3063 resultaten.
liedje van verlangen
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
747 laat me in de holte van jouw oksel
voorbij de voorttikkende tijd
eenheid en versmelting voelen
als vastberaden eeuwigheid
laat me tasten in het duister
elke liefgeworden plek
kus met ingehouden adem
zacht het kuiltje in mijn nek
laat me ruiken al jouw geuren
offer van immens formaat
even nog alleen met jou zijn
in stilte die de storm…
Verloren droom
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
926 nacht
raken gesproken zinnen zoek
ijlend wil ik dromen ontsluiten
nogmaals in een roes verdrinken
Jouw ogen zet ik uit mijn hoofd
vlij ze voor even naast mij neer
smoor jouw blikken met mijn kussen
sloop immer voortrazende hoop
De angst om wéér te verliezen
verdringt elke rede van denken
het licht van de opkomende zon
verdrijft diep duistere…
Niet meer weten
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
1.189 De roep van de golven
het duister van de nacht
verdringen gedachten
ik voel een woeste kracht
Nietsontziend stamp ik door
mijn stappen happen zand
zelfs de scherpste schelp
ram ik pijnloos aan de kant
Het diepe verlangen
naar het eindige trekt
ontsluit het zilte zeepad
laat voeten bodemloos
Tranen ebben niet weg
stromen als een vloedgolf…
Rekwisieten
gedicht
3.1 met 20 stemmen
12.377 Verleiden
deed ik niet, jij begreep het niet en
het duister personage uit de vijfde akte
zweeg. Een slechte voorspelbare voorstelling
zonder begin of eind, of het moest die schim zijn
die jou vlak voor tijd nog gulzig schaakte.
---------------------------------------------
uit: 'Aan een open raam', 2000.…
Spoken
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.147 De bronzen klok dreigt een duister uur
als zij de twaalf slagen galmend slaat
en waarschuwt tegen ‘t duivelskwaad
verpakt in het helse hemelsvuur
dat zich laaiend in het maanlicht baadt
en bloederig langs de wolken schuurt
voor het zijn gele gif naar aarde stuurt
met de zwarte bezieling van zijn haat
in het blazen nevelt salpeterzuur
zijn…
Zomernachten
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.644 Klaar
voor hoogtij en onbescheidenheid
De nacht geslonken tot een slanke maansikkel
transparant cellofaan waarin ik de uren wikkel
Zo ijl en flinterdun de overgangen
de laatste stralen kussen al het schemerlicht
van de volgende morgen en het verse vergezicht
het duister is te kort voor hartstocht en verlangen
De zomernacht waarin de dag…
de frisse wind
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
987 zijn voorbij
de knisperende sneeuw is als blubber
iedereen weer gewoon naar zijn werk
het leven is grijs monotoon en niet vrij
pijn is er of hij is er niet en niets helpt
beter dan geduld en afwachten ondertussen
stug doorgaan met werken tot de laatste dag
aan wat voor licht en idealen je zag
en wat je ook wilt doen of wilt laten
hoe duister…
waarom?
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
3.048 Herinner
een herinnering
als toekomstdroom
van perspectief
en heb intens bezielend
het meer dan heden
eeuwig lief
Zolang de zon
weer volgt de nacht
gelijk het duister
op het licht
begroet elkaar
in gaan en komen
omarm, bemin
het evenwicht
Jouw zijn in zijn
was zo vervlogen
zo dageraad
omarmt de nacht
dagend licht
dat strijkt…
in dwars kunstlicht van de zon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
641 rank en stralend
in dwars kunstlicht van
de zon groeien de contouren
een blik die horizonnen
breekt in vage tinten die de
dag vervloeien op het doek
van een palet met schaduwen
doopt duister zich in licht
en kleurt een vale schemering
met donker wordt
het wit van grijs naar
zwarter dan de nacht gebracht
een handpalet met rood…
IJzeren poort
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
888 Ergens bij mij in de laan
Staat een ijzeren poort
Mensen lopen voort
Maar ik blijf daar altijd staan
Als ik door de koude staven
Behoedzaam kijk of luister
Is het daar zo stil en duister
Alsof het leven ligt begraven
Ander loof groeit achter ‘t ijzer
En de wind blaast harder aan je hand
Als je hem doorsteekt naar die kant
Bovendien is…
Najaar
netgedicht
4.8 met 16 stemmen
814 Laten we nog één keer de sintels van het licht
met onze adem doen ontwaken
dan vouwen we het duister dicht
terwijl we met een laatste blik de horizon aanraken.…
Gevangenis
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.563 Kapot
In brand gestoken
Mijn hart verdort
In duizend stukken gebroken
Verteerd
Zwart gekleurd
Mijn ziel weggerot
Door gevoelens verscheurd
Leeg
Langzaam vergaan
Mijn lichaam overgebleven
Alleen ´t lege omhulsel zal blijven bestaan
Alleen
Niemand om me heen
Mijn leven verlaten
Tot ik uiteindelijk in ´t duister verdween
Verdoemd…
Nacht.
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.052 De stilte hoorbaar gemaakt
Oorverdovende stilte
Jouw gezicht niet te zien
Je hand die mijn huid raakt
Beklemmend en mooi
Adem stokt
Twee harten bonzen
Een tak die ik gooi
IJzingwekkend duister
Een oehoe roept
Je knijpt in mijn arm
Zacht liefdesgefluister
Een ster, soms de maan
Versluierende wolkenslierten
Spookachtige kruinen
Gauw…
Bol is nog te hoekig
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
688 bol is nog te hoekig
moet gladder zijn van lijn
meer pigment omdat gevoelens op
mijn schilderij ook zichtbaar moeten zijn
de schaduw is te licht
ze tracht het duister te vermijden
zon speelt sprankelend met zicht
maar kan het donker niet verleiden
vlakken zijn wel goed verdeeld
wit kleurt mooi de randen
alleen de mensen ogen houterig…
Jij
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
1.679 Zoals de nachtwind zingt
onder de okervlammen van de maan
de tere knoppen streelt
van anjers en van rozen
Zoals een wonderlijk iets sluimert
in duistere schaduwen
maar plots ontwaakt in volle glorie
en schittert in de spiegel van mijn ogen
Zo straalt het licht van jouw magie
in mijn hart, mijn lief
als de schoonheid van parels
in blauwe…
2 November
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
668 Ik wil niet aan je denken deze dag,
want het is nog maar zo kort geleden
dat je het duister van de aarde zag,
zo onvoorstelbaar diep beneden.
Allerzielen is het, de hele dag
waarop het grind op velen wacht,
wanneer een mens diep bukken mag
uit eerbied met een bloemenpracht.…
krom
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
836 Daar in de vuurplaats van steen
schuilt men voor het duister
laat het vuur fikken
zie de mensen lopen
met vage blikken
de mens op weg
naar wie weet wat
laten we wat stralen
door wegen en straten
door regen en wind
alle ouderen
en het kind
blinken en finkelen
laat de bellen
alvast maar luiden
sint pieter en al de bruiden
bruidegom
sla…
Verdwaald tussen toen en nu
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
608 Steeds wanneer ik mezelf zie staan
herbergt de tijd verloren dromen
die in mijn jeugd als een mand
vol nachten de angsten
in het duister fantaseerden
om toch maar heel even
iets van liefde te mogen
proeven wanneer mijn eigen
armen me warmden
krakende deuren
die als pencelen met zachte
strepen werden gesloten
hielden niet de woorden tegen…
geheimpje
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
576 als een roos
verborgen in het kruis
als de lente spreekt in ruis
de zomer komt
o heilig geheim
draagt liefde en pijn
draagt duister en licht
alleen feller dan dit
hier
nu
en altijd
paarden rijden alvast vooruit
natuurlijk ben ik bang
aan het het eind van de gang
maar laat het maar komen
poorten zagen wij opengaan
nooit zijn wij overwonnen…
Nieuwe goden?
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
580 Loop over enkeldiepe mossen
langs door wortels gebonden
en onder door klimop bestegen
bossen, waar de zon elke morgen
zichzelf en de kim bestijgt om
’s avonds in een onverlaat uur
het heilig vuur vermorst, geregen
in het duister en het licht tot
heilzame korst van natte zoden, een
nachtelijk deksel van een nog te
ontdekken loden kist…
Eilanden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
653 Soms vervloek ik God
soms de mensen
maar het helpt niet
zoveel eenzame nachten
dwalen we
langs het zwarte water
met onze gedachten
aan een verdwenen liefde
nog zie ik je gaan
in een droevige boot
aarzelend
met je roeispaan
net zo verdrietig als ik
kijkend naar de rode vlag
die langzaamaan
gerafeld wegwaait
in een duistere wind
hoe moet…
- Wakker worden -
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
575 De poëtische nacht, ze treurt
ruikt de troost zo duister als rozenhout,
ruikt amberkleurig meerduidigheid
de inhoud ademen zonder te kijken, ruikt
naar dampend geurende rozemarijn
lijk de korte avondwandeling,
het gevoel van daadwerkelijk uitgeslapen zijn.
Het gevoel van wakker worden
tegen de achtergrond....…
Eenzaam
hartenkreet
4.3 met 6 stemmen
1.041 's Avonds in het duister,
loopt ze alleen op straat.
Het is koud en al donker,
niemand weet waarheen zij gaat.
Tranen blinken in haar ogen,
waar moet ze eigenlijk heen.
Ze voelt zich door haar familie bedrogen,
en zo eenzaam en alleen.
Het is niet fijn om te horen,
dat ze eigenlijk geen lid is van een gezin.…
Glimlach van het avondland ( zen)
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
601 Pioen straalt licht uit,
wat hij overdag tot zich nam,
lampion in duister.
Verdeeldheid zaait zaad
in de verbrokkelde grond,.
het blijft aftellen.
Sporen van stilte,
glimlach van het avondland,
zon op bamboestok.…
Oneindig misbruikt
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
770 die zij met geen kan delen
Erover spreken gelukt haar niet
Ze lacht wel eens wat vluchtig
edoch haar ogen doen niet mee
Die haar nam bleek zelfzuchtig
Hij brak haar geestelijk in twee
Ze weent, edoch zonder tranen
want dòòr duurt maar haar pijn
Ongeschonden..geen orgaan en
het leven smaakt haar als azijn
Ze ziet alleen, alleen het duister…
vergeten
hartenkreet
3.6 met 14 stemmen
1.047 En de nacht werd zoals
een uitgedoofde vulkaan
duister met een waas van de maan
De wind kil vernietigend
door dorpen en straten
waar de mensen elkaar haten
En het is stil zo erg stil
niemand waagt zich naar buiten
geen vogel hoor je meer fluiten
En als de dag geen dag meer wordt
en planten uit zullen sterven
de kinderen van morgen…
Knaagdier
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
741 wentelt zich in groeiend onbehagen
de chaos is voor hem de haute cuisine
hij vegeteert op vrees en bovendien
zal wroeging nooit zijn zielenrust belagen
bij zonlicht lijkt het beest de tegenpool
van wat zijn schaduw herbergt, in gedachten
bezint hij zich op nieuwe heksenjachten
zijn ogen spieden almaar, zwart als kool
hij is een telg van duistere…
"De zon schiet gaten... ",
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
652 Licht zichtbaar in leegte
op de grens van het duister,
door onzichtbaarheid.
Ziener met één oog
tovert blinde tekst omhoog
bloem van gedichten…
voor Nicole
hartenkreet
3.6 met 20 stemmen
1.774 Wat zou je zeggen …
als je het zelf nog ziet
Vanuit je rouwkoets
je het leven verliet
Al die mensen samen
zou je ze omhelzen of wenen
Nog een keer aanraken
om dan afscheid te nemen
Zou je stil luisteren
naar het tranengefluister
Of schijnen als een zon
het licht zijn in het duister
Zou je iedereen knuffelen
verwarmen met jouw lach…
Dwaalnacht
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
602 Onze intimiteit maakt de nacht
zichtbaar teder, en ondoorzichtig
onze lichamen
nemen de ruimte, in liefde
en schaamteloos genieten
het ritme van vrijen is zacht
en dwalend in hunkering
zo intens is onze schemervreugde
in de dwaalnacht van onze keuze
misschien de schaduw
van het lijfzuchten van duister
het stille herademen
van verwerken…