2232 resultaten.
Ex libris,
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
730 Op de eerste stap in een ander jaar,
nu moederziel alleen, zonder haar,
rijplicht omvat de keel van mij en
het bevroren land, het is niet zo
dat de steel van de blanke lelie is
gebroken, vertrokken alle keren
op een houten slee, die plaats
biedt voor twee, ik dien dat te
accepteren, voor al die anderen
die het tegendeel beweren,ik
beween…
Godenleer
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
1.243 overmoed van stof
die jou mijn hart terstond de vuilnis geeft
de aarde uit haar bol mijn verzen eet
de hemel de wijn de hel de wiet
vooral de dingen weet die in verschiet
het paradijs nooit aan de galg vergeet
geloof mijn ogen lief, zo niet, roep luid
om zand en hitte voor ‘t gebroken…
Liefdeszwendelaar
hartenkreet
4.6 met 26 stemmen
2.476 alle hoop de angst en pijn
Liefde vol liefdeloosheid
hoe respectloos kan je zijn
Dank je voor al je verzinsels
ik weet wel weer genoeg
Je laat me keihard vallen
terwijl ik je op handen droeg
Dank je voor al je energie
die je aan me hebt besteed
Ik zie nu in wat het voorstelde
en ik er eigenlijk weinig toe deed
Dank je voor mijn gebroken…
Kleine vogel
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
529 Over vergeten verhalen
en gebroken stokken.
Over zure geuren,
droge koeken.
Over kille kleuren
en natte doeken.
maar ook over volle glazen,
gulle buien.
Eigen bazen
en warme truien.
over lieve mensen,
gulle maten.
over diepe wensen,
en mooie platen.
maar het zal nog wel
even duren tot die tijd.…
Verwondering en verbazing
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
738 kon horen zien en voelen zonder onderscheid
het leek wel op gedachten lezen
was ineens op alle plaatsen tegelijkertijd
mijn gevoelens waren transparant en licht
in energieën vol verwondering en verbazing
zag complete chaos en ontsteltenis op hun gezicht
ik was nog helemaal niet klaar om te gaan
maar mijn lijf bleek op de rode draad gebroken…
Ik zal je missen
netgedicht
3.7 met 34 stemmen
4.093 Ik zal je missen...,
niet gebroken verder gaan,
want wat ten diepste
ons verbindt zal waaien
door de bomen.
Wij dragen onze dromen:
in tranen zaaien,
oogsten aan de overkant.
Uit: steeds weer exodus, p.11…
Het verborgen verdriet
netgedicht
4.1 met 32 stemmen
971 Het is zoals de pijnen die in de zomerse sterfte
op zoek gaan naar de streling van de herfstse smart
verdrietend en wegkwijnend de zonnestralen
achter de wolken van een gebroken hart.…
Vader
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
1.292 Door wangen werden woorden gebroken,
en als platte, vlakke propjes ingeslikt.
De hoeken die zich strak vormden lieten merken,
dat we één waren en daarom afgekeurd.
De zelfspot, die het geschil had laten werken,
ontbrak en was daarmee doofstom ingescheurd.…
als zij kind had kunnen zijn
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
646 ontwetend van het ondragelijke dagelijkse sterven in haar
geen kennis van ouderdomssentiment
gewoon met de stenen in haar buik
kunnen hinkelblokken kunnen stoepkrijten
de regenboog nabij gekleurd
zij is de vrouw zonder kind
gehuwd met duister en schemering
gescheiden van vader van moeder
van het lichtgevend leven
ik ben de vrouw van gebroken…
Windkracht 12 ?
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
640 we het
schip getuigd, werd
door angsten overspoeld
een jachtig galjoen, als
vliegende Hollander
overtuigd, geankerd
in een nauw wambuis,
gekapseisd in ondiep
water, waar het lot het
zwaard vast liet lopen,
bolde winddruk 12 zeilen
met de kracht van de
gordiaanse knopen en van
een vaste koers verstoken,
stuurloos met een gebroken…
De Grote terugkeer van de koning (proloog)
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
501 Decennia vervuld van geest
gebroken door vervreemding
De waat’ren hebben toegespoeld
een ongeleefd verleden
Toch komt eenmaal, luidt een kroniek
de terugkeer van de koning
Onuitroeibaar nageslacht
zijn dochters en diens kroning
O, koningstroon van zilverschoon
wiens plaats is omgestoten
De bladeren liggen in het rond
gevallen van de bomen…
overschotten
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
786 Het is er teveel aan, soms
het onzegbare
(met klompen aan de vingers)
hoe de jonge veulens
alles liggen op te hopen
in het verslijten op heuvels van morgen
en hoe ik daar mijn tanden op gebroken heb
ergens hier waart het in alledaagse gestaltes
het herkennen in de vlakte van de poëzie
hoe het trekt aan het panorama
(het zich tot vleugels…
pesten is zo laag
hartenkreet
4.1 met 16 stemmen
1.137 tot op heden voelen slachtoffers
van pesten zich diep van binnen gebroken
als ze liggend in een hoek zijn gedoken.
ze hebben toch zo weinig kracht en moed
dat ik op kom voor deze arme zielen,
want ik vraag me af wat de pesters bezielen
om zo laag te zijn
de zwakkere te bedrukken
en ze emotioneel te onderdrukken.…
Achter deze glimlach
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.116 pijn komt naar boven
Woede, angst en haat
In plaats van twee vooruit
Weer een stap terug
Steeds dezelfde fouten
Nu met één verschil
Vroeger zonder te weten
Nu heel erg bewust
Met deze glimlach
Een meid vol levenslust
Zwevend op een roze wolk
Niets is teveel, niets is te druk
Achter deze glimlach
Een door het leven gebroken…
Strandfoto's, Schiermonnikoog, 1976
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
559 Nu waart de nagedachtenis rond
om oude foto's, lege spiegels,
gevangen in bundels oud, gebroken licht.
De tijd keert licht in schaduw om,
de kleurenbeelden trekken krom,
herleven kort, maar sterven dan voorgoed
in de hoge hoed van de herinnering.…
POSITIEF
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
922 Een klein gebaartje, een knipoogje volstaat dikwijls
om een gebroken hart op te fleuren met wat vrolijks.
Kwaaltjes, verdrietjes, we hebben ze allen
Dat mag deze dag zeker niet vergallen!
Ik kijk naar wat ik allemaal ' wel ' bezit, erg véél
bergen vriendschap en hopen liefde, juweel!…
Jo
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.709 uitgestaard
Dan bleef het twee minuten stil
voor iedereen het wachten waard
die met een toestel in de hand zag
hoe dat Jo in volle vaart
stomdronken na zijn laatste buiging
als een eersteklas schlemiel
met iets nog van de kerstverlichting
bovenop de kribbe viel
Ze mochten spreken van geluk
het was de foto meer dan waard
Jo had zijn kinneke gebroken…
In kinderogen verloren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
586 Het zijn de gebroken geesten
in een stervende stilte
waarin het lot onomkeerbaar
zijn tinnen soldaten smeedt
Het bloed is als rode inkt
geknoeid op een wreed beschreven aarde
Blind navigeert men
richting een “nieuwe wereld”
in verwondende handen
Tussen triomfboog en kerkhof
is de scheidslijn dun
Wanneer uit geestesgloed
een allesverwoestend…
Geur van pijn
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
664 Wat vrij leven is voor mensen,
en lucht en ruimte laat voor vogels
bestaat zich daarin vrij te wensen,
wat de oceaan is voor de scholen vissen,
vergaat in onuitgesproken woorden,
resoneert in kristallen stemmen die
voorgoed gebroken werden, naast
al het bloed dat werd verspild.…
AFSCHEIDSBRIEF
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
951 Ik schrijf je dit laatste briefje, schat
daar ik je hierna graag wil vergeten
Je ziet wellicht dat ’t verdriet bevat
met tussen de regels vele pijnkreten
Je hebt mij het hart gebroken, schat
toen die ander in jouw leven kwam
Vergeten was jij dat ik je nodig had
jij doofde eenvoudigweg onze vlam
Ik heb jou zo in mijn hart gedragen
dat geen…
Stroom door je longen
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
600 Gebroken kristal,
puzzel herschikt haar scherven,
uit beide ogen.
Getroost door winden
wanneer zij hun woorden wegen,
als vondelingen.
Maak geen woorden vuil,
reinig snaren van je adem,
trommels van stilte.
In mijn vissenkom
van zondvloed met z’n grenzen,
zonder ademnood.…
ALS ZELFS STILTE ZWIJGT
hartenkreet
4.5 met 8 stemmen
1.102 Ze antwoorden niet
Ik leef nabij de afgrond, voor ’t ravijn
nu de smart mij vrijwel heeft gebroken
Vele zwijgende woorden doen mij pijn
allang voordat ze worden uitgesproken
Ik laat mijn moede hoofd maar hangen
nu ’t intens naar neerslachtigheid neigt
Tranen biggelen mij nu over de wangen
omdat de stilte zo niets ontziend zwijgt…
Verlaten landschap.
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
485 En aan weerskanten rietstengels,
sommigen gebroken.
Op een waterlelie zit een kikker
in alle rust en een reiger vliegt op
zich van de kille leegte bewust.
In een weiland koeien die hem na staren.
Terwijl in de verte een boer zojuist
met zijn hond in een praam aan komt varen.…
Langs Vlaanderens wegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
570 Daar staan, waar hun kind gestorven is
een vader, van onmacht de vuisten gebald,
een moeder, gebroken door droefenis,
daar, bij een kruis langs het koude asfalt.
Terwijl verkeer onverstoorbaar raast
staan ze er stil in wind en regen
her en der, met een bloempje ernaast;
de kruisen langs Vlaanderens wegen.…
Reis door Jordanië
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
501 Gebroken tempels
en verstilde theaters
spreken altijd nog
naast Oosterse paleizen
van Romeinse heersers.
De bergen zijn vol
stapels huizen, die ogen
als woestijngrond.
Puffen en zweten
in de bouwvallige stad,
waar eens fonteinen
hoog en nevelig spoten,
woelig leven verfristen.…
Zuchtje wind
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
681 Is er een reden,
waarom ons gebroken hart
begint te huilen?
Is er een reden,
waarom we verdwaald zijn
maar niet meer weten waarom?
Vroeg of laat zullen we helen
totdat alles is gedeeld.
Geef ons woorden zo zacht
zoals een zuchtje wind doet
met een blad.…
VERDRONKEN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.481 Haar rokje lag omhoog
haar benen lagen bloot
Gebroken was haar oog
't meisje leek zo dood
Haar blik heel verbaasd;
haar lichaampje ijskoud
Een man schoof ernaast
hij depte haar ’t zeezout
Haar handen heel zacht
haar voeten blauwrood
Voor haar eeuwig nacht
't lief meisje lag dood
Haar rokje lag omhoog
haar benen lagen bloot
God,…
Antidata
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.117 Warm was het en het plakte, van jam nog en
de melkbeker vanzelf, hoe die viel op het laken,
niets stuk toch van alles gebroken. Dat
en nu: de gaten die wij sliepen met elkaar
in dagen van morgen die hoe langer hoe meer
gisteren werden, veel eerder gedateerd
dan voorzien.…
niet meer weten wie we zijn
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
582 wie ben je op die foto
als je hart bitter weent om
het kind op je schoot
omzwachteld in gebroken wit
laat het prille leven niet gaan
nu wanhoop uit de hemel stort
begraaf het kind niet in haar laatste slaap
we willen het wiegen in onze armen
in het open veld
onder de zwarte hemel
in het hoge gras zullen we
naar de sterren kijken…
Mist in ruimte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
683 lichtverval verdampt
de trede
tot de ruimte of vult zich
met mist, daarin een gebroken
stem, die zich
niets meer kan herinneren
alleen een blik oplicht
als onbegonnen werk.
Er kleven beelden
in haar hand, een
album van de geest, de foto’s
van weleer verwaaien in
een wind die de gevallen
bladeren leest.…