2623 resultaten.
LAIS CCXXI
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
384 De stilte na de eerste sneeuw zal weer
blad zijn, wit en leeg. Het schrijft haar neer.
Maar ’t zuchten bij elkander breekt de taal,
haar naam wordt vlek, de inkt doet zeer,
het wacht op haar gebaar in dit verhaal.…
Geduld, geduld…
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
565 Eens zullen bloemen bloeien
en bomen in blad weer staan
jonge dieren in ’t veld stoeien
wij samen de paden op gaan.
Dan zal ook de zon weer stralen
met golven warmte en licht
dan zal ik niet talmen of dralen
te schrijven een kleurrijk gedicht.…
Diamanten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 Onze band vervaagd tot wat
woorden geladen met gevoel
om een hartvol roest
Schitterende herinneringen
De kleur van jouw ogen
Die eerste keer, verdwaald
in elkaar, samen
de weg aan het vinden
Alles waar jij goed in bent
dat je toch los moet laten
Cadeaus zonder pretentie
hand in hand gegeven
voor het hotel, in vallend blad…
Verstrengeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
532 Misschien zijn mijn woorden
Als blokken ijs in de winter
Bevroren water in een teil
Maar ze zullen smelten voor de zon
Van jouw liefde die komt als de lente
En geeft kleur aan ontluikend blad
Tooit tuin en veld met bloemengeur
Wolken in blauw met zilver omvat
Vergeet dan mijn woorden
Als ijsblokken zo koud
Ze zijn in jouw liefde gesmolten…
Chocobol en Odekoek
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
451 Het riet dunt uit, is aan het kalen
Het najaar is nu echt begonnen
Ik maak ze op, de eerste schalen
Met sierfruit, blad en lampionnen
Physalis met oranje bollen
Heeft bijnaam jodenkers, veeg teken
Omdat het volk der Thorarollen
Hoofddeksels droeg die daarop leken
De bloemen van de plant zijn giftig
Maar dat is niet de kruisbes (Kaapse)…
Ritsels
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
245 De herfst ritselt
de laatste warmte bij elkaar
en de kruinen scheef
van wat niet houden kan
wijl witgeblazen wolken
schuiven over stervend groen
het licht valt anders nu
en zet de toon
voor krimpende dagen
het blad bekent weer kleur
en geur van
schoonheid door verval
de bladeren ritselen
in ons gemoed
en vragen
vinden weer hun weg…
De logica van stilte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
250 Een blad dat valt,
een golf die breekt,
een vogel die draait op de wind,
niets is toevallig,
alles is een fluistering
van een groter plan.
En wij,
met onze haast en onze vragen,
staan stil en kijken toe,
hopend dat iets van haar wijsheid
in ons achterblijft.…
Ode aan jou
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
180 Als exotische vogel
in tropische wouden
tussen smaradgroen blad.
Je gratie beweegt
als hinde
over uitgestrekte savanne.
Je ogen glinsteren
als twinkelende sterren
vanaf diep blauwe hemelkoepel.
Iedere dag zweef je
als veel kleurige vlinder
tussen bloemen in mijn tuin.
Jij bent jij
ik zou je nooit
kunnen missen.…
De vliegenzwam
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
12 Tussen het koperbruine blad staat hij,
een kleine weelde in het lage licht.
Wie hier vertraagt en even knielt,
ziet de rafels oplichten langs zijn steel.
Wat hem draagt, blijft voor ons verborgen,
een fijn vertakt en ondergronds bestaan.
Waar draden naar boomwortels reiken,
raakt het ene leven ’t andere aan.…
Iets ontroert...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
646 Er is iets in dit leven dat ontroert
wanneer de regen druppelt,
elk blad na blad door haar zwaarte naar beneden buigt
en ontdaan van haar vracht
weer naar d' hemel nijgt ,
d'aarde plots stopt met zingen
en de stilte de lucht in zwijgt .…
Boom
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
696 Dank voor de schaduw die je bood
De sterkte van je bemoste schors
Waaromheen onze armen
Steunpilaar
Je blad zuchtte mee met ons
Vogelnesten droeg je
Aan je takken hing onze schommel
Bliksem en ziekte bleven je bespaard
Je viel niet ten prooi aan ontbossing
Bijl en kettingzaag velden wel verwanten
Die dienst deden als haardblok en boot…
Mijmeringen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 Kijk daar een dor blad
dat over het voetpad trekt
daar dwarrel ik dan
Hoe een dichte mist mijn twee ogen bedekt
zodat er weinig zicht vloeit uit op hetzelfde moment stroomt
verdriet in de aderen waar ook een dor blad drijft met een of ander wind
Waar komt deze oneindige treurnis vandaan daar ze nog eens wordt gevoed door pijn.…
Altijd aanwezig
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
551 Een herfstig blad valt
biedt haar schoonheid en troost aan
een graf zonder naam
Wind strijkt langs de namen in steen, een fluistering van wat was,
mijn vingers volgen haar letters, koud en stil, maar nog altijd haar.…
Wanneer herfst ademt
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
339 Zo word ik opgenomen in dit
weefsel van de veranderlijke herfst, mijn voor-
zichtige stappen zakken weg in het zachte tapijt van verlies, en toch
glinstert er leven in elk gebroken blad, alsof het sterven zelf een belofte van begin bevat.…
Afrikaantjes
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
783 En in een verbazende luwte van licht
spelen scherpe stralen door ruisende bomen:
ik hoor wat geraas, beleef mensendromen
en Blacky mijn hond schudt zijn pluisjesgewicht.…
EIGEN KERST
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.569 nevel
waarin
een duister doornenveld
vol scherpe keien
spookachtig siddert
onder suizende hemelstenen
die zwak schijnsel geven
elkaar wild verdringen
reuzen uit de oertijd
zwaaien grote stenen bijlen
verjagen woest houwend
het krioelende sterrengruis
hakken de harde dorre grond
de geduchte mannen
lopen langs gewekte akkers
en ruisende…
DE PAUW
poëzie
4.5 met 4 stemmen
1.553 De pauwe staat
in pronkgewaad,
ruisend rillen z'n veren,
hij schudt z'n pracht
alsof met kracht
wind er langshenen kwam scheren.…
van harte vieren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
645 vandaag keert het leven van harte
jouw de jaarlijkse bonus weer uit
zoete kaarsen branden vlammend
de adem van en voor jouw liefde
als ruisende oceanen in schelpen
die jou de felicitaties fluisteren
van alle lieve mensen om jou heen
die van jou houden om wie jij bent
het universum straalt op deze dag
mooier nog dan de goudste zon
omdat…
Bij de sloot
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
531 Genesteld tussen het ruisend
wuivend riet waar ze met haar enorme dosis
geduld begripvol en rustig wacht op wat komen zal terwijl ze
geniet van intense en kleine momenten die in het helder water voorbijdrijven.…
DE VOGELS
gedicht
3.6 met 74 stemmen
22.779 Cirkelend op het witte blad van de hemel
zijn zij hun eigen letters, veren en kraakbeen.
Al hun zinnen beginnen met uitroeptekens.
De taal der vogels is vol gevleugelde woorden.
Weinigen kunnen hun kraaienpoten lezen.
Weinigen worden wijs uit hun verhaal.…
regenbui
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
830 Druppels vallen neerslachtig uit de grijze lucht
Een voor een spatten ze dood op het koude glas
Overlevers rollen zachtjes weg van de dodenplas
Beneden komen ze samen na hun vreselijke vlucht
Achter het koude glas zit ik, de pen in de hand
Zonder inspiratie, het blad nog altijd leeg
De ziel gedood na de brief die ik van je kreeg
Voor mij is de…
Pril geluk
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
903 Er hangt een wiegje in de struiken
fijn gevlochten en stevig gebouwd
van allerlei kleine stukjes hout
de vorm geheel naar oergebruiken
Diep verscholen voor vijand en vrind
door takken in tederheid omvat
gehuld in een hemeltje van blad
gesust door het zuchten van de wind
Twee lijsters zingen er met hun beidjes
een jubelend lied op hun allerbest…
Landschap
hartenkreet
0.0 met 2 stemmen
886 Gegroeid
voller van blad
staan sommige er nog
de bomen uit mijn jeugd
maar de meeste werden omgehakt.
Konijnenholen bungalows
zandpas een snelweg
en waar op zondagmiddag in het duin
de paartjes te neuken lagen
staat nu
een verzorgingsflat.…
Als Psyche
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
2.737 De rupsen van de vlinder
gedijen zonder hinder
van koud verstild verleden
en leven in het heden
genietend van het blad
totdat
ze hangen stil en zwaar
als grauwe poppen naast elkaar
en vragen zich verbijsterd af
waar is de zon die leven gaf
oneindig lang de nacht
En pas na 1000 vragen
en nachtzwart lange dagen
herrijst het vlinderkind…
volmaakt gelukkig
hartenkreet
2.5 met 10 stemmen
3.927 die de wind
uit de spiegel van mijn leven nam
mijn trouwe stoel houdt me
krachtig vast en hoest het stof
vanonder mijn onrustige kont
vantussen de takken ijlt
een lichtstraal door het glas
en legt de titel bloot
'volmaakt gelukkig', hij glanst
ik trek gehaast aan de pen
poog de kristallen gedachten
in de kluis van mijn blad…
Herfst in aantocht
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
966 Langzaam dwarrelt het laatste blad.
De zomer hebben we weer gehad.
Het groen van de bladeren verdwijnt.
Kleurenpracht van goud en bruin verschijnt.
De regen valt met striemende vlagen,
Niemand wil zich buiten wagen.
Ik zie al een schoorsteen die rookt.
De kachel wordt weer opgestookt.
Kastanjes barsten uiteen.…
Herfstige ogen
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.023 De zon probeert nog de
aarde te verwarmen
met haar dalende kracht
De herfst breekt elk blad
aan rusteloze takken,
ontveld door een koortsig snakken.
Ik spreid mijn handen uit
naar roodbruine tinten,
dansend door wolkwitte labyrinten .…
Haar laatste wandeling
poëzie
3.1 met 13 stemmen
3.874 Ik ben het afgevallen,
Het vroeg verwelkte blad.
De zwaal'wen trekken henen,
Ik staar hen na en peis:
Ik ben een arme zwaluw,
Ik moet alleen op reis.
Zij trekken naar het zuiden,
Zij weten waar zij gaan,
Zij zullen wederkeren
Met loof en lenteblaân.…
file-leed
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
1.531 tranen staan te wachten
ritsen harten in een lijf
het komen sterft een stille pijn
een paraplu drupt liefde
het hoofd dat het recht heeft
gemist breekt in het kind
het laatste is het sterkste blad
voor altijd eenzaam in de mast
een tijger vijlt zijn nagels wakker
de woudreus weet de weg
een zee ligt aan de overkant
de oostkust buiten…
tastbare eeuwigheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.098 de zonovergoten polder scheen
al dagen in diepe verstilling
elke boom leek onbewogen
het blad in lome zondagsrust
langs de dijken stonden schapen
peinzend voor zich uit te staren
akkers luierden in aardse kleuren
vogels hingen roerloos in de lucht
in de verte dommelde een vrome
toren tussen eenzame boerderijen
weerklonk in het stille…