2383 resultaten.
de landmeter
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.542 Hij wil weten waar hij is, maar zijn troost is
te weten dat de plek waar hij is niet anders bestaat
dan in zijn eigen formule, hij is een gat in de vorm van
een man in het landschap. Met de grenzen die hij
trekt, scherper en duidelijker, vervagen het gras
en de bomen en alles wat daar leeft, lijdt en sterft.…
Ze reden auto
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 hij zou haar er ergens
een verlaten straat
een rotonde
een parkeerkelder
er ergens uit lazeren
en draaide elegant
met twee lange vingers
aan het leren stuur
zij zweeg verbeten
moe van woede
zat van donderpreek
dan laat hij zijn hand
verzachten en in
haar nek
rusten, een
elegante hand,
haar lieve man
hij neemt haar hand,
troost,…
Kerstmis 2013
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Zwarte vogels wieken door de grauwe lucht;
velen zijn zo eenzaam, zoeken naar een
woord, een blijk van wat herkenning, van
troost, van tederheid, van moed.
Wat houdt mijn hart gevangen, nu het
Kerstmis is, nu God de mensen heeft
bezocht, maar niet begroet werd, niet
onthaald als koning in een kribbe?…
- In Eeuwigheid -
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.062 bloemen
wolken wenen
weldoordacht
vullen dimensionen eeuwigheid
er komt nooit een eind
aan het verdict
wegglijden in een andere mooiere wereld
onverbloemde vragen
rijzen op zoek naar hiernamaals
naar bomen met harten,
die langst vergeten glazen straten staan
koesteren wij afscheidsceremonie
woorden, noch gebaren
die troost…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.005 De schoonheid is tot troost gebleven
al is er droefheid, leed en pijn
en afscheid, onvoltooid dit leven
maar ’t heeft niet anders mogen zijn.
De wind schrijft woorden op het water
en ’t licht beweegt als baldakijn.…
Voorbijgangster
poëzie
4.0 met 3 stemmen
930 Toen welde in ’t hart een diep verlangen:
Een jong gelaat, dat minnend vleit,
Wenste ik, een hand vol tederheid,
Die mild de mijne hield omvangen,
Een fluist’rend woord, dat troost zou langen
En breken deze eentonigheid. -…
Zaadmaand.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.777 Van lijve zo belachelijk
gelijk een leuterwijf,
met vuil versleten kleren
om 't uitgedroogde lijf,
Een mensenhand, gerimpeld,
had die haar troost beloofd?
Die sneed van 't mager halsken
dat diep-gebogen hoofd.…
passie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
810 werkelijke liefde ken ik niet
waar iedereen zo quasi-vanzelfsprekend
haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend
daar twijfel ik en merk een licht verdriet
jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied
klaar wakker om met uitgestrekte armen
naar haar juweel te reiken, haar erbarmen
zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet
spaar me uw troost…
vloeibaar baren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 schoonheid is niet aan te raken
ik ervaar dat met mijn ziel,
een kwetsbaar baken,
die roert, beroert en ontroert
maar altijd is, ook tijdens gemis
immers dan is het vaak zoeken
naar troost of zalven van een wond
dan schenkt een kleur of roept een beeld
dat neigt naar liefde, naar het gebroken nabij
waar de nacht de dag besteelt
het lijkt…
Daarmee goed te leven?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
568 Het gebruik van riten en symbolen
oneindige creaties van de geest,
vaak gestuurd in kwetsbaarheid,
een troost of eeuwenoude vloek,
is mij om het even, een bestaan
tussen mijn uiterste polen, in
de draaikolk van de realiteit
de queeste van verlossing
komt de spiegel van vergankelijkheid
voorbij, even lijkt ik te zijn verlost
van mijzelf…
Heimwee naar moeders woordenschat
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.390 Maar als ik op een avond bij ruig weer
de vangst bijeengaar uit mijn rijmennetten,
de troost schud uit de kuil van mijn sonnetten,
vind ik mijn stem wel maar mijn hart niet meer.…
Naar het nieuwe jaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
606 We kijken even achterom
nu weer een jaar bijna voorbij is;
wat bracht het ons aan lief en leed,
aan vreugd en troost, aan droefenis?
Maar ja, we kijken al vooruit
en hopen echt op 't beste
want leven gaat zo snel voorbij
en eens komt ook het leste.
Mocht toch de vrede het gaan winnen,
voor ons en overal op aard.…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
826 Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.…
Huilenbalk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
896 Als ik diep wil schokken
diep van binnen wil huilen
het wil uitsnikken van verdriet
dan zoek ik op YouTube
naar orgel-improvisaties
met samenzang niet ritmisch
dan voel ik zo sterk
er is niets veranderd
en er zal niets veranderen
ik troost me met het lef
dat ik dat leven aan durf
ook al vinden velen
dat het wel met me meevalt…
jij en ons meisje en een beetje ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
756 ik zalf je met fijne woordjes
waarmee jij vroeger bij
ons meisje, van die rode
vlechtjes draaide
ik weet nog, aan het eind een
flinke krul en zij met haar bleek
gezichtje kende de wereld al
beter dan dat we beide dachten
maar jij, die me nu verzorgt me troost
op het bed dat stil van woorden
maar druk van gedachten zich uit
met kleine…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 zijn muil wijd open gesperd, de ogen
diepliggend in het karkas dat leeft
en wordt gevreesd, de aarde schudt
haar reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij…
Allerzielen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
482 Niet dat zij het sterven hebben geliefkoosd,
al vonden ze samen met u op 't einde wel de nodige troost.
De dood was even als een vuist die me voluit raakte,
waarna ik na rouw het verdriet er om ook weer staakte.…
Ergens in een trein
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
611 Weet niet of ik een traan
moet laten vallen in mijn lach
ergens in een trein
halverwege de verloren wereld
nu je om te troosten
weer de clown speelt
het verleden weg lacht
mijn emoties wegcijfert.
De trein sjokt verder
mensen hangen uit de ramen
schreeuwen om genade
hebben honger, huilen tranen.…
Stil verlangen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
566 Ze troost het kind,
met geduld en liefde omgeven…
terwijl haar oude handen beven.…
Poëzie
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
538 zonnige dag in het heldere oog
van het hert schijnt
de achtergebleven
woorden van de herder
die vergeten zijn
poëzie is een magische bezem
die in het boek der tranen
de boze geesten verjaagt
zij is de taal die het raam openzet
de bittere geuren binnenlaat
om het zoete te proeven
de rouw om de teloorgang
van veiligheid en troost…
In de zachtheid van haar zijn
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
746 in de zachtheid van haar zijn zie ik
de onderzoekende blik haar
spitse wijsvinger die naar alles
wijst wat belangrijk is
in deze stilte hoor ik haar stem
die vraagt aanvult en die van
zwijgen weet als het nodig is
we spreken niet alles uit
En toch troost me dat zozeer
in de lichtheid van haar kamer
zij heeft weet van de wisselingen…
Aan Jacoba
poëzie
3.9 met 10 stemmen
5.932 Nu eens troosten zij mij zacht;
Dan weer doen ze mij verschrikken.
Praat ik rustig met u over
Iets van algemeen gewicht,
Vriendlijk straalt dan uw gezicht,
Als de maan door lentelover.
Maar nauw waag ik het te klikken
Van mijn hard poëtenlot,
Of meedogenloze spot
Vuurspuwt uit uw donkre blikken.…
Hel of hemel
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
1.196 Alles moet verdwijnen tot niets meer overblijft
van dingen die hem levenloos verwijzen
naar stukjes die nog stervend zijn
in z’n geest wordt strijd gestreden nu
de draad schijnt doorgesneden staat het falen
op zijn gezicht geschreven in de grijns
van medelijden waar hij zelfs geen troost lijkt
uit te putten kan men aarde niet bewegen…
vrienden schenken liefde
hartenkreet
4.0 met 17 stemmen
4.434 in diepduistere dagen
momenten vol vragen
omhelst vriendschap in dit leven
haar warmte om jou heen
genegenheid en hoop
verbondenheid in troost
vrienden drogen tranen
lopen de weg samen
een weg vol pijn en verdriet
verdwijnen zal hij niet
laat hun liefde je leiden
naar het einde der tijden
waar de maan omgeven door sterren
haar licht…
zelfverdediging?
netgedicht
3.6 met 38 stemmen
2.552 -
zit zij in een hoekje van de kast
te wachten tot hij zich verdrinkt
om straks, als zij haar wonden wast
te merken hoe hij stinkt
naar zweet, naar bloed, naar liters drank
naar alles wat zij haat
en met in haar neus die verdomde stank
staat zij alleen op straat …
… zo vindt hij haar, haar broer, haar maat
hij troost met zachte stem
hij…
Laatste kaart .....
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.292 Zelfs de woorden huilen letters
zinnen zoeken een zakdoek voor
troost, weer is daar de nieuwe
morgen en nog het niet begrijpen
het spel dat wordt gespeeld door
de uren van de dag, wordt ontkracht
door een slapeloze nacht waar
werkelijkheid overloopt in droom
loos weten naar die toekomst
waar jij geen jou meer is, vier
geen geheel meer…
WAT GEEF IK OM EEN WERELDDEEL?
poëzie
3.0 met 9 stemmen
5.015 Een goede God, een vrolijk hart,
Een bron van troost in zorg en smart;
God zij geloofd, God zij geloofd,
’k Heb wat geen mens me ontrooft.…
EEN VOGEL KWAM...
poëzie
4.3 met 23 stemmen
3.827 Vannacht zal het met mij ten einde gaan,
Mijn harte hoor ik haast niet meer slaan,
Toch troost het mij, dat in hoogheid scheidde,
De koning der vogels aan mijn zijde.
Ik mag niet wenen, niet klagen,
Vannacht word ik omhoog gedragen,
Op koninklijke wieken, trots en groot,
Met koninklijke pracht ga ik in de dood.…
Dutje
hartenkreet
2.5 met 11 stemmen
4.039 Bezeten als zij was:
een duvel als het ware
Met rode ogen zou de Mannschaft naar haar staren
Een leidster echt pur sang
Verliezen daar komt niks van in
Maar ach zij dommelt lekker door
Engelen zingen:
“Wees maar niet bang
want gaat het fout
dan troosten wij u wel
daar zijn wij engelen voor”…
ze huist in dozen
hartenkreet
2.6 met 53 stemmen
11.543 labyrint
waar geen mens zijn weg in vindt
behalve zij die de codes kent
met stift geschreven op elk pak
haar kleren sprokkelt ze bijeen
uit deze en gene mand
ze stapelt op
en af elkaar
waar kan het zijn beland
wat ze zo ijverig zoekt
ze toont zich naakt
aan een onbekend bad
terwijl ze in warme wanhoop drijft
knispert het schuim als troost…