637 resultaten.
Dat ene moment
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
472 Nederig boog ze
soepel als het riet
in de vergankelijkheid
van dat ene moment,
wetende
dat dat punt van zijn
nooit meer wederkeert,
de slinger
van eb en vloed
met als raakpunt
de ommekeer
en telkens anders
keer op keer ,
in het ver-rijkende veranderlijke,
in de flow van het
bewegen!…
lente
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
1.190 nooit gezocht maar toch gevonden
jouw afdruk in je winterjas
aan de kapstok opgehangen
omdat het weer lente was
alles is vergankelijk
zegt men dikwijls bij vertrek
maar als ik jouw jas zie hangen
op die door zon beschenen plek
dan raakt steevast mijn traanbuis lek…
ontmoeten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
495 zij zag zijn ogen
achter het glas van de helm
geen maskerade
maar wel een glimlach
die zijn masker open brak
zij zag zijn ogen
zij wist wie hij was
wie achter dat masker zat
zij zagen elkaar
glimlach in de storm
in vergankelijke tijd
de diepe stilte…
DICHTER BIJ DE NATUUR (kan je niet komen)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
248 natuurdichters gedijen
bij de jaargetijden
het groene voorjaar
de warme zomer
het herfstachtige najaar
en ten leste de vrieskou
van een strenge winter
dichters hechten zeer
aan de seizoenen als
inspiratie voor de verzen
die dan weer gedijen bij het
bestaan en het verstrijken
van de vergankelijkheid...…
De vette jaren van de vergankelijkheid
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
519 De vette jaren van de vergankelijkheid;
waar zijn ze gebleven in de regentijd?
Spijtig genoeg dat ik nu speel, met de
gedachten aan een voorbij te veel.
De felle passie splijt mijn hart over
de gedachten die mijn ziel verwart.
De vette jaren van de vergankelijkheid.
Wat hebben we nog, wat zijn we kwijt?…
Natuurproces
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.096 Spinrag ligt
als een dun
geweven sjaal
rond stakerige
schouders van
wat struiken
in mijn tuin
Geen kruid lijkt
opgewassen tegen
het verstrijken
van de tijd en
zelden lag een hof
er zo verlaten bij
Mijn lustoord blijkt
vergankelijk te zijn
en mij rest slechts
het brakke paradijs…
UITVINDING
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
898 Als zachte, verfrissende
regendruppels in de zomer
als een dikke wollen
winterjas, die mij verwarmt tegen de kou
als buiten spelende kinderen
in de lente, maar ook
als vergankelijke dorre
bladeren van de bomen in de herfst.
Zo vind ik je iedere dag, neen
soms ieder uur, weer uit.…
als koe
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
523 zoals de schilder
zichzelf ziet als koe
de weide is het leven
waarop hij terugkijkt
waarin hij graast
en nog iets achterlaat
als bijdrage voor
de vergankelijkheid
de schilder is de kwast
en de penseelstreek tegelijk
hij klampt zich vast
aan z'n expressie
geeft gehoor aan drang
naar iets dat niet meer is
of het moet afscheid zijn…
opnieuw herfst
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
575 het is de vergankelijkheid
die vat krijgt op m'n gemoed
kleuren van de herfst maken
ruim baan voor melancholie
als ik iets weg slik besef ik
dat de tijd van gaan is gekomen
seizoenen komen en gaan
telkens sneller dan voorheen
en wij schikken ons in het lot…
Terugblik
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.816 Hebben we elkander toevallig ontmoet
Hebben we al dan niet emoties gedeeld
Aftastend, terughoudend en alert
Onbewust in voor en tegenspoed
Soms angstig soms trots en soms verveeld
Gods wegen evengoed onze weg
Onbekend het eeuwige vloeien
Over zijn akkers ze zijn gelijk
Onze levensloop naar achteraf blijkt
Het is niet afhankelijk van wat ik…
Zwaard
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
757 IJzig snijden de jaren
Van zoeken naar oevers
Van het voortschrijden
De splijtende handen
Krassen in snedes
In vlakken van toen
Op golven gedragen
Door niemand aanschouwd
Blaast hij zijn adem
Zijn lokroep weerklinkt
Galmt in de nacht
Nimue! Nimue!…
haiku
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
840 avondval wimpert.
oogharen sluiten het licht.
ook ‘s nachts groeit de boom.…
Nog raarder dan dat
gedicht
2.5 met 78 stemmen
39.812 Nog raarder dan dat
we niet meer kunnen lachen
praten elkaar aanraken
is dat ik je portret
heb neergezet en dat je
nu al bent veranderd
in verhalen.
Dat je over nog wat jaren
via de prullenmand
bij oud papier belandt
vergeeld, een beau
van oma, geen één
van je opeens extravagante
gepassioneerde onberedeneerde
jongehonderigheden heel.…
Wat zoeken al die mensen?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
818 Wat zoeken al die mensen
hier in de winkelstraat:
ze hebben massa's kleren,
ze zijn voorzien van veel
maar willen steeds maar beter,
en willen steeds maar meer...
Ik zie niet velen lachen,
ik zie niet veel plezier,
maar drukte en bedruktheid,
en ernst en veel vertier,
maar staks komt weer de avond
en komt de weemoed ook,
dan vallen weer…
vogelleed
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
997 tegen het venster klinkt een doffe
klap, ik loop verschrikt naar buiten
zie een jonge merel op zijn rug
die - nog warm in mijn hand -
geen wiekslag meer laat horen
zijn deuntje nooit meer fluiten zal
ik leg hem in een droef gegraven
kuiltje, er waait wat bloesem
op het zand…
een geboren einde
netgedicht
3.9 met 21 stemmen
1.321 er is een tijd van komen
de eerste stap van gaan
een poging tot scheppen
om dat weer los te laten
ja, ik was met veel begaan
maar het meeste bleek al
in een ver verleden verlaten
of tot stof te zijn vergaan
torens van gestapelde beelden
bouwde ik om me heen
het was slechts mijn gegeven tijd
inkleuren
het waren de momenten van stilte…
Grafschrift
gedicht
2.6 met 83 stemmen
42.001 Als een komeet
verscheen hij
aan de hemel
En verdween
uit zicht
----------------------------
uit: 'Genadebrood', 1993.…
de zee kleurt
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
1.557 de wind jaagt
over de golven
omlijst hen met
bleekwit schuim
aan de horizon
kleurt de avond
jouw dode masker
nacht vervaagt de zee
laat branding
hoorbaar breken
herhalend ritme
van stromen eeuwenoud
daglicht onttrekt de zee
aan het duister
aan de horizon
kleurt de ochtend
vaag herinnering…
Mijn leven
gedicht
4.6 met 38 stemmen
7.691 Ik doe wat ik doe langzamerhand
zonder innerlijke achtergrond, ja, een jeugd
en veel in koelen bloede daarna, maar het meeste
is ijlte, een strandwandeling met dichtregels
op golftoppen, zomaar, de ijlte, niet
gevuld met ontstaansgeschiedenissen zonder Schepper.
Het is dit of dat, maar nooit dit en dat
tegelijkertijd, mijn leven komt en gaat,…
Eeuwige lente
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
758 mijn lente groeit
alsmaar meer grijs
waar de aanwas
zich vaker dunner
vertoont
daar kent zijn oogst
in toenemende mate
een schrale bloesem
op weg naar eeuwig
reflecterend zonlicht
menselijkerwijs
gesproken…
als gisteren roept
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
779 hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van ogen
en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die vergankelijke schoonheid
aanschouwelijk maken
hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in stoffen zakken
voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond rust in
verkalkte kransslagaders
als ik je naakt zie
neen, met het kleed…
Nu
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
611 “Nu” is het moment dat blijft verbazen.
Zo scherp, dat het “vroeger”, uit de toekomst snijdt.
Een filigrain dat droom van daden scheidt.
Ijl, als één noot door wijlen Miles geblazen
op een trompet van dun gesponnen glas.
“Nu” gedenkt gretig wat is verleden.
Hoedt zich voor de toekomst in gebeden
“Nu” volbrengt, wat nu begonnen was.
Maar…
haiku 23
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
496 drie en veertig jaar
dat boek lees ik later wel
eerst de kinderen…
Vluchtig?
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
574 Geluk, ach
geluk, met of zonder maat,
de schijn is zuur, en als ik
het begrijp, is het in een duur
moment voorbij, een vuur wat
alle tijd verslind, een eruptie
mijn werkelijkheid, de diepe
palm van de vergankelijkheid.…
Tijdsporen
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
630 waren wij al groot
naast de heg die steeds kleiner werd
groeiden we, bloeiden we
tussen de stenen verscheen het jonge mos
en wij kleurden
bij de eerste zoen in het klompenhos
wat zijn we klein nu
naast de heg die steeds groter werd
waar stenen zijn verdwenen
hebben sporen hun werk gedaan
en ademt vertikte tijd
door de mond van vergankelijkheid…
Onbehouwen wateren des levens
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
468 bordeaux roden kleed
als eeuwenoude kracht
over eenvoud en macht
Je gespreide vleugels zijn
als de liefdeskrans die
als een omarming om
je mond danst
Wat spreekt is het
vertrouwen
Is als de onbehouwen wateren van
des mens’ oppervlak
waarover woeste winden
stromen als in
dromen van ritmisch ruisend
gras
Het tekort is de
vergankelijkheid…
De ouderdomseweg
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
535 Een heer
zo oud als pulverhout
Zo teer en broos
dat hij bezwijkt
(of dat het lijkt)
Zijn adem wee, verzwakt en voos
maar ondanks dat
Een sterke wil
Een scherpe blik die alles zag
Ook wat God en mens vermag
De zaligheid der ouderdom
Helaas, ook deze man komt om...…
Een enkele reis naar oneindigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.119 Als de lippen zijn verdroogd
en de oogleden voorgoed zijn gesloten
strijkt een zachte hand
nog een laatste maal over het hart
van het vergankelijke
van een kostbaar leven
Een leven dat geliefd en geleden heeft
Tranen stromen haast woordeloos
uit de zielen van de getroffen nabestaanden
Er volgt een massieve, ondoordringbare stilte…
Einde
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
1.268 Toen hij zei dat hij niets meer wilde
En het avondland dichterbij kwam
Het geroezemoes om hem heen verstomde
Door bijna niets omringd
De verstilling, het zwakke licht
Nader tot hem kwam
Ging de herinnering met hem op stap
Een reis langs Memory Lane
Het ontluiken van de liefde, de schoonheid en de troost
Verschrikkingen, ontluistering, uiteindelijk…
Het lot van de tuintafel
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
571 Het oude houten tafeltje achterin de tuin
Heeft zijn beste tijd gehad
Het mist de stevigheid en is grijs in plaats van bruin
Niet meer zo fier als toen het de tuin betrad
In de kieren is het met mos beklad
Het heeft kwasten als een kale kruin
Het doet alleen nog dienst als puin
Verweerd is elke lat
Er zijn tijden van vreugde geweest
Warmte…