371 resultaten.
Zon zee golven mist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.101 De zee is met mist behangen
meeuwen zweven er doorheen
de zon heeft een doordringend verlangen
maar is zwakker dan voorheen
Golven zwaaien wild met hun armen
om de mist te verjagen
de zon probeert de golven te verwarmen
de mist zal elke straling vertragen
De wind komt op voor de zon en de golven
de mist is hiertegen niet bestand…
nachtzwaluw
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.091 ik leg een zwaluw op mijn mond
en verbreed de zomer
van tuin tot tuin
waar stilte niet zwijgt
noch verwondt
blaadje voor blaadje
en zonder haast
vertraag jij de aarde
voorbij het houten huis
waarin ik jou en mijn dromen
laat wonen
ik raak je aan
juist voor de herfst
als regen valt
wel duizendmaal
jij bent er niet
ook nooit geweest…
Lichte treinen, Zware lasten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
671 Wachten,
op de treinbus
De trein,
een technicus
Kiosk koeken,
lauwe koffie,
dure prijzen,
euro's lichter
Zonder te reizen
Twintig kilometer
per trein,
iedere dag weer
Een kilometervreter
de trein,
vertraging
Vijf, per maand
ongeveer
`t is weer zover;
gestrand,
tot dusver,
niet ver
Lichte treinen, zware lasten…
Vrij ademen
netgedicht
3.5 met 12 stemmen
1.166 , zonder
muziek maar wel met het licht
dat ik in je ogen heb ontmoet
de dagen aaneen lengen de jaren
waarvan ik de tel ben kwijtgeraakt, ik heb
zoveel zonderlingen ontmoet dat ik
één van de melaatsen geworden ben
ik kan niet kaatsen tussen de reiziger
in mij en de zwijger die in mijn woorden
zichzelf herkent en de tijd probeert
te vertragen…
Morgen bestaat niet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
531 Vertragend tijdsverloop,
Wijzer die maar niet
Vooruit te branden is,
Tijd die kruipt, die stilstaat
Voor mijn gevoel,
Gedachten die vertraagd worden
En uiteindelijk als een
Televisiebeeld worden stilgezet;
Door-en-door verkort
Toekomstperspectief
Dat niet verder reikt
Dan het avondeten hooguit
Leven van uur tot uur
Dat een eeuwigheid…
Impuls?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
367 Vingertoppen
gegoten in levend dons
vertragend zichtbaar
slow motion in gewicht
die met gevoel verplaatsen
rillingen zonder koorts
een huivering die
loopt over treden
van de ruggengraat
dansend in het licht
lopen via meridianen naar
het diepste van de bron
odyssee door de
geest, verleiding
tokkelt op de snaren
van dwangmatige…
Het is kort dag
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
553 pas nu
kort voor tijd
ontdek ik
met verbazing
het charisma
van poëzie
een dichteres
die ik hoogacht
en bewonder
opende mijn ogen
die ik eerdaags
net als zij onlangs
voorgoed sluit
daarom
benut ik nu
zoveel mogelijk
de mij nog gegunde tijd
er is opeens
nog veel te doen…
Koffietijd
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
480 Tijdens het genieten van koffie,
vertraagt de dolgedraaide tijd.
Tijdens het proeven van geluk,
staan gedachten rustig stil.
Verandert mijn koffietijd,
in wat ik aandachtig wil.…
De laatste trein
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
2.477 Alleen met je gedachten
Verlaten langs het spoor
‘je was een slechte jongen’
fluistert de duivel in je oor
dan op een wolk een
geüniformde engel in blauw pak
met de troostende woorden
‘De NS heeft vertraging, sorry voor het ongemak’…
In vroege maartse dagen
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
823 weer bloesem jij
in vroege maartse dagen
jouw wit en roze hopen
zomers vrucht te dragen
nog zijn de nachten koud
als maan en sterren warmte vragen
vernevelen en rook zijn jouw behoud
zij zullen ochtendvorst vertragen
bloei schoonheid op het land
als ook de bijen vliegen is het
intens de lente weer genieten
voel ik jouw oogst al in mijn…
Geen speelse bochten
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
812 wist niet
wat ik zag
het raam op
negen hoog
met uitzicht
op de einder
je blik weer
terug naar af
je rollaterde
geen speelse bochten
nam tijd toen
hersenen naar
woorden zochten
die in traag bezinken
je stem wat
triest deed klinken
toch scheen de zon
we zagen wolken
jagen en in de kamer
zacht de schaduwen
vertragen tot een…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 sterfelijk
vertraag ik mijn verhaal
het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie…
station Alkmaar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
559 de blikken van stille mensen op het perron
vertragen de trein
hun slappe armen houden de wijzers
van de stationsklok tegen
ik draag geen bloemen
onaangenaam dwarrelt koude lucht op
ik denk aan de gesloten blinden
stof dansend in zonnebanen
over het bed met de koperen spijlen
vermomd als de maan herken ik haar
achter het beslagen raam…
Pen op papier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
574 Slechts enkele woorden
vertragen de tijd;
Een verrukkelijke waanzinnigheid.
Rondom woorden en letters.
Bij tovenaars en ketters.…
als jij er niet bent
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
1.505 Het sukkelen in een fietsdrafje
over zandpaden, die vertraging
waarmaken.
Het voetstoots een boswandeling beginnen,
waar kraaien uit de bladeren opscharrelen
en triest zijn.
Het stil liggend dood zijn.
Liefde in stilstand
onmeetbaar geworden,
onleefbaar in dood.…
stilstand
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
729 Het sukkelen in een fietsdrafje
over zandpaden, die vertraging
waarmaken.
Het voetstoots een boswandeling beginnen,
waar kraaien uit de bladeren opscharrelen
en triest zijn.
Het stil liggend dood zijn.
Liefde in stilstand
onmeetbaar geworden,
onleefbaar in dood.…
ik hou van jou...
hartenkreet
4.4 met 30 stemmen
3.086 tot mijn dagen zijn geteld
mijn laatste uur heeft geslagen
ik mijn laatste adem uitblaas
en de tijd kan vertragen
Ik hou van jou...
met heel mijn hart en ziel
totdat de wereld vergaat
de eeuwige nacht indraait
en mijn hart niet meer slaat…
Heet de dood God
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
1.223 als ik mijn tred steeds meer
in tijd en ruimte vertraag
en mijn gang langs rododendrons
ten einde beperk tot een van hen
dan denk ik steeds minder meer
is mijn omgeving nog maar
een haast gedachteloze haag
benader ik nu een goddelijke sfeer?…
ik ben geen God
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.243 verleden tuimelen
structuur in entropie
herinnering vertraagde
tot totale empathie
geen adem om geluid
te dragen, geen vragen
want het weten is er al
vergezicht mist afstand
in mijn hand is het heelal
ik ben geen God maar
heb nu de tijd verslagen
ook in mythen en in sagen laat
de menselijke geest zich door
lijfelijkheid niet meer vertragen…
Ik sterf niet meer
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.071 Ik leef niet meer
in de schaduw van mijn zelfkant,
vermorzeld vertraag ik,
‘k heb mezelf niet meer in de hand.
Door de waanzin van verzet
strompelt mijn pijn krom en gebogen,
stemloos zinkt mijn hart in het duister,
de waarheid heeft nog nooit gelogen.…
ruimte
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
488 is het voorbij
als de wijzers vastlopen
vast geroest
aan levenloze tekens
het leven - wat is dat eigenlijk -
raast voorbij
ik vang weleens een glimp op
een lichtflits
niets om vast te houden
ik vertraag
het razend verlopen van de tijd
kamer voor kamer
breek ik de stramme geest open
ik open de vensters
en zie een landschap
zonder…
Op weg naar de zin
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
600 de draagkracht van lijf en geest
kan het scheppend vermogen
allengs minder doen belonen
ik heb lang de rek kunnen gedogen
maar ontmoet thans de grens
waar het verstand moet tonen
dat mijn adem stilaan achterblijft
dat een nieuwe uitdaging
van haar vervulling wegdrijft
en ik gedwongen word
tot mijn aardse vertraging
ik zal…
Déconfiture
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
477 nog nooit behield het huis
zijn witheid van muren
het glas zijn geveinsde ruiten
noch de eenheid van scherven
er hangt een lucht van
toekomende leegstand
met het breken van de huid
kraken de cellen hun wanden
langs de draden van schimmel
krimpt de resterende adem
die met vertraging verdrinkt
in oliedampende klei
in het aardegrijze…
Vlinders
gedicht
2.2 met 4 stemmen
2.955 we smeten je
papierwinkel de afvalcontainer in
je hele hebben en houwen
(aanmaningen, afschriften, herinneringen)
vloog als een cluster dartelende vlinders
een onbestemde toekomst tegemoet
opgetogen bijna
dat het zware soms zo licht kan zijn
net als die dakpan toen
die ik van boven zag komen, in vertraging haast
vriendelijk naar me zigzaggend…
Kwijt geraken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 alsof de duvel ermee speelt
vertragen data waar ik bij sta
kunnen dagen mij gestolen worden
zo ook het dwingende advies
van hen die het, zogenaamd, beter weten
ik bepaal zelf wel, altijd al gedaan
net ontvangen pasjes krijgen benen
spelen krijgertje met mijn onzekere brein
uren lang zoeken ogen naar hetgeen
ik zojuist nog in mijn handen…
Zijn voetstuk
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
405 en weer kortwiek
ik spastisch
mijn balans kent
geen evenwicht
tussen vallen
en opstaan
het is gaan
tot de dood
erop volgt
toch heb ik
barricades om de
vaart te vertragen
weer even tijd
om bij zinnen
te komen voordat
de realiteit
van mijn dromen
effect sorteert
en ik alsnog
probeer te
ontsnappen
uit het overschot
dat mijn…
We noemen hem Kees XIV; vers 173
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
301 Dat leven wacht niet op mij
maar om dan uit te proberen
of ik op dat leven wacht
bracht overbodig vertraging
gedurende het jaar dat
vanwege coronaire problemen
ik het verleden vergat
zoals deze zinnen
met de dooie dood beginnen.’…
het sterven beminnen
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
868 als het jaar zijn einde nadert
verblijf ik wat dieper vanbinnen
de hemel duikt dan
ongevraagd in mijn ziel
alsof ik het sterven,
haast gedwongen
moet leren beminnen
het hangend grijs
dringt zich door mijn huid
om de maakbaarheid te vertragen
en de winterslaap te verkiezen
tot mijn allerlaatste bruid
als hoop verder reikt dan het…
Venita
netgedicht
4.4 met 14 stemmen
1.169 de rotan stoel bij het achterhuis
schommelt door wind bezeten
zacht krakend en bijna vergeten
op het terras van schelpengruis
een man door zwart gedragen
wordt zichtbaar tegen het blauw
van loze adem en diepe rouw
die het dagend licht vertragen
uit zijn brieven vallen wonden
als losse blaadjes uit het leven
door zijn verre kind gebonden…
Carlton (Ghost Town, Texas)
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 verstomd door zonnevuur
alleen een krekelpaar
prevelt zachtjes, uur na uur
stof kleurt de vlakte
van een stille straat
die na het spiegelende einde
mogelijk nog verder gaat
een huizenrij, leeg, in vale kleuren
kaatst het zonlicht terug, stil
alsof zij ook deze gast
niet langer noden wil
de leegte, de hitte hier
schijnen alles te vertragen…