2105 resultaten.
De sikkel slaat het staande koren (Pinksteren)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
975 Laat ziel en zinnen voor U branden
en drijf ons met Uw vuurgloed aan,
het Woord moet door de wereld gaan
en in de verste verten landen.
Het zaad waait mee met alle winden,
de oogst wordt wereldwijd verwacht,
de vruchten zullen ongedacht
op alle plaatsen zijn te vinden.…
Hoi lui bolletjeknik,
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
2.211 te pimpen en te kneffen
door mijn column te lezen
Over la Grande Haute Culture
prisonnerie in genadehokken
Paul Verlaine's voorlopersrol
aux pays-bas onze platte landen
om groen grenadine-achtig te klokken
de la Suisse pure contrabande
Bij contrabuanten in diepste essence
contra la Société de Tempérance
voor ouzo effecten
met la fée verte…
Onweer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 De weerhaan op de klokketoren
zet zich piepend naar de wind,
een kat vlucht weg, een deur klapt dicht
en in de verte huilt een kind,
op de daken regengetrommel
aarzelend, totdat het z'n ritme vindt.
De natte aarde trilt en siddert
als 't ontij uit z'n voegen barst.…
DE KRUIDENIERSTER
netgedicht
3.0 met 13 stemmen
2.638 De winkelierster kan geen naam vergeten
van de eigen mensen, of van wie, bedaard,
met ogen, die van wind en verte weten,
verankerd liggen, tot hun schuit weer vaart.
En als ze, met haar stil-gewende handen,
de waar verpakt en weegt voor elke klant,
hoort ze van groter vreugd en dieper schande,
dan dominee, of burgerlijke stand.…
Sportheld
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.022 Ze zien me regelmatig nu, de strakkere cohorten
hun blikken op oneindig; ik doe net als zij en staar
naar onbestemde verten. Daar wacht mijn bewonderaar
die mij beschouwt als held en zwijgt van vroegere tekorten.
© Hannelly…
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 als de schaduw mijn voeten nadert
mij aanreikt de donkere verholenheid
van mijn diepere bestaan
wordt de deur naar het licht geopend
en met geweld verbreken harde zonnestralen
mijn verbond met het duister
het is geen vlucht in de nacht
dat tasten naar wat licht verhult
scherpe schoonheid
snijdt mijn blikken af
van een weg in de verte…
Het Vergezicht
poëzie
3.0 met 2 stemmen
2.056 Tegen de heuvels, in de straten,
tot in de diepste verten zijn
de mensen samen in de late
verzadigde namiddag-schijn.
Hun vele kledingen versieren
't rustige landschap. - In het rond
zijn zij tezamen, en zij vieren
het feest van deze avondstond.…
MUSEUM SMALLINGERLAND
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
508 Wijde verte toont eveneens haar faam:
kleine wereldpracht is vaak neergestreken!"
------------------------------------------------------------
Het museum Smallingerland was vanaf 1937 tot in de jaren '70
van de vorige eeuw een klooster van de Mindere broeders.…
ZWAAILICHT
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
645 En kinderen met geschminkte gezichten
lachen je uit, in de verte een grote schim die je
doet denken aan je moeder die toekijkt en je
aanwijzingen toeschreeuwt maar die je niet
hoort, maar verder is alles oké met je, ben je
verlicht, hoe raar dat ook klinkt, ja, het klinkt
als regelrechte onzin, en noemt jezelf: weirdo-…
Passie
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.605 O glorieuze violette
zonnekoningin
Vaarwel grijze verten
Dag o overvloed, weelde
Van bronstig jade
Het vuur van vrouwenogen
Ontketend, geuren zoet en rauw
Kijk mij aan, mijn lief,
Anker je achter mijn hitsige arm
Ga met mij door het giftig groen
Van lenteweiden, fris kreupelhout
Ontvouw je bloem, je lippenrood
Wees roos, laaiend vuur,…
In verlegenheid
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
594 van het licht
als de wind mijn droefenis uiteen dwarrelt
Ik scharrel vol verwachting rond in je timide wateren
en strijk mijn hand over jouw zandkleurige dromen
van ziltige verlangens en schaapachtige wolken
We verdoen onze tijd met onuitgesproken liefde
in een storm van verlegenheid
waar blosjes de dag kleuren
Wanneer jouw lokroep de verte…
Morgen
poëzie
3.0 met 2 stemmen
1.777 De bergen blauwen in de vert,
De stromen blinken in de vlakt,
De bloesemboom is wit-gesterd,
Het dorp is rood- en blauw-gedakt.
En mensen werkende op het land,
En kinderen buitlende naar school,
Zijn overal en niemand bant
Van 't hart de droom waarin ik dool.…
Dubbel Glas
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
678 ik taal in gebaren
al schrijvend
probeert mijn hart
tot hun hart door te dringen
en spreek woorden
voorzichtig en in omlijsting
bang om te kwetsen
maar ze horen me niet
kijken me alleen glimlachend aan
maar hun ogen blijven dof
lijkt hun geest vertroebeld
toegebracht door
giftige woorden anderzijds
oordelend vanuit de verte…
Mist
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
612 geluid verdrinkt in de verte
dichtbij
mist benevelt het zicht
het leven verdicht
het is hier en nu
kijk ...…
Nightfall op Lesbos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
584 Warmoranje lichtjes geven aan waar in de verte
andere mensen de nacht ontvluchten.
Een hond huilt zijn eenzaamheid uit tegen de sterrenhemel.
Over de heuvels parelt het geluid van grazende schapen
en het laatste vliegtuig van vandaag bromt de stilte aan stukken.…
- Roze wilgenroosje -
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
630 de schoonheid van de bloemen zag
langzaamaan kleurt mijn blik dwalend
hartstochtelijk gouden lentetint
een groep wilgenroosjes,
aanvankelijk onverbiddelijk,
dat hier blijkbaar aarde vindt
over de berm links van mij,
bekijken de afzonderlijke bloemen
verschillende boompjes en struiken
in bloei en ja, weldegelijk
van uit de verte…
ik zie mijn Wad verdwijnen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
486 Ik zag aan je zoom dat de naden
gingen draden, zelfs je geur
wordt minder zout, ik weet
je gaat in regen en komt in
zwijgen telkens terug
als een dichotomie bespeel
jij het aangezicht en roemt
de verte aan jouw kim, je broze
wervels kalven dieper en dieper
om tenslotte te verdwijnen in het niets
maar mijn hand zal je altijd blijven…
Het rare beest
gedicht
5.0 met 3 stemmen
4.349 Het beest was groot
ook vanuit de verte
Snel ging ik de hoek om.
En net weer, bij het tandenpoetsen
ik keek in de spiegel
Hoe geel mijn tanden waren.…
Arcanum XVIII De Maan
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
670 kan je de rivier vertrouwen,
die zich in de verre verte
stormenderhand
een weg baant
tussen torenhoge wanden
van een diepe kloof?
ik verschans me in mezelf
versteen in afwezigheid
en sluit de ogen voor de angst
die in me opwelt
er blijft slechts wachten
op de dag
en klaarte
ik laat me drijven op het lot…
De dag
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.423 geheel gesloten
de wereld gaf prompt antwoord met sportmanifestaties
de avond was vol auto’s met supporters
de tantes liepen geruisloos met gloeiend water
de krantenman op zijn racefiets groette de dokter
de ogen der stad stonden wijd open in de avondzon
omdat ik er was in een kom van asfalt
omdat ik er was speelde het orgel gedempt in de verte…
HET LICHT.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.209 Wij konden nog het klaar geluid
horen voorbij ons gaan, dat uit
de verte kinderstemmen maken.
Een late zang bereikte ons, die
verliep. Toen zei-je aandachtig: „zie
„o zie het licht over de daken ..."
Wij liepen in de luide stad,
waar onze liefde zoveel had
gevonden en zoveel geleden.…
Zomeravond
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.526 Schaduw en rust vind ik bij de treurwilg en zijn verweerde bank
in late uren die nog warm dragen van een snikhete dag
tot ik vanuit de verte opgeschrikt door een ondefinieerbare klank
zijn mij duidelijker bij vrienden en buren hun gebabbel en gelach.…
Ik moet er niet van weten...
poëzie
4.5 met 2 stemmen
1.435 - Mijn zonnig land... mijn verten... mijn jong leven... Kameraad,
Nicht raisonniren... Weer u scherp, en eind als een soldaat!...…
Onvergankelijke wereld
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
438 Het laat ons niet koud dit weten van de stenen
dat compleet natuurlijke gebeuren van oudsher
onverschilligheid is al de grootste vorm
van de natuur dit gegeven niet tolereren
ik zou dus kunnen zeggen luister en kijk daar
bij de cameliabloemen viel het ons al op
waar bijen ook al honing hebben geproefd
wij in de verte die dag de roep van…
in albast gegoten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
526 nog meer hoop,
het zijn de kansloze voorspellingen
die van de nacht een granieten
omhulsel maakt, ondoordringbaar
voor het reëele en verifieerbaar
voor de vele angstige avonturen
die onuitputtelijk de dood in
mij trachten te manipuleren
met levensechte overtuigingen
mijn maat is beneden half en ik
gorgel nog slechts wanneer
ik in de verte…
windpaden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
522 omgeslagen
op zware klei
nat en breed een hark
met wilde steel beweegt
naar de vesting van de dijk
doof in rust voor de halmenkust
waar bovenaan hekken als
verwaaide stutten staan
een wijde rok die traag
schokt om het lijf
ruw als een windvlaag
in het veld stort
kruipend opgeschort
onder koude schemer
van gerafelde wolken
die de verte…
vier de reis van leven - van harte
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
632 voorbije jaren
in deinende stromen
de ankers van herinnering
streelt in veilige haven dobberend
de wind van toekomst
de nog gestreken zeilen
die bollend eens gehesen
de ontdekkingen van leven
gelijk regenbogen slingers vieren
in de golven van die vergankelijkheid
vervluchtigen zo de jaren in de tijd
die het verlangen naar nieuwe verten…
In het schelle schaduwloze licht van het ziekenhuis
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
508 terwijl de verpleegkundige in witte jassen
voorbij lopen achter een brancard,
of een rolstoel duwen
gehuil en gejammer
en het staren
droef en stil doffer
dan het rouwgeklaag
verdwenen is de hoop
't lichaam kil 't gezicht vaal het
bloed koud dat stroperig
door 't lichaam kruipt
ik hoor mijn naam roepen
uit de verte…
Mijn vergeten land?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
428 het
speelkwartier, de lege ramen
op de kade staren blind over
een woestenij, het vrije zicht
voelt zich verraden, afgegleden
naar een andere tijd, achteloos
gaat de wind er aan voorbij,
de lucht welft zich over vaal
en levenloos terrein, verlaten
spiegeling van het blauw, nu
somber eentonig grauw, dit zal
het einde van mijn verten…
Omwentelingen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
468 Er verdampten onnodige woorden in
elke ademtocht, omarmden de verten in
iedere blik die een leegte achterliet,
een korrel zand, die door het getij, in
menige omwenteling zijn eigen wereld
beliep, op een nog onbekende strand,
en een afdruk schiep om in te schuilen.…