5142 resultaten.
Zoveel mij zoveel jij
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
555 Ik hou mijn adem in
en voel dit is een begin
je hand streelt mijn wang
en je andere mijn dij, kalm
dit doet me iets geloven
en ik verdrink in je mooie ogen
ik voel mijn lichaam en tril
en als een tweelingziel geef jij een ril
je betast me en op onderzoek ga je verder
en je hoeft mij niets verder uit te leggen
je wilt me en je bent…
Mijn hoogsensitieve hart
netgedicht
1.9 met 19 stemmen
440 Ik verlang naar stilte, naar
de ruimte waarin ik adem en mijn hart kan kloppen zonder angst voor de echo.
Ik zoek de stilte van de natuur, de
zachte aanraking van de tijd, waar niets snel hoeft
te gaan, waar ik kan voelen zonder te vechten.…
Tussen gras en licht
netgedicht
2.3 met 12 stemmen
598 Tussen het graslicht
bloeit wat niemand hoeft te zien
en toch alles zegt
Langs de rand, waar
niemand echt kijkt, ontvouwen zich in
de lente penseelstreken van leven — in naamloze tinten,
als zuchtende adem van de aarde, uitgespreid tussen gras, grind en stilte.…
Niet zo snel, niet zo luid
netgedicht
2.4 met 16 stemmen
386 Maar ik adem liever diep dan vluchtig.
Ik zie wat jij niet ziet: het
knikken van een bloem, de aarzeling in je
ogen, de stilte die zich tussen woorden nestelt. Ik moet
die wereld eerst in mij voelen, voor ik verder kan, voor ik werkelijk kan begrijpen.…
Voor altijd
netgedicht
2.5 met 82 stemmen
5.550 Je bent onzichtbaar
maar in alles om mij heen
adem je nog mee
Je hand lag stil in de mijne,
alsof je nog iets wilde zeggen — een laatste
gedachte die zich terugtrok in kalmte, alsof de woorden niet
meer nodig waren. En toch bleef je daar, in de ruimte tussen wat was en wat is.…
De spiegel van de natuur
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
430 In haar ongekende
diepte herhaalt zich het begin zonder einde, en in die adem is alles thuis.…
Herfstkleuren
netgedicht
1.4 met 9 stemmen
279 Het goud van het blad beweegt
door mijn borstkas, en ik adem trager, voel de wereld in mij verschuiven.
In de ochtend ademt het
licht haar eerste toets over dor blad, over
tak, over de adem van mist. Alles lijkt even gewichtloos,
alsof de aarde zelf een pauze neemt om te voelen wat verdwijnen betekent.…
Cyclus: Vallen en Blijven ( deel 2 )
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
347 Deel 2: En toch
ze vonden me
niet als held
niet als verhaal
maar als man
die niet meer wist
hoe je ademt zonder pijn
ik werd weer wakker
tegen mijn wil
in een bed
met machines
en lege ogen om me heen
dagen waren dof
uren traag
ik kon niet bidden
ik kon niet hopen
alleen ademen
en zelfs dat deed zeer
maar toen
mijn zoon —…
Verstrengeld
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
434 Het water in het park roerloos (ondanks
mijn adem), niets beweegt zich,
behalve de droom.
Glinstering wordt geboren in het lamplicht
over de straten, moeiteloos springt mijn aandacht
van de ene naar de volgende en volgt zo
een pad door de niet meer lege straten.…
Een Nieuwe Orde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
315 Ik zou willen dat er een moment bestond,
al was het maar een adem lang,
waarin geen mens gebukt ging
onder het gewicht van wat hem brak.
Dat handen vrij konden bewegen
zonder angst voor wat ze raken,
dat tederheid kon blijven
waar zij nu vaak moet wijken.…
Het geluid van stilte
netgedicht
1.6 met 8 stemmen
490 Storm raast door het raam
ik sluit mijn ogen heel zacht
adem brengt de rust
De wereld dondert
door de open ramen, een storm
van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn
ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert.
In deze leegte hoor ik
pas fijne nuances, het fluisterende
suizen van mijn eigen bloed.…
voorwaartse rust
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
296 Zanderig geritsel stijgt op over smalle heuvels,
arrogant doorslaande wortels waarvoor de dieren vluchten,
bekoeld, elk individu,
wijd verspreid omdat al onhaalbaar is,
verhullende en verliesgevende gronden;
onder de rust in het soortenconsortium
pauzeert de adem als voorwaartse.…
De mist die mij draagt
netgedicht
1.6 met 14 stemmen
423 En ik voel hoe deze ademende
ruimte mij draagt, alsof ik er even opga in haar kalme beweging.…
Troosttuin
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
140 Daar, tussen licht en
schaduw, merk je telkens weer hoe je adem vanzelf ruimte krijgt.…
Zomerbloemen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
260 Langs het pad waar de
middag zich uitstrekt in trage glans,
ademen stelen in een ritme dat de dag vertraagt
en laat elke beweging oplossen in een rust die nergens opdringt.…
Stadsboom
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
4 Groen blad in de wind
grijze muren in herfstlicht
wortels in de grond
Hier tussen de muren
van steen en asfalt staat een boom
die de adem van de straten bewaakt. Zijn brede takken
reiken naar het wisselende licht, een rustpunt dat de dag overspant.…
verlangen (2)
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
2.145 brandend verlangen
smeulende onrust
dampende woorden
vurige strijd
heet is de adem
van kokende sappen
warm in handen
bevroren in tijd
geef mij de zomer
de zon en de stranden
de zwoele verliefdheid
van twintig jaar jong
zand kruipend plakkend
op schurende lijven
parels van zweet
als eeuwige bron…
zoeken
netgedicht
2.3 met 19 stemmen
1.363 Ik wou dat ik kon komen
bij bomen die zacht dromen
op de adem van mijn ogen
en daar waar ik zou mogen
zou ik langs bladeren stromen
Ik wou dat ik kon vluchten
naar zelf gedachte luchten
waar nog mensen leven
die door hun denken zweven
door zacht een woord te zuchten
Nu moet ik alles vinden
in het land van helse winden
en mensen die…
Ondeugende verlangens
hartenkreet
4.2 met 29 stemmen
8.757 Je hete adem streelt mijn huid
Uit mijn mond ontsnapt geluid.
Wil je lichaam in mijn macht,
Enkel maar voor één nacht.
De lust doet me verlangen naar meer,
Om samen te gaan spelen en verlangens te delen.…
mijn handen raadselen je huid
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.005 je adem tocht
een spoortje angst
je kust me
licht onzeker
de armen
voor je borst
gaan open als
je ogen hopen
heupen komen thuis
de knip eraf
het voelen hoe
de sleutel past
je bent apart
een meisjeshart
een glimlach
vol verrassing
mijn handen
raadselen je huid
we lossen op
in enkel passie…
Bevrijd
netgedicht
3.9 met 10 stemmen
1.606 Hij kijkt,
knijpt zich
en grijnst dan;
ziet haar donzen hals, haar adem ruikt
licht zwavelig
omdat ze slaapt.
Nu aait hij haar.
Ze kreunt nog eens
als net, maar zachter en
dan streelt hij weer haar zachte dij.
De slaapster heeft hem net bevrijd.…
nocturne 2 (Osaya)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.033 dek me toe, Osaya
bevang me
met je adem van hars
sluimer
in de drang van stilte
draag me over
aan de goden van weleer
het is nacht, Osaya
de sterren
deemoedig bewaren
het geheim
van ons verlangen
de wind zwijgt
over ons lot
beken, Osaya
hier in het zand
van de gestrekte woestijn
tieren geen leugens
hier is alles
waarachtig en…
Een nacht zonder jou
hartenkreet
1.9 met 13 stemmen
2.199 jouw ogen zag ik niet
jouw adem hoorde ik niet
de dag eindigde zonder
jouw lippen te raken
geen maan of ster in de nacht
allerwegen de beklemmende stilte
om mij heen
elk zuchtje van de wind
veranderde het ritme van mijn hart
als de ontvanger van de Satelliet
mijn gedachten op jou gericht
elk kanaal aftastend naar beelden…
niet tot de wereld
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
892 sterren
nog niet geboren
boven zeeën, geblinddoekt
wanneer de bomen van morgen waaien
alsof
de wereld, verlaten van onschuld
zich neerlegt in monden van zondaars
en als uit het water
mijn adem weer zichtbaar wordt
rood in een lichaam dat nooit werd geheeld
neemt de wind de rivieren mee, mijn aders
verschrompeld tot steen…
versterven
netgedicht
3.7 met 48 stemmen
1.891 wat is het toch
dat in mij zo
dreigt weg te vloeien
ligt er misschien
een voortschrijdende
onthechting te broeien
of verlies ik de wereld uit het oog
alwaar in de gejaagde mallemolen
het steigerend paard mij afwerpt
om mij, in wat nog rest aan adem,
even rond te laten dolen
schuurt de tijd soms aan het stof
dat over mijn beleving…
Onder wassende maan
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
651 Gewikkeld
in nachtblauw satijn
denk ik terug
aan de geuren van de zomer
vol lavendel en rose rozen
droom ik terug
naar de zwoele lange nachten
vol fonkelende sterren
onder een wassende maan
waar ik de slaap niet meer kon vatten
en de ongesproken woorden
nog nagalmen
in de diepte van de nacht
waar dromen samenkomen
adem ik gedachtekracht…
Het wegen van de dood
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.455 duizend ogen trillen in mijn hand
en ik schud
schud het verdriet
in dichtgeknepen vingers
afdrukken op een doordeweekse dag
in een grote cirkel van leven naar dood
een eindeloze rij van dood naar leven
strak starend naar mijn adem
verlies ik de zin tot bestaan
en ik zwijg
zwijg het antwoord
in de tranen op mijn jas
van duizend lelies…
Ver gaan...
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.647 Je adem raakte me duister,
nog net voor je me verliet.
Koude sloeg me om het hart,
emoties liet ik achterwege.
Ik liet je gaan, ietwat verward,
ik kon je niet vergeven.
Nu wacht ik triest de dagen af,
de morgen, middag en de nacht.
Je waakt over me, vanuit het graf,
waar je eenzaam op me wacht.…
sluit je ogen
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
1.277 vertel me
hoe ik adem
de wolken, de oorsprong
het vrouw zijn, de zee
zodat ik kan zien
hoe liefde beweegt
ik leef en sterf
ben hier en daar
korter, verder dan
de kreet van een meeuw
zeg jij, de duinen
ik leg je neer
dichter de vrijheid
met jou om mij heen
de wind, het waait
vleugels vol jou
je geeft me het trillen
en maakt…
Hoe je probeert erbij te komen
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
667 in lauwe hemelbanen
van kloppingen en ruizelingen
in en uit, in en uit
zo los je jezelf op: smelt je in een plas
en drenk het omringende
met levenslessen van vrieskou en wolken
verzadiging van minpunten
vlei de aarde
open wijd je openingen en wacht hoe de koude
je doorlucht en opneemt met warme vloeibare vingers
in strelingen
en ademingen…