1858 resultaten.
Elianne Ardts : celliste
netgedicht
3.7 met 15 stemmen
780 Violoncello in triniteit
met de rechterhand
en volle rust
in schouder en arm
beademt zij met haar stok
het snarenquartet
dat zich tussen
hals en staart uitstrekt
is zij op zoek
als begaafde ziel
in een voortdurende
ontdekkingsreis
naar innige afstemming
met haar gezel
die zij haast omarmt,
met genegenheid blijkt wel…
Nimmermeer
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.392 Ik wind de wollen sjaal zo warm
Haar om de schouders, buig mij neder
En kus haar; leunend aan mijn arm
Loopt zij de herfstlaan heen en weder.…
Dodelijke liefde
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
765 geeneens wat het met me deed
En hoe ik leed, je vermeed mij en mijn gevoelens
Zelfs toen ik zei dat ik zo veel van je hou,
Je zei nooit zal ik van je houden
En dat die gevoelens ook nooit komen zouden
Je liet mij zo achter, verdrietig en alleen
Nooit, zou ik hier over heen kunnen komen
En toen ik dat tegen je zei,
Je haalde je schouders…
morgen ga ik rozen kopen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
901 Je vertrok en vergat mee te nemen
uit pardoesheid wellicht
Het goudschaaltje met al mijn woorden
die je nog had willen wegen
Mijn oren vol verhalen
Het goud uit mijn haar
Mijn mond van teveel woorden
Mijn - o sorry - veel getrapte schenen
De echo van mijn veel te harde lach
Mijn op hol geslagen hoofd
Dat balans zoekt op zwijgzame schouders…
Zwaarste inzending
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
937 Valt nimmer te bevechten vermits hij steeds wint
Gluiperige smerige vunzige duivel op je schouder zo gezwind.
Doodt meer dan men voor mogelijk houdt, verscheurt en verknalt alles
Een seconde van zwakheid en hij nekt je onverbiddelijk, keel dicht.…
Jan Stavast.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
816 Al valt de hemel naar omlaag
Ik zet er kloek mijn schouders onder,
En 'k wed, al lijkt het nog zo'n wonder,
Dat ik hem steun, dat ik hem draag: -
Sta maar vast in pret en pijn,
En het leven
Kan niets geven
Wat u àl te zwaar zou zijn!
2.…
als ik moeder zijn kon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
759 het hart kunnen zijn
dat voor iedereen klopt
dan zou ik als jij
met simpele gebaren
elk moment vrolijken
en met een omarming
de dagen schonen
als ik moeder zijn kon
zoals jij er een bent
dan zou ik elke twijfel
over eeuwige liefde
voor altijd verbannen
dan zou ik als jij
in voor en tegenspoed
het luisterend oor
net als een schouder…
Over de jaren heen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
491 niet los te zien van de jeugd
alwaar, als zovelen tegelijk,
een deugd hebben moeten ontberen
en waar schouders aldoende verstijfden
en hij ook de doorgaande glimlach
al vroeg inlijfde
omdat de hand van de ouder
nog steeds soms, ook wel onbewust
de koude afstand moet vereren
de tijd waarin hij thans verkeert
schreeuwt nog steeds om waardering…
Muziekte
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
565 Vertrouwen klimt weer tussen je schouders.
Je presentatie luidt als volgt:
'Ga je hartstocht maar vertalen.
Toon hoe je met beroerde toetsen
tóch nog Kunst van z'n sokkel haalt...'…
Kauwbaar massief
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
496 Terwijl Adriaan van Dis alvast een plekje schuin naast jou heeft besteld
zit jij nu ergens rustig te schrijven en herken jij de geheime deuren
in jouw vroegere droomgebouw en speur je als vanouds in de diepste
krochten van de menselijke ziel en nog steeds als zwaaiende heremiet
maar op jouw herrezen schouders ontbreekt de loden last zoals je…
De puinhoop die hij achterlaat
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
836 Hij laat de zwakste schouders de zwaarste lasten dragen
Hij antwoordt niet op de moeilijkste vragen
Betaal hem genoeg en hij verkoopt zijn ziel
Hij vecht met zijn eigen burgers
en buigt neer voor autoritaire figuren
Nu kijk je naar de puinhoop die hij achterlaat,
met een land verdeeld, met haat, en verraad.…
de beschuldigde vulkaan
netgedicht
2.5 met 14 stemmen
482 hij verweesd
doorleefd zwalken
door bos en beekdal
in de vertrouwde
maanlichtsonateval
of ‘n drinkgedicht
dus niet geschikt
of gezwicht
voor de droomwouden
waar zij wilden zweven
in levende lijven
zouden blijven
als hij
als de schuldige vulkaan
door ’t leven zou gaan
die leugenvleugels als wassen neuzen
van zijn verhitte schouders…
over die randjes (op het strand)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
507 het was zo lang geleden
in het verre verleden van de jeugd
dat
zij niet met afgeschoren haren
maar met een plastuit
heel gratuit
en hardcore met Aussie-broekies
van het balkon had gezeken
het zou plezant kunnen zijn
zo had zij natuurlijk gehoord
om in het water
op mijn schouders gezeten
juist omdat die handeling niet vertrouwd is…
V.A.N.D.A.A.G.
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
305 vóór de tijd van de strijd
van die dingen
ja
van die dingen
tegen
zoönotisch infectiegevaar
gevleermuisd en al of
kortwiekende droneplagen
coronablaren als gelekt gas
als toeslagentranendalen
de piketpalen in ademnood
zorgen om de zorgen
ontzorgen door om-zorgen
voor óver onze morgen
nu borgen en doordouwen
de prijs op alle schouders…
Als… Grote Geelstaart
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
308 Als de sterkste schouders de aarde vallen laten,
als de ingedutte liefde het vuur niet langer blust,
als de steekvlieg de poort tot Olympus bewaakt,
als de zielenwegen der reizigers eindigen in niemandsland,
als de onbeminde schoonheid onbenoemd blijft,
als de overkoepelende beschermer zijn eigen eed verraadt,
als de geveinsde krankzinnigheid…
Heerlijk relaxen aan het water
netgedicht
2.6 met 22 stemmen
464 Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg mijn
zorgen neer tussen stenen en zand, en voel hoe ze lichter worden.
Zonlicht breekt open op het
oppervlak in flarden, bomen spiegelen
in de plas als een tweede wereld.…
Troosttuin
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
140 Herfstblad op het pad
de tuin luistert zonder woord
adem vindt haar rust
Waar de wereld vertraagt,
ligt een tuin die je ontvangt en spanning
van je schouders haalt. Tussen het groen ontstaat
een plek waar aandacht mag landen en niets hoeft te vragen.…
Wolkentapijt
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
125 Hoog boven mijn schouders
drijft het patroon in gelijkmatige lijnen.
De warmte blijft onder dit weefsel hangen als een
lichte gloed die mijn aandacht verzacht en mij lichter laat ademen.
Tussen de vele vlokjes
glanst een helderheid die ruimte laat.…
Tussen de regels van het lichaam
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
126 Ik mag mijn schouders laten zakken
zonder dat ik me schuldig voel.
Wat zij niet konden opschrijven,
mag ik nu voelen:
dat rust geen verraad is
aan wie voor mij is opgebrand.
Ik lees de regels van hun leven.
Ik leef de ruimte ertussen.…
Ook zij
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
160 hun eigen leven waagden
met leeuwenmoed, de anoniemen
Ook de moeders: liefdevolle
ongekroonde koninginnen
de vaat en duizend dingen doeners
proletarisch als slavinnen
de gang de muur en vloeren boeners
aristocratisch juist van binnen
die elk een beter lot verdienden
dan in die te benauwde kringen
Ieder voor zich rusten zij ook
op schouders…
gehandicapt
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
2.056 geraakt
Je houdt je groot maar voelt je vaak alleen
Je kunt niet meer wat je eerder graag deed
Je wilt het zo graag maar het lukt je niet
Het voelt vreselijk vreemd soms bijna wreed
Dan huil je stil en stiekem van verdriet
Je denkt wordt ik wel volwaardig ouder
Heb ik nog enig nut in deze maatschappij
Maar plots is daar die arm om je schouder…
Bruid
netgedicht
3.1 met 18 stemmen
1.488 Je schenkt een gaaf lijf en een lied ontglipt me:
Iets over
een baai met doorzichtige visjes,
een nest in een palmkruin
Ooit zullen we dit zoeken in het Zuiden,
een koffer schokkend in onze schouders.
Voor het altaar trilt jouw hand
In de hoge, holle kerk horen wij de lokroep,
ergens tussen torenspits en tegels
Vermenigvuldig u.…
Will I allways love you??
hartenkreet
4.6 met 65 stemmen
2.142 Het is nu toch ’n keer mijn beurt
Dat ‘Cupido’ eens op mijn schouder klopt
Hij met zijn liefdespijlen mijn leven weer vrolijk kleurt
De pech in de liefde, die ik steeds heb, eindelijk stopt
Ik wacht geduldig op die ene voltreffer
Die mij recht in mijn hartje raakt
Of, nog liever en kleffer:
Iemand die mijn hoofd en hartje ’n beetje ‘gekkig’…
requiem
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.980 terwijl de woeste zee
mijn voeten willen grijpen
tel ik steeds mijn stappen
met mijn ogen dicht
voel ik hoe jouw vingers
in mijn handen knijpen
draag ik op mijn schouders
jouw vederlicht gewicht
terwijl de harde wind
mijn lichaam doet verlangen
naar de luwte van een duin
en de kalmte van jouw stem
verdrink ik in mijn tranen
die glimmen…
AFSLUITDIJK
gedicht
3.2 met 105 stemmen
36.170 Vóór mij de jonge pas-geschoren nekken
van twee matrozen, die bedwongen gapen
en later, na een kort en lenig rekken
onschuldig op elkanders schouder slapen.…
Soldaten marcheren
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
1.056 Op hun schouders rust slechts een geweer,
hebben geen last van wroeging of van spijt.
Soldaten marcheren door het hete rulle zand,
hun slachtoffers zijn de ouderen en kinderen.
Met hun geweten op slot trekken ze van leer,
jonge mannen nog, maar tot alles toe bereid.…
Chroomkleurig graf .....
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
803 blazen in het luchtledige, in het niets
Niet vertraagd noch gehaast door
voortsnellende tijd, pak ik mijn
pakkie en mijn peukie en steek
het aan, droom achter de wolken
even heerlijk weg , tabak van alles
Een zachte tik op mijn schouder
doet mij opschrikken en in de
rook verslikken, wakker uit mijn
eigen wereldje kijk ik verschrikt
om…
OMRING ONS MET UW LICHT IN DEZE NACHT
netgedicht
3.3 met 19 stemmen
2.378 Omring ons met Uw licht in deze nacht
waarin wij gaan; wij zien geen hand voor ogen
en struikelen in eigen onvermogen,
U geeft wat zwak is ongekende kracht,
een schouder om te huilen,
een hart om aan te schuilen.…
Zonder jou
hartenkreet
3.4 met 16 stemmen
3.324 Ik leg mijn hand op je schouder
streel je zachtjes door je haar en
fluister; ‘dank je voor alles, lieve oma.’
Even lijkt het alsof je iets wil zeggen
maar het blijft stil in de kamer
waar jij op je bed ligt
en waar je vroeg of laat
je laatste adem zal uitblazen.…
Hete blikken van opzij
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.391 Ik lag gewoon te genieten van de zon
Op het warme Scheveningse strand
Droomde hoe romantisch het zijn kon
Met jou, samen, hand in hand
Plotseling lag er een hand op m'n schouder
Vingers streelden m'n zonovergoten huid
Ik draaide me om, m'n hart sloeg over
Dacht: mijn God mijn droom komt uit
Je knielde naast me neer in het zand
Keek diep…