Alle inzendingen over verte

2105 resultaten.

Sorteren op:

De sikkel slaat het staande koren (Pinksteren)

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 975
Laat ziel en zinnen voor U branden en drijf ons met Uw vuurgloed aan, het Woord moet door de wereld gaan en in de verste verten landen. Het zaad waait mee met alle winden, de oogst wordt wereldwijd verwacht, de vruchten zullen ongedacht op alle plaatsen zijn te vinden.…

Hoi lui bolletjeknik,

netgedicht
3.6 met 14 stemmen aantal keer bekeken 2.211
te pimpen en te kneffen door mijn column te lezen Over la Grande Haute Culture prisonnerie in genadehokken Paul Verlaine's voorlopersrol aux pays-bas onze platte landen om groen grenadine-achtig te klokken de la Suisse pure contrabande Bij contrabuanten in diepste essence contra la Société de Tempérance voor ouzo effecten met la fée verte…

Onweer

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 456
De weerhaan op de klokketoren zet zich piepend naar de wind, een kat vlucht weg, een deur klapt dicht en in de verte huilt een kind, op de daken regengetrommel aarzelend, totdat het z'n ritme vindt. De natte aarde trilt en siddert als 't ontij uit z'n voegen barst.…

DE KRUIDENIERSTER

netgedicht
3.0 met 13 stemmen aantal keer bekeken 2.638
De winkelierster kan geen naam vergeten van de eigen mensen, of van wie, bedaard, met ogen, die van wind en verte weten, verankerd liggen, tot hun schuit weer vaart. En als ze, met haar stil-gewende handen, de waar verpakt en weegt voor elke klant, hoort ze van groter vreugd en dieper schande, dan dominee, of burgerlijke stand.…
gia kes15 maart 2009Lees meer >

Sportheld

netgedicht
4.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.022
Ze zien me regelmatig nu, de strakkere cohorten hun blikken op oneindig; ik doe net als zij en staar naar onbestemde verten. Daar wacht mijn bewonderaar die mij beschouwt als held en zwijgt van vroegere tekorten. © Hannelly…

Nachtvlinder

netgedicht
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 1.372
als de schaduw mijn voeten nadert mij aanreikt de donkere verholenheid van mijn diepere bestaan wordt de deur naar het licht geopend en met geweld verbreken harde zonnestralen mijn verbond met het duister het is geen vlucht in de nacht dat tasten naar wat licht verhult scherpe schoonheid snijdt mijn blikken af van een weg in de verte…

Het Vergezicht

poëzie
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 2.056
Tegen de heuvels, in de straten, tot in de diepste verten zijn de mensen samen in de late verzadigde namiddag-schijn. Hun vele kledingen versieren 't rustige landschap. - In het rond zijn zij tezamen, en zij vieren het feest van deze avondstond.…

MUSEUM SMALLINGERLAND

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 508
Wijde verte toont eveneens haar faam: kleine wereldpracht is vaak neergestreken!" ------------------------------------------------------------ Het museum Smallingerland was vanaf 1937 tot in de jaren '70 van de vorige eeuw een klooster van de Mindere broeders.…

ZWAAILICHT

netgedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 645
En kinderen met geschminkte gezichten lachen je uit, in de verte een grote schim die je doet denken aan je moeder die toekijkt en je aanwijzingen toeschreeuwt maar die je niet hoort, maar verder is alles oké met je, ben je verlicht, hoe raar dat ook klinkt, ja, het klinkt als regelrechte onzin, en noemt jezelf: weirdo-…
c. paris22 november 2010Lees meer >

Passie

hartenkreet
3.4 met 13 stemmen aantal keer bekeken 1.605
O glorieuze violette zonnekoningin Vaarwel grijze verten Dag o overvloed, weelde Van bronstig jade Het vuur van vrouwenogen Ontketend, geuren zoet en rauw Kijk mij aan, mijn lief, Anker je achter mijn hitsige arm Ga met mij door het giftig groen Van lenteweiden, fris kreupelhout Ontvouw je bloem, je lippenrood Wees roos, laaiend vuur,…
troebadoer10 februari 2011Lees meer >

In verlegenheid

netgedicht
4.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 594
van het licht als de wind mijn droefenis uiteen dwarrelt Ik scharrel vol verwachting rond in je timide wateren en strijk mijn hand over jouw zandkleurige dromen van ziltige verlangens en schaapachtige wolken We verdoen onze tijd met onuitgesproken liefde in een storm van verlegenheid waar blosjes de dag kleuren Wanneer jouw lokroep de verte…

Morgen

poëzie
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.777
De bergen blauwen in de vert, De stromen blinken in de vlakt, De bloesemboom is wit-gesterd, Het dorp is rood- en blauw-gedakt. En mensen werkende op het land, En kinderen buitlende naar school, Zijn overal en niemand bant Van 't hart de droom waarin ik dool.…

Dubbel Glas

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 678
ik taal in gebaren al schrijvend probeert mijn hart tot hun hart door te dringen en spreek woorden voorzichtig en in omlijsting bang om te kwetsen maar ze horen me niet kijken me alleen glimlachend aan maar hun ogen blijven dof lijkt hun geest vertroebeld toegebracht door giftige woorden anderzijds oordelend vanuit de verte…
Elinora28 juni 2012Lees meer >

Mist

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 612
geluid verdrinkt in de verte dichtbij mist benevelt het zicht het leven verdicht het is hier en nu kijk ...…
AJ Meer2 december 2012Lees meer >

Nightfall op Lesbos

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 584
Warmoranje lichtjes geven aan waar in de verte andere mensen de nacht ontvluchten. Een hond huilt zijn eenzaamheid uit tegen de sterrenhemel. Over de heuvels parelt het geluid van grazende schapen en het laatste vliegtuig van vandaag bromt de stilte aan stukken.…
Joris16 juni 2013Lees meer >

- Roze wilgenroosje -

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 630
de schoonheid van de bloemen zag langzaamaan kleurt mijn blik dwalend hartstochtelijk gouden lentetint een groep wilgenroosjes, aanvankelijk onverbiddelijk, dat hier blijkbaar aarde vindt over de berm links van mij, bekijken de afzonderlijke bloemen verschillende boompjes en struiken in bloei en ja, weldegelijk van uit de verte…

ik zie mijn Wad verdwijnen

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 486
Ik zag aan je zoom dat de naden gingen draden, zelfs je geur wordt minder zout, ik weet je gaat in regen en komt in zwijgen telkens terug als een dichotomie bespeel jij het aangezicht en roemt de verte aan jouw kim, je broze wervels kalven dieper en dieper om tenslotte te verdwijnen in het niets maar mijn hand zal je altijd blijven…
elze27 april 2014Lees meer >

Het rare beest

gedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4.349
Het beest was groot ook vanuit de verte Snel ging ik de hoek om. En net weer, bij het tandenpoetsen ik keek in de spiegel Hoe geel mijn tanden waren.…

Arcanum XVIII De Maan

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 670
kan je de rivier vertrouwen, die zich in de verre verte stormenderhand een weg baant tussen torenhoge wanden van een diepe kloof? ik verschans me in mezelf versteen in afwezigheid en sluit de ogen voor de angst die in me opwelt er blijft slechts wachten op de dag en klaarte ik laat me drijven op het lot…

De dag

gedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 3.423
geheel gesloten de wereld gaf prompt antwoord met sportmanifestaties de avond was vol auto’s met supporters de tantes liepen geruisloos met gloeiend water de krantenman op zijn racefiets groette de dokter de ogen der stad stonden wijd open in de avondzon omdat ik er was in een kom van asfalt omdat ik er was speelde het orgel gedempt in de verte…

HET LICHT.

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.209
Wij konden nog het klaar geluid horen voorbij ons gaan, dat uit de verte kinderstemmen maken. Een late zang bereikte ons, die verliep. Toen zei-je aandachtig: „zie „o zie het licht over de daken ..." Wij liepen in de luide stad, waar onze liefde zoveel had gevonden en zoveel geleden.…

Zomeravond

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.526
Schaduw en rust vind ik bij de treurwilg en zijn verweerde bank in late uren die nog warm dragen van een snikhete dag tot ik vanuit de verte opgeschrikt door een ondefinieerbare klank zijn mij duidelijker bij vrienden en buren hun gebabbel en gelach.…

Ik moet er niet van weten...

poëzie
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.435
- Mijn zonnig land... mijn verten... mijn jong leven... Kameraad, Nicht raisonniren... Weer u scherp, en eind als een soldaat!...…

Onvergankelijke wereld

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 438
Het laat ons niet koud dit weten van de stenen dat compleet natuurlijke gebeuren van oudsher onverschilligheid is al de grootste vorm van de natuur dit gegeven niet tolereren ik zou dus kunnen zeggen luister en kijk daar bij de cameliabloemen viel het ons al op waar bijen ook al honing hebben geproefd wij in de verte die dag de roep van…

in albast gegoten

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 526
nog meer hoop, het zijn de kansloze voorspellingen die van de nacht een granieten omhulsel maakt, ondoordringbaar voor het reëele en verifieerbaar voor de vele angstige avonturen die onuitputtelijk de dood in mij trachten te manipuleren met levensechte overtuigingen mijn maat is beneden half en ik gorgel nog slechts wanneer ik in de verte…
elze11 december 2018Lees meer >

windpaden

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 522
omgeslagen op zware klei nat en breed een hark met wilde steel beweegt naar de vesting van de dijk doof in rust voor de halmenkust waar bovenaan hekken als verwaaide stutten staan een wijde rok die traag schokt om het lijf ruw als een windvlaag in het veld stort kruipend opgeschort onder koude schemer van gerafelde wolken die de verte…

vier de reis van leven - van harte

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 632
voorbije jaren in deinende stromen de ankers van herinnering streelt in veilige haven dobberend de wind van toekomst de nog gestreken zeilen die bollend eens gehesen de ontdekkingen van leven gelijk regenbogen slingers vieren in de golven van die vergankelijkheid vervluchtigen zo de jaren in de tijd die het verlangen naar nieuwe verten…

In het schelle schaduwloze licht van het ziekenhuis

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 508
terwijl de verpleegkundige in witte jassen voorbij lopen achter een brancard, of een rolstoel duwen gehuil en gejammer en het staren droef en stil doffer dan het rouwgeklaag verdwenen is de hoop 't lichaam kil 't gezicht vaal het bloed koud dat stroperig door 't lichaam kruipt ik hoor mijn naam roepen uit de verte…

Mijn vergeten land?

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 428
het speelkwartier, de lege ramen op de kade staren blind over een woestenij, het vrije zicht voelt zich verraden, afgegleden naar een andere tijd, achteloos gaat de wind er aan voorbij, de lucht welft zich over vaal en levenloos terrein, verlaten spiegeling van het blauw, nu somber eentonig grauw, dit zal het einde van mijn verten…
Pama9 november 2019Lees meer >

Omwentelingen

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 468
Er verdampten onnodige woorden in elke ademtocht, omarmden de verten in iedere blik die een leegte achterliet, een korrel zand, die door het getij, in menige omwenteling zijn eigen wereld beliep, op een nog onbekende strand, en een afdruk schiep om in te schuilen.…
Pama28 december 2019Lees meer >