Alle inzendingen over verre

2289 resultaten.

Sorteren op:

't Is eind augustus, zondag

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.235
. - Blauwig waas Om verre dennen in laat middaguur; Naar 't glooiend stoppelveld, vol sprietjes vuur, Uit stofwolkjes van grindweg loopt een haas. En ouërwets bolronde dahlia's Gloeien, mooi evenwijdig met de muur Van 't boerenhuis; laag tjisp'ren om de schuur Zwaluwen, over 't pad langs 't ijzergaas.…

Wereld

poëzie
4.2 met 23 stemmen aantal keer bekeken 4.000
O herten die nog zijt van hare strikken vrij Vliet verre van dees trouw- en liefde-loze prij. Al isse nog zo schoon versiered en bepeireld. Vraagt niet, hoe kan het zijn dat zij zo goddeloos, Zo eer-vergeten zij en overgeven boos? Helaas! het is omdat de wereld is de wereld.…

De wolken

gedicht
4.2 met 32 stemmen aantal keer bekeken 26.025
- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide En wijst me wat hij in de wolken ziet, Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet De verre wolken waarom moeder schreide -…

Ik zat aan 't roer

poëzie
3.7 met 15 stemmen aantal keer bekeken 2.360
Ik zat aan 't roer; jouw half blote armen roeiden; Door verre rietkrans zwierf karkietgeroep.- De plantjes zag 'k door 't meer - reusacht'ge loup - Die ginds in licht als van Davinci groeiden.…

Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep

poëzie
3.7 met 11 stemmen aantal keer bekeken 2.554
Maar dan - want nooit kan sterven, wat eens diep, Diep uit tijdeloze afgrond van mijn Wezen Naar 't golvend vlak van 't schijn-Ik is gerezen, Maar 't zinkt naar de oorsprong, waar het heilig sliep, Tot verre^herrinering het wakker riep Naar schomm'lende balans van hoop en vrezen: Dus vind ik 't, als 'k van 't leven ben genezen, Dat wereldschijn…

UITGESTOKEN HAND

hartenkreet
2.9 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.418
Ik droom jou nog zovaak in mijn leven en denk steeds; ooit komt het goed als ik je dan van verre zie komen loop ik met uitgestoken hand jou tegemoet.…
Moeke1 september 2004Lees meer >

vakidioot

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.365
Met zijn muil vol zweren Lalt hij over een verre oom Die hem inwijdde in algebra Met ontstoken tong Dramt hij maar door Over abstracte dingen Die hij niet begreep Toen hij nog lag te woelen In zijn wieg van watten Nu is hij heer en meester Over oerknal en zwaartekracht Reikt hij naar de rand Van zwarte gaten Speelt hij met e=mc²…
Wim Veen19 januari 2005Lees meer >

Oostgracht

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 574
niets beweegt niets te horen nergens in de Oostgracht leven op dit schemeravonduur, waar alle leven zich verzwijgt, maar alles leeft, alles bruist, in elk vlekje huist het onbesuisde leven, de natuur. die mijn bevroeden overstijgt beeld van stilte, geest van leven, onverzoend, tot een late zwarte stip zich losmaakt uit een verre…

Het land voor eigen volk

netgedicht
3.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 1.040
Nederland een mooie naam Gevormd door lage landen Maar wat is recht op vaderland Als je afstamt van Kimbren Teutonen Kaninefaten Friezen Franken Saksen Kelten en Batavieren Die in je voorgeslacht zaten te mieren Ik wil ze daar graag voor bedanken Kortzichtig denken dit is mijn land Haalt uit voorgeslacht verband Waarom verre verwanten…

wereldvoedselprobleem en oplossingen

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 956
het gevolg dus wereldvoedseltekort wie vindt dat hij ver mag reizen moet beseffen dat ieder dat mag zie voor het negatieve effect de tweede strofe overbevolking eist veel voedsel en bouwgrond die ten koste gaat van landbouwgrond hetgeen tot wereldvoedseltekort leidt oplossingen zijn vegetarier worden megawoningruil geen verre…
Aubrey10 april 2008Lees meer >

4 landschappen

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 825
de snelweg krassen monotoon de runen in het duister landschap 2 de wet van weten drukt zwaar op de bloemen onder de bladeren in de hersens van de man de mier onder zijn voeten strekt de kop en wordt nietig afdruksel in vette klei zonder te weten landschap 3 rijen bomen verre…

Schelp

gedicht
3.2 met 24 stemmen aantal keer bekeken 12.082
nu merk je de tocht die over de vloer trekt, die hoe lang al aan het trekken is en die je aan jezelf komt herinneren, in dit huis uit de schelp in de boekenkast wentelt het ademhalen van Triton omhoog en in die adem: de schemering van alleenspraak, zonder klacht, zonder vreugde verhaal voor wie bestemd, indien niet voor jou: over verre…
Martin Reints18 november 2021Lees meer >

breek af en neem waar

netgedicht
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 999
fashioned voor de connaisseur wel degelijk te herkennen vermits ondervindelijk lage depidruk uit veengebieden rook beneveld in den rose ochtendgloed wel riekend naar Pacha Mama met snufjes radicchio of misschien toch biobeschikbare quinoa met ondergronds in netwer ken fluisterpraat oren super wijd je hoort poriefocaal hop dur op uit het verre…

Spookachtig

hartenkreet
3.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.230
Toch zal er ergens iets niet deugen; dat stemt mij verre van tevree. Twee maanden reeds duurt mijn frustratie, webbeheerder test nog eens goed waarom mijn virtuele simulatie het in de realiteit nu echt niet doet… 'K blijf zó een spook, een geest, een entiteit, en kan helaas voorlopig ook op deze site m'n ei niet kwijt!…

Kinderogen

hartenkreet
4.1 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.498
"Alleen spelen aan deze kant van de weg en niet oversteken", zei mijn moeder me als kind Een kinderwereld zo klein, kan zo oneindig zijn omdat je alles wat er aan ontbreekt, erbij verzint Je kindervoetjes deden zeer van het verre lopen want opweg naar de speeltuin kon je zomaar verdwalen Een kinderwereld zo klein, kon zo oneindig zijn totdat…
S. Peek15 juni 2004Lees meer >

Dalida

hartenkreet
3.8 met 45 stemmen aantal keer bekeken 4.141
onverschilligheid dat wil ik misschien nog wel het meest niet meer schrijven nooit meer, nu niet later niet, nooit niet ook vroeger niet meer de vrede van een kist maar rust beangstigt weer de leegte blijft zeuren onderhuids en onderkoeld als dikke, rijpe puisten die op uitbarsten staan in mij verbazen zich de stilte het gegons van verre…

een beschilderde droom

netgedicht
3.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 742
in de muren van mijn tuin zijn zichtbare penanten als waren zij de lijsten van stenen beelden uitpuilend aan weerskanten tussen deze staande pilaren uit bakstenen opgetrokken zie ik strakke ogen staren uit groen verweerde betonnen koppen elk hun eigen wereld verklaren het verre oosten en mijn westen zijn er te vinden bezinning…

Afscheid van haar

netgedicht
4.1 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.658
Op het zachte verre ruisen van de zee drijven dan al mijn gedachten mee. Ik ruik haar geur en proef haar zout. Op deze plek waar bijna niemand komt voldoe ik aan haar laatste wil. Ik ril, toch is het niet eens echt koud.…
vogh23 februari 2006Lees meer >

Tweespalt, driespalt, twee vrouwen en een kind

netgedicht
4.7 met 13 stemmen aantal keer bekeken 729
De vuisten van de man om glas gebald, De schedel barst terwijl de Opera vedette zingt en zingt. 2 De groene berg, een schuimend verre kustlijn De koele bries De karmozijnen lippen De witte handen van de maagd, het natte haar doorwoelend De armen roze wiegend en het schelpen bed De vederlichte boot vertrekt westwaarts De vrouw op de boeg…

wilg

netgedicht
3.9 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.005
neem nu een boom, een heel gewone geen eik, beuk of lork, maar doodnormale wilg met treurig lange, harkerige takken aan een verre, mistige waterkant even later een glanzende vrouw aantrekkelijk gezicht en mager lijf en grote, hele grote kanovoeten zij wacht op jouw oor tegen haar bast zij kraakt, wiegt en perst sappen van worteldiep naar…

Messias

netgedicht
4.9 met 19 stemmen aantal keer bekeken 810
Hij biedt weerstand aan de verlokking van een ravijn en richt zich op de zeilen aan de westelijke kade, de zandstorm van zijn twijfel is ragfijn en wordt gevoed door het verre schrapen van een spade.…

Pauline

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 632
Of zoals een vrouw uit verre en warme landen haar rug met kleurig geweven patronen naar me toedraait, en over haar schouder naar me kijkt, om me haar glanzend rode lippen te bieden.…

Maanruiters

netgedicht
4.3 met 13 stemmen aantal keer bekeken 687
Bespelen ze met benen vingers, de rookpotten van de mist, het metaal van windgitaren, gewist in de opkomst van het ochtendgloren, zijn de dreigende hoefslagen van de morgenklokken van verre reeds te horen, versterft de waan van het verleden en worden stutten van de nieuwe dag opnieuw geschoren.…
pama21 oktober 2008Lees meer >

verandering

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 726
het is herfst geluiden klinken anders een verre hond blaft kaler naar het schijnt onder een grijswitte lucht lijkt de oude graanmolen zwarter en zwaarder dan gisteren ik luister hoe het -gak,gak,gak- van een ganzen-V aanzwelt en laag over de wieken wegglijdt de warme witte adem van de huizen kruipt traag omhoog in de stille herfstlucht…
geerlof lode12 november 2008Lees meer >

De denkende mens

netgedicht
3.4 met 12 stemmen aantal keer bekeken 817
Spectrum van gevoelens waarschuwt ons voor gevaren die onze verre voorouders in hun overlevingstrijd hebben ervaren -- wie niet luistert naar in genen geschreven berichten uit het verleden verongelukt en ligt in de bermen der evolutie begraven Zoals het leven opgekrikt door ‘t zonlicht zich moeizaam uit de natte aarde wrikte overstijgt…
Custor17 februari 2009Lees meer >

‘Maak je geen zorgen mam’

hartenkreet
4.5 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.297
uitgestrekte vleugels zeker van hun vluchten als zilverwitte vliegtuigen dalen en strijken zij neer in de landen naar keuze verstrooit in de vier windstreken het wemelt beelden in mij mijn ogen gaan rond moederlijk en beschermend ik herhaal even jouw woorden ‘maak je geen zorgen mam’ voordat je ‘t weet is jullie zoon weer thuis van zijn verre…

Maanlicht

poëzie
3.9 met 14 stemmen aantal keer bekeken 3.626
Een koel, blank kleed dat verre strekte En velden wijd en weien dekte; Blanktrossige bomen daar geheven Leken in zilvermeer te leven. Zilver was ‘t al. De duinen lagen, Als reuzen door de slaap verslagen In glimmend pantser breed ter neder Een zeemeeuw sloeg de zilverveder.…

Kapel in hout

netgedicht
3.7 met 17 stemmen aantal keer bekeken 758
de takken knakken onder mijn voeten op weg naar de plek van onze lieve zoete het botsend licht beschijnt de naakt uitgebeelde stammen in hun stille dood de ziel van verre jaagt mij hijgend op terwijl een resterend geraamte de voeten kleurt met striemende schrammen de ouderdom geraakt haast uit het menselijk lood op weg naar…

Thuis

gedicht
2.5 met 31 stemmen aantal keer bekeken 7.005
Het huis is ons vreemd na de kortste vakantie, veel vreemder dan verre hotels of paleizen. Het glansloze vloerzeil negeert onze voetstap, een stapel van krantenpapier ligt op tafel. De zeep is verdroogd en gebarsten, en went maar met weerzin aan onze voorzichtige handen.…
Co Woudsma8 januari 2021Lees meer >

DE HERBERG

poëzie
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.712
Herbergzaam huis, dat wel een eeuw daar ligt de landweg langs die leidt naar verre steden, hoe velen hebt ge, als tot een gastvrij sticht, uw uitgesleten dorpel op zien treden.…