28805 resultaten.
Planetum
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
460 zand tussen letters
als woordelijk veldwerk
achtergebleven met
sterrenstof of witregels
en flarden geheugen
in het asgrauwe brein
een rotsklomp in
een zee van ruimte
luchtledig, oneindig,
druppelsgewijs en het
dorpsstandbeeld van
versteende moleculen…
in een notedop
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
495 ik vat je
tere leven
samen in
een notedop
het broze
kan daar
talmend
toeven tot
vermoeide
stormen de
luwte vinden
en jij in
een scheepje
de zee opgaat
vat ik je
tere leven
samen in een
notedop…
Beneden Peil
snelsonnet
4.2 met 5 stemmen
658 Het winderige Walchers platteland,
De Bevelandse Zak in lentekleuren,
De Oosterscheldekering met haar deuren,
De goelijke Zeeuws-Vlaamse ‘overkant’;
Kom gauw eens langs, beleef het Zeeuwse leven,
Voordat het aan de zee wordt prijsgegeven.…
Zeeuws sprookje
snelsonnet
3.9 met 17 stemmen
800 In het zuidwesten van ons fraaie landje
Omringd door stoere Zeeuwen en de zee
Stond eens een pas gekozen comité
gereed voor de ontvangst van slappe Jantje
Maar deze ligt in Gelderland te rusten
en denkt: ‘Wat moet ik op die vreemde kusten?’…
Tanka 10
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
386 nu de stilte daalt
nu de stilte daalt
groeit duistere eenzaamheid
in lege bomen
de oudste dromen
weerspiegelend in de zee
stromen vol najaar
het geruis van de golven
de maan helder als een ziel…
Jarige job
snelsonnet
5.0 met 3 stemmen
543 Vandaag wordt onze Bea 85
Zij zal niet thuis gaan baden in geschenken
Maar onvermoeid de Watersnood herdenken
De zee was op die dag het land te machtig
De macht is ingedamd, maar op de bres
Staat nog altijd een dijk van een prinses…
Zomerwind
hartenkreet
4.8 met 46 stemmen
1.134 Kaas zo romig als de zomerwind
Ik wil het op mijn bord
En het ligt er dan maar kort
Omdat ik het zo lekker vind
Kaas zo zout als de dode zee
Ik neem het in mijn slokdarm mee
Ik eet kaas heel vaak
Ik vermaal het met mijn kaak…
Je leven is een dans
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
420 Ritme wordt aangedragen
door golven van de zee
en zacht ruist het graan
als zwaaien van je rôbe.
Je leven is een dans
met muziek door 't lover.…
ziedend
netgedicht
1.8 met 9 stemmen
224 en wij
keer op keer
elkaar uitdovend vuur
elkaar verdampend water
wij
telkens weer
elkaars zon
elkaars zee
ziedend weer
onze zilverwitte golven…
Ik hou zoveel van jou
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.771 ik hou zoveel van jou
meer dan de wind
die de kruinen van de bomen streelt
meer dan de zon
die de huid van de aarde warmt
meer dan de zee
die duizenden malen haar grenzen kust
je zult het misschien niet willen geloven
maar mijn hart stroomt over van liefde
en ik verdrink in mezelf om jou
heerlijk…
MEDICUS
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.996 Een hartspecialist uit Drongen
is met zijn patiënte in zee gesprongen.
Teveel haar hart gevoeld,
zijn ze samen aangespoeld.
Gelukkig dreef de liefde
’t water uit hun longen.
Hun mond vol zand,
liggend op het strand,
Bleven ze gelukkig in leven
om verder hun hartstochten te beleven.…
zeezicht
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
494 ik zit graag op het duin
helm beschermend, uit de wind
ik volg de zon weerkaatsend
de ondergang is kleurrijk gezwind
dan wordt het langzaam donker
en doe ik mijn ogen even dicht
dat moment zie ik de zee
het water, de golven, het wad
ik draai om
naar de lichten van de stad…
Bodrum
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
459 De landtong slurpt aan de zee.
Verrukt springen golven op.
Dit minnespel dooft uit, stilaan
wanneer de avond haar sjaal slaat
en het land tegen de bergen aanlegt.
Restanten van het festijn drijven
als verguld glas de haven in.
Nog lang pikken vogels
de dag al fluitend in.…
terug naar zee
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 zwijgend rijgt ze
oude woorden aan elkaar
onstilbaar verlangen van toen
en daar verankerd in de ziel
de zee bracht golven
aarzelend naar het strand
nam ze dan weer mee
het water was laag
ze hoort de meeuwen
zoekt veren en schelpen
zo stil, zo dichtbij vindt ze
haar dieptste zelf
zacht ademt ze het verleden uit
de vloed zit haar…
Mist uit zee
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
482 De zee is grijs en vlak
Slechts een streepje stroom
glinstert bij het hoofd
Dan wordt het licht gedoofd
en schuift een witte muur
geruisloos en obscuur
over strand en stad
Ze maakt m’n huid nat
strijkt de dag plat
gumt lijnen uit
maakt beelden buit
Ik ga naar huis
Sluit de gordijnen
om ook te verdwijnen…
Papieren zee
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
506 Schepen bevaren een papieren zee
wanneer ik je aanbid in mijn gedachten
onder een kobaltblauwe hemel
verwijder ik grijze spiegels
om mezelf weer te zien komen
met die trage mensen pas
ben je me vergeten, vraag ik me af
nu de letters op de golven dansen
zoals ooit
in jouw verlangen
herhaal ik slechts zinnen
zonder werkelijk beginnen…
Honderd duizend keer zij.
netgedicht
4.9 met 12 stemmen
1.168 Ik zie mijn zee.
De branding in de vuurtoren, het ruisen
mijn cocon van scharlaken zijde in de
wind van eb. Ze waait buiten. adem.
Mijn honderd woorden hielden haar. En ik
voelde mij begrepen tot ik mijzelf op-
sloot, tot mijn middel. Eerst haar zee,
golven en nu kust, haar zachte mond-
ing zoet mijn water.…
Een zee ach zonder water
gedicht
2.9 met 60 stemmen
23.098 Een zee ach zonder water
waaraan ik me ontwring
als aan een natte rok...
is dat al
een te zwaar bestaan?
Niets is zo waar.
Wie draagt me daar
die vreselijke vrijheid in?
Wat moet ik in dat naakte
licht, onzienlijk?
Liever blijf ik
tierend ten ondergaan.
-----------------------
uit: 'Thule', 1991…
Vrijhei
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
346 Picknicken waar ik wil, in een park of aan zee.
Gewoon genieten.
En dit dankzij mijn mobilhome.…
Nachtbloesems VI
poëzie
3.3 met 45 stemmen
9.326 Alleen en onbespied
Met u de zee te klieven...
Waar' 't weelde niet?…
Angústia
poëzie
3.9 met 21 stemmen
3.957 Maar ik weet dat de zee en ik
Des nachts hetzelfde voelen,
Om één leed tezamen woelen
Op ‘t oeverloos bed tot een snik.
Zo zocht ik om te vergeten
Dat ik alles verloor om een vrouw;
Maar waar hij ook door haar schijnt bezeten,
Word ik toch weer gedompeld in rouw.…
Lof aan God
poëzie
3.2 met 6 stemmen
2.862 De wereld-zaal waarin de wolken hangen,
onder de sterren-krans en de maan,
onder de blonde zijde der zon,
wijl de zee dampt in haar vat
en de bomen groen op de aarde staan,
is van U, mijn God, bewegende glorie;
glans en luistervolle pracht,
de wonderbare tooi van uw victorie,
uw praal, uw levens-macht !…
Voor mijn 63ste verjaardag - 2 dec. 1924
poëzie
3.9 met 32 stemmen
8.079 't Verga me als hem, die op de zwarte zee
De ganse nacht gekampt heeft met de golven,
Dan wetend 't eindlijk naderen van 't land,
Bij 't eerste licht, dat over zee-vlak gleê
De schuimpracht ziet, waaronder hij bedolven
Dra vredig aanspoelt aan 't gewenste strand.…
Oude visser
poëzie
3.2 met 5 stemmen
1.249 Of denk hij door 't zacht golf-gedein bewogen
Aan doden, die de zee genomen heeft?…
Op zee
gedicht
4.1 met 18 stemmen
10.202 Achter ons de brand die over de wereld gaat,
alle luiken open, in pluimen boven zee.
Wij, naar de einder toe, onze ogen geduldig
over het water, de kust verlangen die ons reikt.
--------------------------------------------------------
uit: 'De trein loopt prachtig binnen' (2003)…
De zee
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.476 mijn haren
Mijn gedachten dwalen toch naar de tijd van toen
het brengt ontroering diep in mijn gemoed
Wat vroeger was kun je nooit meer overdoen
het verdwijnt immers voorgoed
De golven kabbelen zachtjes af en aan
terwijl de wolken de zon doet verdrijven
Onverwachts komt daar een traan
die mijn verdriet in het zand doet schrijven
De zee…
De zee
hartenkreet
3.9 met 10 stemmen
1.275 mijn haren
Mijn gedachten dwalen toch naar de tijd van toen
het brengt ontroering diep in mijn gemoed
Wat vroeger was kun je nooit meer overdoen
het verdwijnt immers voorgoed
De golven kabbelen zachtjes af en aan
terwijl de wolken de zon doet verdrijven
Onverwachts komt daar een traan
die mijn verdriet in het zand doet schrijven
De zee…
gedachten
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.300 zinken
voor altijd liggen op de bodem
van de zee
stenen aan m'n voeten binden
onsterfelijk
maar lopend in de regen
ruikend naar dorre bladeren
ga ik weer naar huis
verder met mijn leven
niets geen beeindigen aan…
Het einde
poëzie
4.2 met 24 stemmen
4.867 Vroeger toen 'k woonde diep in 't land,
Vrat mij onstilbaar wee;
Zoals een gier de lever, want
Ik wist: geen streek geeft mij bestand,
En 'k zocht het ver op zee.…
zo vonden wij elkaar na duizend jaar
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
1.324 we kropen in elkaar
het hoge duin, de zon
een zwarte bui verdronken
in de geur van hennahaar
onder het hemeldak
een bank met uitzicht op de
rand van regen, de zee blauwt
branding aan de koele kant
we liepen onze jaren terug
terwijl konijnen speelden
de duinen zich verveelden
en vluchtten voor de wind
de zee kwam verder
met een…