vlakte
de verte mist in wervelend zand
wind kuift wit op vale zeeën
jaagt hen op met straffe hand
de hoofden zijn gebogen
uit eerbied voor natuurgeweld
of ter bescherming van de ogen
de storm heeft het niet verteld
hij duwt het grijs in groene golven
giert uithalend spetterend nat
ziet een wandelaar zeer verbolgen…
De ongenaakbaarheid van het leven
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
727 ik zit daar
zie de kleuren veranderen achter het raam
dan eens nieuwe dan eens volle maan
ik stook de kachel op
de mensen verdwijnen van de straat
misschien omdat de kou niks heel laat
van ijzig grijs wordt het zilverwit
en dan begint de schone lei
steeds harder beginnen vogels te fluiten
alle kou uit hun lijven
groen is er nu overal
toch…
als een ijsbloem op het raam
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
785 nog een handvol kruiend ijs
op het wad waar men de schreeuw
niet kan verstaan, het water koud
zilt en grijs
de schreeuw om steeds weer het leven
te ontdekken diept zich tot de bodem
tussen al het levende dood - de dood
zonder stem en het leven in de ban van angst
termijnen geselen het besef dat de tijd
onze verleden doet vergeten…
Het ondeelbare
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
531 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers, door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritme
van zin en woord verstijfd in mijn
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het laten een constante druk van
wurging als ik binnen kom, tussen
aarden…
Uitzien naar een horizon
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
771 ik blaas grijs voor me uit
en schep een vaag bestaan
als door een beslagen ruit
zie ik enkel mist
en voel vandaag niets
ik lijk niet opgestaan
het is een pas op de plaats
op een stoel
kan zelfs onder een deken
of pratend met loze woorden
die daardoor toch veel zeggen
ofschoon ik zelf niet weet
wat ik bedoel
het is tasten
in de vergankelijkheid…
Stadsgezicht
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.375 Zacht in het vochte regenvlies vervloeid,
Staan plans van natte kleur, met kalme, pure
Contouren: donker-fonklend, ookre muren,
En daakjes van karmijnrood, dat stil gloeit
Bij 't fijne grijs der lucht, die klammig broeit.…
Hebban olla vogala
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
552 ben gehoorzaam, zielig arm en karig kuis
maar kijk als ’t even kan naar een Mariaposter
waarop de Maagd mij als een ziekentrooster
aanblikt, schenkend volle kracht naar kruis
en rondom klinkt ’t treurig monnikengedruis
op vaste tijden volgens ’t opgehangen rooster
Het Engels eten is voornamelijk een mooie geste
van goede wil: de broodpap grijs…
Traan op het medaillon
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.571 Vanuit een diep dal staar ik omhoog
naar alle grauwe wolken voor de zon
Een traan ontsnapt dan aan mijn oog
bij ‘t openen van je kleine medaillon
Tussen ‘t grijs glijdt een zonnestraal
net of ze ontsnapt is aan ’t grote licht
Het straaltje licht lijkt schier illegaal
en is waarachtig exact op mij gericht
Dan zie ik jouw lach in ’t medaillon…
VERLATEN HERENWONING
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
599 Het deftige huis
naast het wijde moeras
kent allang geen bewoner meer
heeft één scheve wandkast
van molm ribbelig hout
vol grijs pluizig stof
gemoedelijk nodend
tot behaag'lijk luieren
de ingezakte trappen
en vloeren met gaten
bergen lome mistroostigheid
's avonds kringelt kille poeldamp
door kapotte ramen binnen
voert heerschappij
over…
Huid
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
917 Grauw, grijs, met gaten gevuld,
al die jaren voor niets over kleur geluld.
Het sterft af, groeit ook weer aan.
Pas na de dood zal het echt vergaan
In feite niet meer dan een strak omhulsel
voor bot, orgaan en ander vulsel.
Van wezenlijk belang voor de tere binnenkant
zoals op een wiel de buitenband
aangepast aan het terrein.…
Kleindochter
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
732 Meisje klein, als jij straks groot
zal zijn en ik al grijs en oud,
lees dan dit gedichtje en weet
dat Oma heel veel van je houd.
Uit de bundel “Wat ik zie en voel”
ISBN 978-90-484-1397-3
Paula Hagenaars.…
MIST
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.411 Zie nu 't vorm-slorpend grijs fantoom van mist
Zich vlijend om 't gebied van stad en land;
De lichten schijnen met een matte brand,
Gehuld in damp'ge waâ van amethyst.
't Lijkt àl verwazigd wat ik helder wist
Gezien door dof-beslagen, glazen wand,
Waarboven zich de grauwe hemel spant,
In nevelzee, half zichtbaar, half gegist.…
Mijn ondeelbare deel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
443 Uiteindelijk raak ik verzeild
in afgesloten kamers en door
zinnen, stuwing van het bloed
door aderen waarin het hart te
groot de geest te nauw, ritmisch
in taal en woord verstijfd in een
roman, de plaats verkrampt in grijs
en groen, in tijd niets meer vernomen,
het doen laten een constante druk
van wurging als ik binnen kom.…
Waar de horizon op rust...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
671 ik dichtte een wereld om je heen
je kwam liefde te kort, een woord
waarom gelachen wordt, het blauw
werd grijs, daarna grauw niet in
staat innerlijk te bloeien, in de
winterkou wordt alles ontkend.…
December
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
739 December stapt weer in het jaar
De beuken kaal, het eikenhakhout bronst iets groen
De vlinderstruik moet het met dorre aren doen
De perken kleurloos want de herfst is er mee klaar
December stapt wat vreugdeloos in ’t jaar
December glijdt weer in het jaar
De ochtendvorst, het struikgewas rouwt grijs berijpt
De hongerige kraai die naar een vetbol…
ter plekke
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
495 het sobert in grijs
deez morgen
zowel het zwerk als geest
deels door de aanslag op de ruit
voorts het tij waarin gij dit leest,
het denken is traag
mijn vooruitzichten bewegen
zich nog achteruit
kortom de sfeer
is in ruste en tamelijk vaag
ook voel ik me ietwat belegen
in brokkel of gatenkaas
om en om en in laag voor laag
ben gestrand…
De gele wolken werden langzaam rood...
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.049 - Eens voelde hij bij zijn wang
'T laag rits'len van een vleermuis, en werd bang,
Toen hij 'm van dichtbij zag, grijs, plots'ling-groot.…
Op de oceaan.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.080 De zee jacht òp een heir van vlugge kuiven,
Waar zilte zoomen van smaragd in schijnen;
Zij rimplen, rijzen, wentlen en verdwijnen,
In wisslend spel van schittren en verstuiven -
En in de branding van dat stage schuiven,
Laat golf na golf haar donkre diepte deinen, -
Tot indigo en brons in grijs verdwijnen,
Om zilvren kuiven weer omhoog…
Ode aan de zon
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
832 De lucht is grijs en dreigend,
de storm heeft nu vrij spel.
Ik schuil en denk stilzwijgend,
brand dan maar in de hel!…
landschap
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
741 landschap
het constant golvend blauw en grijs
belijnd door steeds weer wuivend groen
ruw onderbroken door puntig witte vlekken
tikkende touwtjes tegen een verticaal
het altijd stromend water naar het laagste punt
strak overtrokken door een gebogen horizontaal
stevig ondersteund door sterk betonnen palen
schitterend belicht door…
In lijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
590 als je toch een richting
op moet, blijf dan
evenwijdig aan mij
op armlengte afstand
of een iets te dichtbij
ik zal wel lineair voortgaan
onafgebroken regelmatig
dagen vullen met bestaan
binnen de lijnen kleuren
grijs of zilver, zilvergrijs
standaard HB zal voor
kleurpotlood doorgaan
het krast en vlekt
morst koffie en tranen
als de houten…
De laatste dag van 2018
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
889 Namiddag, laatste dag van het jaar,
de lucht grijs, zacht weer.
Al van 5 uur in de weer:
zoon naar station gevoerd,
twee uitvaarten bijgewoond,
volle kerk, mooie koorzang,
tevreden huiswaarts gekeerd.
Nu dus op wandel
met mijn vrouw
op een smal paadje
langs de Grote Gracht.…
Alles stroomt,
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
460 blijft achter,
ingebed in veren van de
overwinteraars, waarvan al
velen zijn vertrokken, wat
achterbleef is een getekend
gelaat, geeft de verbrokkelde
dag een vertekend gezicht,
alles stroomt wat eerder werd
gezaaid en wordt opnieuw geboren
als de mens zijn tanden in de aarde
heeft gezet in een kort gedicht
wat ergens tussen grijs…
De toekomst is nu
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
551 Maar ook kwamen dagen van somberheid
was het weer te grijs en de wind te vol vlijt.
Was er veel wat leefde zonder geluid dat sprak
alsof ik de zee betrad zonder zeewaardig fregat.
Ja zelfs gedachten die mij niet toebehoren
vloeien vaker dan eens, al wens ik echt niets
te horen, vaker dan eens zacht in ook mijn oren.…