318 resultaten.
De zwaan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
146 De avond valt zacht bij de wilg en de plas,
ik wou dat ik even een schildertje was.
Daar gaat de zwaan, zo prachtig en wit,
ik kijk hoe hij rustig te zwemmen zit.
Het water is koud en de winter nabij,
maar angst voor het donker, dat hoort er niet bij.
Hij vaart met zijn borst vooruit door het riet,
bang voor de winter?…
bevroren ziel
hartenkreet
3.0 met 14 stemmen
2.464 naakt
lig ik in de sneeuw
het gevoel van
absolute verlatenheid
midden in de natuur
die onverschillig is
Het vriest
berijpte weilanden
weerkaatsen in
het licht van de maan
Kromme geknotte wilgen
vormen aan weerszijden
van het pad een erewacht
voor mijn langgeleden
gestorven ziel
Hun kromme takken
verwelkomen mij
nemen mij in liefde…
elektronisch oog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
647 de hagen om de tuinen
ontnemen bijna elk gezicht
de poort gaat automatisch dicht
buitenshuis is het gras gazon
het oogt kunstmatig groener
zonder onkruid selectiever
de struiken omsluiten meer privaat
de bloemen bloeien exclusiever
de hoge wilgen hangen dieper
binnenshuis brandt het licht
een opvallend trapje hoger
de lampekap schijnt…
Andere nachten
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
527 Waarom treurt een wilg
zoals die nimmer heeft gedaan,
geknakt en gebogen dreigend?
Het antwoord waarom
is niet zomaar te geven,
moeilijk verkrijgend.
Het antwoord waarom
hapert bij melk wit maanlicht
in bittere tegenstrijd.…
wilgenfluitjes
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
628 hij trok met ons naar de waterkant,
bij de wilgen.
voor iedereen van onze straat
sneed hij een wilgenfluitje.
met kunstenaarshand dirigeerde hij
ons tieners.
muziek verzacht de
zeden.
onze buren waren daarmee ook danig tevreden.
joz.le bruyn…
Een heerlijk gedoetje
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
368 ik had
de ezel
in de zon
gezet
het linnen
vochtig door
ochtendlicht
spande meteen
schildergerei
om me heen
gelegd dan
kon ik er direct
soepel bij
in een degelijk
ouderwets
boers tableau
een stukje dijk
geknotte wilgen
in een lege wei
halverwege de
boerderij met stal
wat verdwaalde
bouwvallige
oude schuren
een heerlijk…
Het ijzige front
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
292 ploeterend met de fiets
aan de hand krakend over
een dood spoor van gewiste paden
langs grauwe geknotte wilgen
en sneeuwpoppen
met geknakte, geheven armen
in overgave
sneeuwvlokken sneuvelen
op vaalbruine hazen vluchtend door
de ochtendschemering
over schrale akkers
hun legers verlatend als
deserteurs het ijzige front
voordat de kou…
Berouw
poëzie
3.3 met 18 stemmen
2.795 Van de wilgen stuiven de pluizen,
Wit in de regen van 't duister.
Ver weg het bedwelmend bruisen
Van de zee: haar vage geluiden
Eentonig, versmelt met het ruisen
Van het bloed, zo warm en duister.
In het duistren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
Lente
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
794 Een vroege ochtend langs de uiterwaarden
Een ijle nevel talmt van boom naar stronk
In tinten, die geen schilder evenaardde
ligt het landschap onbeschrijfelijk te pronk
Als kleine spiegels glanzen waterplassen
tussen de wilgen met hun stekelkoppen
De kale takken vormen schuchter knoppen;
het water zal voorlopig niet meer wassen
De kleur van…
Zeventien kabouters
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.194 het vuur
dat de aarde verschroeide
de zwartvette klauwen
deden alles vergrauwen
de wind uit het oosten
verslond wat er groeide
Krakende kruinen
jammerden in hun val
en met hen nieuwe veren
toen de wind begon te keren
op zwartgeteerde varens
zij krompen overal
Groot was het vuur
dat de hei sloeg tot gruis
de zwammen verzwolgen
en wilgen…
Berouw
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.248 Van de wilgen stuiven de pluizen,
Wit in de regen van 't duister.
Ver weg het bedwelmend bruisen
Van de zee: haar vage geluiden
Eentonig, versmelt met het ruisen
Van het bloed, zo warm en duister.
In het duisteren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
Wandelende transformatie
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
776 De mist trekt zich samen
voor het licht van de zon
die stilaan alle pogingen staakt
om nog wat warmte te geven
de dag lijkt haar ogen te sluiten
voor een komende winternacht
Het donkert zo vroeg
schimmige schaduwen
langs grauwe rietoevers
blijken van dichtbij
wilgen zonder takken
gekortwiekte koppen
stompend in de wind
Langzaam transformeer…
waterpad
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
475 ze staan er nog, de rijen oude wilgen
stekelig en koud
oneindigheid in stam en schors
zet wachters van de tijd in elk geplooid gezicht
naar buiten gericht zo boud, maar
in hun hart groeit traag
de zonnewende
even nog
dan voelt mijn voet het naken
van de weelde, uitgestrekt tot
overal
een lentegroet, een levenswens
het water geeft…
de schaduw van water
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
492 kromgebogen wilgen
tussen eindeloos verbolgen riet
het water deint tot kringen
waar je zonlicht zuiver ziet, in ringen goud
vol koudgebleven
rillingen
daar verglijdt de tijd tot ooit
want niets heeft nooit bestaan
we gaan, we groeien en de bloei van toen
blijft glanzen
langs haar eigen baan
de nimmerzat van weten -meet zich
met de…
Onvoltooide dingen?
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
473 Met het schudden aan de boom
treuren tranen in het vangnet
van de voorjaarswind, het zijn
de wilgen die het lot bepalen
tot de waterspiegel hen vindt
De witste seringen uit het verhaal tonen
de geurigste kleuren van het avondrood
in het groenste kroos gaan ze ten onder
in de ademnood van de onvoltooide dingen
De hemel richt zijn bühne…
Morgenlijk verwachten
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.633 Breng mij mijn deel van 't koel gespeel
Dat tintelwater achter wilgen doet,
Van 't luchtazuur dat als blauw vuur
Door dichte linden gloedt.…
Denken
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
995 Grijs
denken
aan het water
en wilgen treuren
geel
De verre wind
vangt
hoge toppen
Voeten
pletten
eikenfruit
Het lage licht
grijpt
met tentakels
spinnemaaksels
vast
Het dorre
notenbomenblad
kwispelt
en overstemt
steeds meer
de mijmeringen
in m’n hoofd
van zomeravond-
zijn
De herfst
zit in de lucht
en loutert
zwoel…
Schaduwrijk
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
478 Vol woord gekozen schoonheid
doch met hart en ziel in diepe pijn
begraaft zij het dagboek "zomerstilte"
achter een laatste dunne bomenrij
het treuren van kale wilgen
nabij boerderijen in winterstilte
leggen trage lange schaduwen
zich neer over grauwe weilanden
in schaduwrijk van het witte land
denkt zij huiverend terug aan toen
zij daar…
Een broze engel
netgedicht
0.0 met 1 stemmen
425 Waar in de top van de geknotte wilg
angst een grauw aangezicht hangt
en verkoolde ogen die een zwaar
gemis vertonen,
sterft het hart aan betekenis...…
LIESVELD
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
464 een bijzonder gehucht
Met huizen als nesten op palen
Je hoort er verscheidene talen
Geklepper, gezoem en gezucht
Je vindt er de Hollandse lucht
Je kunt er weer diep ademhalen
In evenwicht brengen je schalen
Je wordt door Petrarca bevrucht
Het bloeiende riet en de kooi
Zijn fuik om gevoelens vangen
Zo breng je een Eden in kaart
Met wilgen…
Ver in het verschiet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
863 De berk treurt naast de wilg
beroofd van hun laatste bladeren
die langzaam liggen te vergaan
tot humus voor het nieuwe jaar
dat teert op oude resten
Maar het gloren van het begin
van wellicht een nieuwe lente
ligt nog ver in het verschiet
terwijl de ene bijna-dode
voorrang vraagt boven de andere
Niemand zei dat het makkelijk was
maar…
Zomaar zomerdag
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
522 Op het water dreven zeilen
tussen oevers wuivend riet
toegezwaaid door wilgen
spiegel van blauwe hemel
die vertelde in een zachte bries
van nog vele dagen zonneschijn.…
schilderij
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
2.642 bovenin
een wolkenbrij
die lacht
in blauwe luchten
om in weg te vluchten
het eendenjong
in drassig land
van gras,
kruiden en water
oefent zijn gesnater
blauwe reiger
in “éénpootstand”
verrast
kikkers en vissen
door ook veel te missen
het eksternest
hoog in de boom
verbergt
al wat zij jatten
glinsterende schatten
de oude wilg…
sterfelijke vrijheid
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
710 ik schreeuw mijn armen
rond de geknotte wilg
en laat tranen
de kronkelige groeven volgen
als lijdensbanen
van verdriet in de avondstond
mijn knieën knellen de stam
opdat ik niet val
vraag me af hoe het komt
dat mijn menselijke vrijheid
bijvoorbaat sneuvelt voor
een diep geschapen dal
alsnog zak ik traag
en schreiend neer
de nagels…
Oude waarheden
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
469 een constant
administratief ad hoc
houden zij het leven op
maar in de
reparatiemodus blijven
deze heilige huisjes staan
bij monumentenzorg
zijn zij opgenomen met
behoud van plaats en baan
zo klit de zaak
steeds verder dicht
is transparant een modegril
want wie wat waagt
zal flink zijn vingers branden
kan zijn luit wel aan de wilgen…
Onder een verdwaalde steen
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
770 de nacht
onaangeroerd, vertrokken
met de trein van half zeven
onder het gebladerte te volgen
de nacht
ontkleedt de dijk van oude wilgen
en verschrompelde schaduwen
het water
de golven vormend
dreigen onder spiegels
waar ijskoude dromen beven
het water
breekt de strijd tussen
leven en dood
de beelden
ik hou teveel van ze
woorden…
Vergankelijkheid
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
746 ik heb dit jaar van
het versgemaaide gras
de geur nog maar
één keer opgesnoven
zeker,
de zon heeft het groen
wel degelijk verwend
en spattend nat
heb ik ook wel herkend
toen regenbuien
zonnestralen
van licht en warmte
wilden beroven
*
thans kleurt de hemel
anders blauw
en sloten lijken geulen
zelfs de wilg weigert zijn…
oppervlakte en diepte
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
688 over het weidse water
is het heerlijk genieten
een fuut zwemt voorbij met jongen op zijn rug
jonge eendjes volgen hun moeder
zwanen zwemmen statig in colonne langs
het heldere water geeft zicht tot op de bodem
een school visjes is te zien in de diepte
met de zon helder aan de hemel
de wind kabbelend over het water
het ruisen van de wilgen…
Schone
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
662 Zoete geur
vol verleiding
lokt me dichter
sluit mijn ogen
laat me meevoeren
naar daar waar
liefde door de
kanalen stroomt
wilgen niet meer
treuren maar de
verrukking omarmen
bloemen aanlokkelijk
hun kelk heffen
vlinders het hoofd op
hol brengen
zoemt blijdschap
tierig rond in deze
weelde
wiegen bladeren
op het ritme…
waterweefsels
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
450 buiten valt het zonlicht zachter
een oude wilg staat als een wachter naast
het wit geweven gras
nu pas speelt de wind met kinderen van nu
hij vindt een zeepbel boven blonde haren
en de wens een lied te scharen
tussen alles door
- hoe zingt een hart?…