1541 resultaten.
HET DAPPERE VOGELTJE
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.851 “Zo, dat is dat, dag kale kip”, lachend hij vloog heen
haar verlatend met een leeg en warrig verstand
en zonder veertjes, helemaal `vel over been'
snikkend en tranend kroop ze door het vuile zand
Ze was wanhopig...., en wilde niet meer verder leven
niet sterk meer, maar zielig, klein en zwak
“Ze groeien wel weer aan, dat duurt maar even”,…
De bedelaar met duizend gulden
poëzie
3.5 met 17 stemmen
2.796 zoiets gezien
Hij dacht: Het is bepaald een grapje, of het is wel vals misschien
Hij ging, om zich te vergewissen, naar de zaak van een bankier
Daar toonde hij voor 't loketje z'n verdachte stuk papier
De achterdochtige bediende belde om een rechercheur
Die bracht die afgetobte schooier voor meneer de inspecteur
De arme stakker riep wanhopig…
zinloze strijd (proza)
netgedicht
3.7 met 31 stemmen
1.008 niet vaak of zelden, zeg maar dagelijks
doet het mij aan, alsof de dag er één is
die de mens moet door zien te komen,
en op het moment men maar even stil
staat, barst het gevecht met de leegte
los, met verwilderde ogen vol wanhoop
beschouwt men de wereld als vijandig,
-de naakte kwetsbaarheid-, het gevoel
alsof de aarde onder onze voeten verdwijnt…
vrijheid
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
744 vrij zijn zit in zoveel kleine zaken,
in dingen die ons dagelijks raken;
met z'n allen er voor waken
dat we weer aan lager wal geraken
een trend gezet is een traditie gebroken
en een nee weegt zwaarder dan jawel
en heeft een leider vreemd bloed geroken
dan volgen velen vol wanhoop hem wel
vroeger is de spiegel van vandaag
vandaag bepaalt…
Don Quichot
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
640 van inertie
ik heb geen helm of schild
noch lans en zwaard
geen knol die ik Rocinante noem
ik berijd de nachtmerrie
van het onvatbare
dat me ontglipt of verdampt
waarin elk houvast
op drijfzand of op losse poten stoelt
moet ik driemaal sterven
genageld op het kruis
van vernedering en falen
verzuipen in zwartgalligheid
en wanhoop…
De spoortrein
poëzie
4.0 met 6 stemmen
2.652 En in mijn wanhoop om die waan
Heb ik mijn ogen dichtgedaan,
Heb ik gebeden: ‘Trein, sta stil!’
Met al de hartstocht van mijn wil...
Maar, wat ik smeekte, deed of dacht,
Ik heb hem niet tot staan gebracht.…
Het lied van de muzen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
480 'Op deze reis door vele landen klinkt onze stem,
die met de hoop op een nieuwe toekomst,
elke wanhoop naar een nieuwe glorie praat.'
'Oh', ik mens van vele misverstanden.
Ik zwijg van gevoelens, die in mijn ziel
ooit zullen verzanden. Mijn innerlijk
stemt de beste muzen in mij door. Op de
juiste tijd heb ik hier aandacht voor.…
‘Een lotgeval’
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
336 zonder gevoel
zij de koele berekening, hij de genenbank
de man in het zwart die hem naar de kelder brengt
als hij weer naar boven gaat, krijgt hij ademnood
‘overal loert gevaar’, operettemuziek, extremen
liefde en liefdeloosheid, geluk dat hij bij anderen ziet
ongeluk dat hij zelf ervaart, droom en werkelijkheid
vroeger en nu, hoop en wanhoop…
Octopoezie
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
933 in de Albert Heijn
leg ik mijn oor te luister
bij groente en fruit
ik spaar vlees noch vis
zo wanhopig op zoek naar
wat de uitslag wordt
Oranje boven!
blèèrt een bevlogen bockworst
men knakt instemmend
we pakken die cup!
plots volgt spektakel. Huít neuf!…
Insomnia's strijder
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
528 VII
Wanhoop en twijfel in zijn gemoed
in zijn ziel vertwijfeling
reist zijn geest nu tot einde
het bittere einde van de nacht
voorbij de laatste sterrenschacht
VIII
Wanneer het licht is gedoofd
blijft niets dan de stilte
waar zij langzaam in verdwijnt
voorbij illusies die hij dacht
van een tijd die nimmer was…
Een dichter
gedicht
4.5 met 52 stemmen
30.405 En dat ging zo:
'ik drijf spelden van wanhoop
in de huid van je
grutten wezenloos
woezie woezie 17 en
klaan uit je klukhaar versuikeren
bleke bliezen in schedels met spuigaten
vol blauw gehakt.'
En toen zei iedereen: dat is reusachtig!…
Twee werelden in mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
346 Maar dan help ik weer een kind een drempel over,
vind woorden waar wanhoop zich verstopt.
Tussen afgrond en hoop, tussen stilte en storm
heb ik duizend gedachten geklopt.
Mijn hoofd is een razende vlakte vol vragen:
Wat is leven? Wat is goed? Wat is waar?…
Het interesseert me niet..........
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.767 Ik wil weten of je kunt opstaan na de nacht van droefheid en wanhoop,
warrig en tot op het bot gekneusd,
en doet wat gedaan moet worden voor je kinderen.
Het interesseert me niet wie je bent,
en hoe je hier terecht kwam.
Ik wil weten of je met mij in het centrum van het vuur kan blijven staan
zonder terug te schrikken.…
Mijn hoofd is hol en toch zo vol.....
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.456 Alle gevoelens lopen door elkaar heen
Voel ze maar, voel ze maar, maar nee voelen doe ik geen
Wat is het nou allemaal wat ik voel
Het lijkt wel een heleboel
Ik hou er een vast
Maar dat is geen gevoel, dat is een last
Verdriet, wanhoop, stress en pijn
Ik ben de rode draad kwijt, er is geen lijn
Alle gedachtes lopen door elkaar heen
Pak ze…
Ode aan jullie
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
1.046 draaien zolang jullie gedachten en de aarde houden mij vast
Ode aan jullie, die kwamen, horen, lezen en begrijpen
hoe wij zoals sterrenstelsels zijn, drijvend weg van elkaar
wij sturen berichten in de ruimte - ENTER- uit hiernamaals
van de menselijkheid, al die gigahertzen van berichten die
reizen met snelheid groter dan het licht en de wanhoop…
De tocht naar de ster
poëzie
3.3 met 10 stemmen
4.275 Roep het alarm in 't hart dat verzwakte,
Of laf zich in wanhoop verschanst, -
In uw oog sta de vlam van uw schone ontroering.
Tot de lucht met het vuur uwer hete vervoering
Uw rustige morgenster kranst: -
Tot haar licht in lichter dag vergaat,
Tot gij staat in de dageraad -
Voort! voort!…
VREDE
gedicht
3.3 met 7 stemmen
40.285 leven zonder
vrede, godverdomme, vrede;
want het scheurende geluid
waar ik van mijn lief mee scheidde
schrikt mij nu het bed nog uit
waar wij soms in dromen beiden
dat de oorlog van weleer
wederkeert op vilte voeten,
dat we, eigenlijk al niet meer
kunnend alles, toch weer moeten
liggen rennen en daarnaast
gillen in elkanders oren,
zo wanhopig…
Aan Joke van der Veen
hartenkreet
3.0 met 7 stemmen
913 o hemels wangedrocht, mijn engel der wrake, uitgewoonde snol,
o hels serpent, onmenselijk wezen vol venijn, verdorven hoer,
o slang uit diepste diepten, bron van wanhoop, dronken sloerie,
o monsterlijke helleveeg, mijn duivels ongenot, verlepte slet.…
Der vrouwen moed.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.973 Zij verteerden de tijd als een schip golven,
hoe joeg hun hart vooruit naar 't end dat week,
soms voelden ze in onzekerheid bedolven;
soms kille wanhoop die langs hun hart streek.…
Een schot voor open doel
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.169 De bal vliegt met grote snelheid langs de doelman
Er is nu geen redding meer mogelijk
Geen doelpaal die nog in de weg kan staan
Het doel is leeg
En de bal is verpletterd tegen het net
Een oceaan van geluid stijgt op
Hij valt huilend op zijn knieën
Medespelers duiken boven op hem
Bedolven onder een berg van lichamen
Probeert hij wanhopig…
'S MOLENAARS DOCHTER
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.340 En zwaar op haar schouderen drukte het kruis;
Bij 't vallen van d' avond ontvlood zij 't gedruis;
Zij wrong als wanhopig de handen te saâm,
En staarde in het water en fluisterde een naam.
'Ach, neem gij terug thans mijn trouw en mijn ring,
Gij dierbre!…
Eenzame Sinterklaas
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.408 Sint Nicolaas loopt eenzaam en verlaten
beroofd van Zwarte Pieten door de straten
hij schudt wanhopig zijn bejaarde hoofd
alsof hij wat gebeurd is niet gelooft
Hij wordt beschuldigd van discriminatie
hij, Sinterklaas, patroon der integratie!…
de dichtende in mij
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
61 dan is de wanhope
niet verre
.
ja, ghij hebt wel gesien
.
dit is
mijn eyghen leven
.
ick stelle mij selven
in de etalagie
.
neen
sonder rosse glans
doch wel met siel
soo magh ick
somwijlen hopen
.
ende naeckt daerbij
doch wijselijck
met kleederen aen
.
ick wil ghehoort
ende ghesien worden
.…
Subtropisch erotisch
hartenkreet
4.5 met 15 stemmen
3.342 een stroom vol erotiek
Waar het hete vuur diep in mijn lijf brandt
Haar begerende ogen staren met gejaagde blik
Gelukzalig gevoel gemengd met onstilbaar verlangen
De glittering van de golven spiegelt in elk haar iris
Volledig door onophoudelijke passie bevangen
Zijn tong glijdt langzaam langs mijn warme dijen
En laat mij tussen wanhoop…
Plakkage
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.540 In eentoonge grijze loop
Zingt de fijne, ragreine regen
Met mijn arm zieltje mee:
Liedekens van wanhoop,
Liedekens van wee.
Nog loop ik door de welbekende straat
En luister scherp toe of geen stap verraadt
De komst van de welbeminde.…
mijn leven
hartenkreet
3.9 met 14 stemmen
1.803 verloren gelopen in m’n gedachten..het dreef mij tot wanhoop
ik zag de zon niet meer
verblind door eigenzinnigheid
ik zocht een uitweg in een doofhof die ik zelf had gecreëerd
maar vond het niet
mist omringde me en deed me huiveren
daar stond dood
te wachten
vluchtend rende ik doelloos
struikelend over m’n gedachten
joeg ik mezelf de dieperik…
Miles smiles in june
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
497 XI
Hij wacht niet langer op Godot
roept wanhopig, uit alle macht
terwijl zijn geest op doorreis is
tot het einde van de nacht
ruist een dwarreling dwars door hem heen
als het rode licht dooft van de lantaarn
is niets dan stilte die over blijft
dan gaat hij weg, net als zij
bitches brew,
in a silent way…
Dorpsbegrafenis
poëzie
4.3 met 6 stemmen
2.070 Doch 't snerpend treurgezang vermildert
En spreekt, aan 't smeltend kinderhart,
Van balsem voor de diepste wonden,
Van hemeltroost in de aardse smart;
En uit die zee van angst en lijden,
Wanhopig golvend af en aan,
Is hartversterkend, zielverheffend,
Een jubelzangtoon opgegaan:
"In Paradisum...", 't Hart verheldert,
Een weiflend licht…
PIETJE EN DE REUS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 Waar hij waarachtig de schel vond
op een, een beetje verborgen plek
Zomaar binnengaan is onbeleefd,
dacht Pietje en hij drukte op de bel
Schrok, want hij leek vastgekleefd
kille rillingen kropen over zijn vel
Omkijkend zag hij ’t sluitend hek
verdwaasd zag hij dat tafereel aan
Kille schaduw verduisterde de plek
ons Pietje raakte wanhopig…
De Afgod
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.771 Nu was hij raadloos en wanhopig. In verwoedheid
Grijpt hij de afgod aan: Erkent ge zo mijn goedheid,
Gij, onbarmhartig beeld, dus zegt hij, lig daar neer!
Nu krijgt gij nooit van mij de minste vriendschap meer.
Indien gij nukken hebt, ik ook dan heb mijn nukken.…