Alle inzendingen over wilg

318 resultaten.

Sorteren op:

De zwaan

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 146
De avond valt zacht bij de wilg en de plas, ik wou dat ik even een schildertje was. Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit, ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit. Het water is koud en de winter nabij, maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij. Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet, bang voor de winter?…

bevroren ziel

hartenkreet
3.0 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.464
naakt lig ik in de sneeuw het gevoel van absolute verlatenheid midden in de natuur die onverschillig is Het vriest berijpte weilanden weerkaatsen in het licht van de maan Kromme geknotte wilgen vormen aan weerszijden van het pad een erewacht voor mijn langgeleden gestorven ziel Hun kromme takken verwelkomen mij nemen mij in liefde…
angelique9 februari 2003Lees meer >

elektronisch oog

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 647
de hagen om de tuinen ontnemen bijna elk gezicht de poort gaat automatisch dicht buitenshuis is het gras gazon het oogt kunstmatig groener zonder onkruid selectiever de struiken omsluiten meer privaat de bloemen bloeien exclusiever de hoge wilgen hangen dieper binnenshuis brandt het licht een opvallend trapje hoger de lampekap schijnt…
delius24 april 2006Lees meer >

Andere nachten

hartenkreet
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 527
Waarom treurt een wilg zoals die nimmer heeft gedaan, geknakt en gebogen dreigend? Het antwoord waarom is niet zomaar te geven, moeilijk verkrijgend. Het antwoord waarom hapert bij melk wit maanlicht in bittere tegenstrijd.…

wilgenfluitjes

hartenkreet
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 628
hij trok met ons naar de waterkant, bij de wilgen. voor iedereen van onze straat sneed hij een wilgenfluitje. met kunstenaarshand dirigeerde hij ons tieners. muziek verzacht de zeden. onze buren waren daarmee ook danig tevreden. joz.le bruyn…
joz. le bruyn28 februari 2024Lees meer >

Een heerlijk gedoetje

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 368
ik had de ezel in de zon gezet het linnen vochtig door ochtendlicht spande meteen schildergerei om me heen gelegd dan kon ik er direct soepel bij in een degelijk ouderwets boers tableau een stukje dijk geknotte wilgen in een lege wei halverwege de boerderij met stal wat verdwaalde bouwvallige oude schuren een heerlijk…

Het ijzige front

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 292
ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…
Haijcke13 februari 2026Lees meer >

Berouw

poëzie
3.3 met 18 stemmen aantal keer bekeken 2.795
Van de wilgen stuiven de pluizen, Wit in de regen van 't duister. Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duistren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker... Op een heuvel stonden drie kruisen. Gij leed daar, ik weende er onder.…

Lente

netgedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 794
Een vroege ochtend langs de uiterwaarden Een ijle nevel talmt van boom naar stronk In tinten, die geen schilder evenaardde ligt het landschap onbeschrijfelijk te pronk Als kleine spiegels glanzen waterplassen tussen de wilgen met hun stekelkoppen De kale takken vormen schuchter knoppen; het water zal voorlopig niet meer wassen De kleur van…

Zeventien kabouters

netgedicht
3.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.194
het vuur dat de aarde verschroeide de zwartvette klauwen deden alles vergrauwen de wind uit het oosten verslond wat er groeide Krakende kruinen jammerden in hun val en met hen nieuwe veren toen de wind begon te keren op zwartgeteerde varens zij krompen overal Groot was het vuur dat de hei sloeg tot gruis de zwammen verzwolgen en wilgen…

Berouw

poëzie
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.248
Van de wilgen stuiven de pluizen, Wit in de regen van 't duister. Ver weg het bedwelmend bruisen Van de zee: haar vage geluiden Eentonig, versmelt met het ruisen Van het bloed, zo warm en duister. In het duisteren en het ruisen Een buigend mens, arm en donker... Op een heuvel stonden drie kruisen. Gij leed daar, ik weende er onder.…

Wandelende transformatie

netgedicht
3.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 776
De mist trekt zich samen voor het licht van de zon die stilaan alle pogingen staakt om nog wat warmte te geven de dag lijkt haar ogen te sluiten voor een komende winternacht Het donkert zo vroeg schimmige schaduwen langs grauwe rietoevers blijken van dichtbij wilgen zonder takken gekortwiekte koppen stompend in de wind Langzaam transformeer…
geeraardt6 december 2010Lees meer >

waterpad

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 475
ze staan er nog, de rijen oude wilgen stekelig en koud oneindigheid in stam en schors zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht naar buiten gericht zo boud, maar in hun hart groeit traag de zonnewende even nog dan voelt mijn voet het naken van de weelde, uitgestrekt tot overal een lentegroet, een levenswens het water geeft…
switi lobi5 februari 2014Lees meer >

de schaduw van water

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 492
kromgebogen wilgen tussen eindeloos verbolgen riet het water deint tot kringen waar je zonlicht zuiver ziet, in ringen goud vol koudgebleven rillingen daar verglijdt de tijd tot ooit want niets heeft nooit bestaan we gaan, we groeien en de bloei van toen blijft glanzen langs haar eigen baan de nimmerzat van weten -meet zich met de…

Onvoltooide dingen?

netgedicht
2.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 473
Met het schudden aan de boom treuren tranen in het vangnet van de voorjaarswind, het zijn de wilgen die het lot bepalen tot de waterspiegel hen vindt De witste seringen uit het verhaal tonen de geurigste kleuren van het avondrood in het groenste kroos gaan ze ten onder in de ademnood van de onvoltooide dingen De hemel richt zijn bühne…
Pama1 mei 2014Lees meer >

Morgenlijk verwachten

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.633
Breng mij mijn deel van 't koel gespeel Dat tintelwater achter wilgen doet, Van 't luchtazuur dat als blauw vuur Door dichte linden gloedt.…
P.C. Boutens30 augustus 2004Lees meer >

Denken

hartenkreet
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 995
Grijs denken aan het water en wilgen treuren geel De verre wind vangt hoge toppen Voeten pletten eikenfruit Het lage licht grijpt met tentakels spinnemaaksels vast Het dorre notenbomenblad kwispelt en overstemt steeds meer de mijmeringen in m’n hoofd van zomeravond- zijn De herfst zit in de lucht en loutert zwoel…

Schaduwrijk

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 478
Vol woord gekozen schoonheid doch met hart en ziel in diepe pijn begraaft zij het dagboek "zomerstilte" achter een laatste dunne bomenrij het treuren van kale wilgen nabij boerderijen in winterstilte leggen trage lange schaduwen zich neer over grauwe weilanden in schaduwrijk van het witte land denkt zij huiverend terug aan toen zij daar…
mobar24 mei 2009Lees meer >

Een broze engel

netgedicht
0.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 425
Waar in de top van de geknotte wilg angst een grauw aangezicht hangt en verkoolde ogen die een zwaar gemis vertonen, sterft het hart aan betekenis...…

LIESVELD

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 464
een bijzonder gehucht Met huizen als nesten op palen Je hoort er verscheidene talen Geklepper, gezoem en gezucht Je vindt er de Hollandse lucht Je kunt er weer diep ademhalen In evenwicht brengen je schalen Je wordt door Petrarca bevrucht Het bloeiende riet en de kooi Zijn fuik om gevoelens vangen Zo breng je een Eden in kaart Met wilgen…

Ver in het verschiet

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 863
De berk treurt naast de wilg beroofd van hun laatste bladeren die langzaam liggen te vergaan tot humus voor het nieuwe jaar dat teert op oude resten Maar het gloren van het begin van wellicht een nieuwe lente ligt nog ver in het verschiet terwijl de ene bijna-dode voorrang vraagt boven de andere Niemand zei dat het makkelijk was maar…
geeraardt8 december 2013Lees meer >

Zomaar zomerdag

netgedicht
3.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 522
Op het water dreven zeilen tussen oevers wuivend riet toegezwaaid door wilgen spiegel van blauwe hemel die vertelde in een zachte bries van nog vele dagen zonneschijn.…

schilderij

netgedicht
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.642
bovenin een wolkenbrij die lacht in blauwe luchten om in weg te vluchten het eendenjong in drassig land van gras, kruiden en water oefent zijn gesnater blauwe reiger in “éénpootstand” verrast kikkers en vissen door ook veel te missen het eksternest hoog in de boom verbergt al wat zij jatten glinsterende schatten de oude wilg…
Jeroen Swaan14 september 2002Lees meer >

sterfelijke vrijheid

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 710
ik schreeuw mijn armen rond de geknotte wilg en laat tranen de kronkelige groeven volgen als lijdensbanen van verdriet in de avondstond mijn knieën knellen de stam opdat ik niet val vraag me af hoe het komt dat mijn menselijke vrijheid bijvoorbaat sneuvelt voor een diep geschapen dal alsnog zak ik traag en schreiend neer de nagels…

Oude waarheden

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 469
een constant administratief ad hoc houden zij het leven op maar in de reparatiemodus blijven deze heilige huisjes staan bij monumentenzorg zijn zij opgenomen met behoud van plaats en baan zo klit de zaak steeds verder dicht is transparant een modegril want wie wat waagt zal flink zijn vingers branden kan zijn luit wel aan de wilgen…
wil melker1 november 2017Lees meer >

Onder een verdwaalde steen

netgedicht
3.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 770
de nacht onaangeroerd, vertrokken met de trein van half zeven onder het gebladerte te volgen de nacht ontkleedt de dijk van oude wilgen en verschrompelde schaduwen het water de golven vormend dreigen onder spiegels waar ijskoude dromen beven het water breekt de strijd tussen leven en dood de beelden ik hou teveel van ze woorden…

Vergankelijkheid

netgedicht
4.3 met 15 stemmen aantal keer bekeken 746
ik heb dit jaar van het versgemaaide gras de geur nog maar één keer opgesnoven zeker, de zon heeft het groen wel degelijk verwend en spattend nat heb ik ook wel herkend toen regenbuien zonnestralen van licht en warmte wilden beroven * thans kleurt de hemel anders blauw en sloten lijken geulen zelfs de wilg weigert zijn…

oppervlakte en diepte

netgedicht
4.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 688
over het weidse water is het heerlijk genieten een fuut zwemt voorbij met jongen op zijn rug jonge eendjes volgen hun moeder zwanen zwemmen statig in colonne langs het heldere water geeft zicht tot op de bodem een school visjes is te zien in de diepte met de zon helder aan de hemel de wind kabbelend over het water het ruisen van de wilgen…

Schone

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 662
Zoete geur vol verleiding lokt me dichter sluit mijn ogen laat me meevoeren naar daar waar liefde door de kanalen stroomt wilgen niet meer treuren maar de verrukking omarmen bloemen aanlokkelijk hun kelk heffen vlinders het hoofd op hol brengen zoemt blijdschap tierig rond in deze weelde wiegen bladeren op het ritme…
LadyLove17 april 2011Lees meer >

waterweefsels

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 450
buiten valt het zonlicht zachter een oude wilg staat als een wachter naast het wit geweven gras nu pas speelt de wind met kinderen van nu hij vindt een zeepbel boven blonde haren en de wens een lied te scharen tussen alles door - hoe zingt een hart?…
switi lobi20 november 2013Lees meer >