3520 resultaten.
NAJAARSMORGEN
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
615 In 't Oosten
vangt de dag al aan
In 't blauw van het Westen
talmt nog de Maan
Een wilgenboom
met tak na tak
biedt zwerversvolk
kort onderdak
De zwervers vliegen
af en aan
begroeten Zon
behagen Maan
met luchtig
en weemoedig fluiten
dat hen achteloos ontsnavelt
onder 't vechten
met kornuiten
Druppels
die sereen
eerst blonken…
Stilleven
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
752 Een tuin bezaaid met bladeren
Een verroeste
Verweerde trampoline
Een prachtig beeld
Voor een idyllisch stilleven
Mijn droom wordt ruw verstoord
Mijn trein dendert voort
Symbolisch voor
De tijd van het jaar en
De tred van het leven…
Herfst
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
736 Lief groen,
verbleekt.
Lief groen,
verkleurd.
Lief groen,
verkreukeld.
Kleurenpracht, donkere wolken,
woeste wind en snijdende regen.
De zon waait voorbij.
Lief groen,
ik wacht.…
herfstboom
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
646 daar sta je dan
in ijzig natte klei
diep gezogen
tussen harde blote basten
uitgekleed koud
dakloos in rij
je blauw te wachten
op winter en zijn gasten…
Nietsig
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
601 op de bodem van vermoeidheid
kom ik winterslaap tegen
hij maakt mijn lichaam loom
mijn hersenen op lage toer
de activiteitenmeter daalt gestaag
terwijl mijn agenda roept om handeling
zal ik mijzelf een baaldag gunnen
aan de zijlijn kijken en spijbelen?
ik dompel mij in nietsigheid
laat mij stromen in het nulpunt…
Herfst
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
916 De wind raast met veel geweld
en kracht door de natuur.
De geluiden, de aanblik,
geweldig, en zo puur.
De wind gooit de golven
met kracht op het strand.
De mens biedt gebogen
enige tegenstand.
De bomen, ze schudden
en zwieren heen en weer.
De wind laat zich kennen
en blaast nog een keer.
De wind met zijn geluiden
gefluister of gedonder…
Lenteoefening
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
739 Ze zingen nog -
de mannen,
alleen en ongehoord -
’t liedje uit hun
jongenstijd dat ze in ‘t
geheugen prentten.
Ze zingen weer -
de vrouwen,
neuriënd, soms voluit.
Het wijsje van hun
jeugd betaalt hen
uit, met rente.
Ze zingen al -
de merels,
fluisterend in zichzelf -
hun voorjaarsmelodie,
oefenend voor de
nieuwe lente.…
HERFST
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
898 Het is donker hier en ik slenter wat.
Het voelt niet onaangenaam, het is een briesje
dat langs mijn gezicht waait.
De lucht is onheilspellend, maar ik slenter
door, het is niet zonder doel, mijn gedachten
nemen me soms in beslag, soms zijn die
gedachten pijnlijk.
Maar slenteren helpt zelfs door het donkere
onheilspellende herfstweer.…
herfst
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
738 't Licht
dat terugkeert
in gevouwen handen
de diepe moederschoot
de aarde
die halfslag maakt
oerdromen die zuigen
de koestering
die elke dood geneest
even stil blijven liggen
in de kromming
het groeien en het rijpen
geboorte en het afsterven
het ongenaakbare ligt er
aan cirkels van naakte eenvoud
het kleedt zich met het leven…
Winterlied van een landjongeling
poëzie
3.8 met 6 stemmen
2.074 Hoe sneeuwt, mijn geliefde! de vlokkige wol,
Zo blank als uw boezem, de dalvelden vol!
Het noorden ombuldert ons hutje op 't norst,
En hek en geboomte is met rijp overkorst.
't Is winter! het ijs nam de beek in bezit;
De daken der landlijke stulpen zijn wit,
En grauw en eerwaardig, met zilveren top,
Rijst ginter de staatlijke kerktoren…
uitzicht.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
598 verloren dragen de bomen hun takken,
deze dagen die bloeden als wonden
en de wind waait hartstochtelijk
over alles heen: de straten huizen
pleinen en door de bomen dus,
ze staan verwilderd wezenloos
in de vruchteloze kou, blauw-
bekkend, bibberend als bange
dieren, al kun je het niet bewijzen,
daarom is poëzie ook: om te laten…
Greensleeves
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
672 Ik dacht aan jouw hart
dat als verloren de nacht
ontstemde terwijl wij passievol
de vluchtende vogels hadden geteld
jouw stem, de toets van de piano
die ik niet mocht aanraken, slechts
het terug stuiterende licht
ontfermde zich over mijn ziel
en nu, nu de tijd de kerst al
kleedt in gedaantes van
herinneringen die ik niet kan
vergeten,…
December
poëzie
3.1 met 21 stemmen
5.613 Al de bladers zijn verdronken
In het water, in de regen,
En het donker bos staat open
En de droppelende stronken
Staan verlaten aan de wegen, -
Kille winter laat één sprokkel
Aan een hart, dat niet mag hopen!
Al de zon is uitgeblonken,
En het jaar is heengezegen,
En mijn handen zijn nog open,
En mijn hart is leeggeschonken,
En het heeft…
tuinstoelenblues
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
626 gevieren, zo twee aan twee
staren ze me triestig aan;
nog maar enkele maanden
te gaan en dan mogen ze
van mij weer buiten staan;
en ik geef het maar toe
ik kan er even niets aan doen
't is ook niet mijn seizoen…
Stilte en eenvoud
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.138 December brengt kilte, en soms is het steenkoud.
Toch heerst er geen stilte en allerminst eenvoud.
Die wordt men pas later, veel later, gewaar,
daarvoor moet men wachten tot ver na nieuwjaar.
Dan ligt het diner niet meer zwaar op de maag,
nog wel in ’t geheugen, doch tamelijk vaag.
Een enkele oliebol blijft in de schaal,
want wat men verkiest…
Witte winterstilte
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.020 Wakker worden in een wereld
die plots alle kleur verloren heeft
waar alles geruisloos en anders is
door een zachte deken van sneeuw
en aan tak en stengel witte wimpers geeft
waarop met speelse schittering
in glinsterende schoonheid
een winters zonnetje schijnt
dat voelt als een geluksmoment
dat in winterse stilte gedijdt
en zo kan bekoren…
ongemerkt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
679 de winter is mij sympathiek
heeft weinig te verbloemen
ontsluiert slapende geheimen
verstopt in het dorre hout
of onder het verstorven loof
de solitair maakt blij, naakt als hij is
scherp afgetekend in de ruimte
doorzichtig als mijn haag
onthult hij rustig wachten
op leven van de koude grond
haast onbespied komt 't licht
in dit seizoen…
NIEUWJAARSLIEDJE
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.369 Op de dwarse ribben van de aarde
onder de adem van de wind
bloeit een schoot vol vruchten
geen seizoen verbindt
Gedragen op aandachtige handen
onder de klanken van de stad
passeren kleine nieuwe liedjes
op een eigenzinnig pad
Op ribben,adem,schoot
en vruchten
op handen,klanken,liedjes
pad
heft nu het glas
en drinkt tezamen
wat wijngaard…
de dood van december
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
800 Traag valt een herfstblad op mijn pad
en ik dien nederig te wezen
- tegen elk wat wils -
wanneer ik mijn tred verzet
door afgestorven bladeren
geen schaduw of verlangen
bietst van het geluk om me te raken
en het is alsof
december de dood zacht in mij laat spreken
ofschoon ik met liefde de adem proef
welke in mij een weeïg gevoel…
sneeuw
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
866 Vlokken, vlokken, overal
dwarrelen zachtjes neer
dikker, dikker wordt de vacht
en langzaam verzacht
't straatrumoer
geruisloos wordt het verkeer
donker zakt op de witte wereld
het avondrood gloort
en de sneeuw valt voort.…
zó ken ik het...
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
520 een wintermorgen in december
fragiel als een dun laagje ijs...
zó ken ik het met kleine oogjes
over een drempel die met
de jaren hoger reikt
'hartverwarmend de mens'
broos als toast plukt hij
de dag met lange tanden…
Bij sneeuw
poëzie
4.1 met 7 stemmen
1.959 Er is wat sneeuw gevallen;
De lanen schitteren.
Doch koud zijn boom en steen,
Mijn dorre hart meteen,
Daar korte vreugde schallen
Die lang verbitteren.
Ik voel de winter wegen
Spijts al 't geflonker,
En zie in liefs gelaat,
Dat mij tot spiegel staat,
Mijn hoop op lentezegen
Nog immer donker.
Steeds moet de dag gedogen,
Bij…
Sneeuwstilte
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
862 in zuiver witte kristallen oneindig, doorschijnend glas,
valt stille sneeuw, dwarrelend op de adem van de wind,
zacht, uitdagend, maagdelijk wit, bedekt de sneeuw
geil glinsterende olievlekken van meedogenloos asfalt,
de sneeuw verbergt het vuil van de gewone straten,
met donzig wit, bedekt zij alles wat ik vergat,
verbijsterend mooi, de stilte…
Gemoed
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
733 Vluchtige, schuwe schaduwen
waardoor de nacht de ogen sloot,
glinstert verse sneeuw op zerken
van hen die leefden en er boven
wier gemoed in aarde slaapt, het
licht heeft z’n baan verlaten, de
tijd waait nieuwe dromen schoon
op de hoofden rust de keizerkroon,
het zicht op de kortste dag is dood.
Uit: 'Inspanning heeft zich uitgeput'…
wintergast
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
612 kom bij me
wees nog één keer wintergast
je neus zo koud
die blossen na het schaatsen
op je wangen
ik ruik de winter
zie de honger in je ogen
als ik langzaam
wanten van je handen schuif
kom vlakbij me zitten
laat me nu opnieuw
het vuur opstoken
vertel me van je leven
de uiteindelijke keuzes
die je maakte en de vrouwen
die je hebt…
ijsboeket
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
711 de winter
drukt zijn neus
tegen het raam
en ademt
koude bloemen
in glas gegoten glinstert het boeket…
Winter
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
687 De winter is koud, nat en guur
Warm is het bij het knappend vuur
De wind giert om het huis
Het is knus in huis bij de buis.
Straks wordt het weer voorjaar
Daar is het verlangen naar
De natuur gaat dan ontwaken
De eendjes gaan weer kwaken.
De winter is dan gauw voorbij
Iedereen wordt vrolijk en blij
Als de zon weer gaat schijnen
En ijs…
Winter
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
822 De sereenheid
van de winter
gevat in bittere kou
de aarde bekleed
met een wit tapijt
waar de zachte wind
door de kale takken glijdt
en de stralen
van de winterzon
langzaam de maagdelijk
witte deken
laat smelten
onder een hemel van
sprookjesachtig blauw…
wintergedicht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
1.036 vanmorgen viel de sneeuw
kleedde grauw in onschuld
voedde de hoop op ooit
in een witte wereld
ademt mijn land nu stilte
bevriest voor even het kwaad…
Wintermusje
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
857 Musje op je ijzeltakje
wacht je stil, ineengedoken
deze koude wintermorgen
tot de zon is doorgebroken.
Wacht je tot het ijs gaat smelten
tot langzaam de dooi begint
wacht je, eenzaam wintermusje
op de milde lentewind.
Wacht je op het nieuwe voorjaar
op het lengen van de dagen
droom je van een warmere wereld
vol van licht en welbehagen...?…