506 resultaten.
Vergankelijkheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
617 ’t Zal vijftig jaar geleden zijn toen ‘k aan het Groetse strand
een schoonheid van een meisje zag met een fles zonnebrand.
Maar ja het arme kind zat toch een beetje om het hand
Want hoe ze zich ook rekte, zij kwam niet aan d’ achterkant.
En ik zag haar geworstel van gepaste afstand aan
maar ben uiteindelijk toch naar het meisje toegegaan
en…
Romeo en Julia
hartenkreet
2.1 met 28 stemmen
5.168 van de bloempjes en de bijtjes
steek jij mij nog het meest
jouw angel zit mij in het hart
als een splinter in het oog
dat tot tranen toe bewogen
mij doet balken als een ezel
die blij is met het hout
een huisje bouwt
een bedje spreidt
en wacht tussen de warme lakens
vergetelheid...
als jij mijn Julia zou zijn
dan was ik er geweest.…
Fluister zandkorrels .....
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
847 Neem mijn gewonde hart mee
fluister zandkorrels
zachtjes in mijn lange
blonde haren en proef
het leven in verwoestende
golven, die koppen tegen
de wind in naar het duister
als deze nacht voorbij is
wandel ik door de duinen
naar het licht en wacht daar
op de zon die mij roept en
samen met haar ga ik op in
vergetelheid, geen zandkorrel…
Afscheid
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
999 Een diep verlangen naar het eindige
kruipt traag en wenend
in dikke strepen
naar de stilte van het oneindige
In het vragen naar vergetelheid
kan de nacht mij vinden,
een vuistgroot op mijn kussen,
er ontbreekt enkel nog een afscheid
Sterfelijk vergruist de rand
van de dag nu voorgoed,
geluisterd en diep gedacht schrijf
ik de woorden…
rook stijgt vers gebrand
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
606 zon verregent
goudgerand
rook stijgt
vers gebrand
langs zwart
gedolven aarde
vernieuwend
over leven in
herschapen
vast verband
koffie wacht
cake verkeuvelt
in een traan
de tissuelach
verzacht verdriet
het mompelen
zwelt aan
vergetelheid
de werkelijkheid
was even kwijt…
Dwalend
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
660 over de vlakte van vergetelheid
almaar draaiend in 't rond
ben ik opzoek naar jou; mijn zoon
wil je vinden hier terstond
zoek ik je in de bomen
en zoek je in het gras
maar hoe zeer ik ook hoopte
dat jij hier aanwezig was
droogt de wind al mijn tranen
sla ik mijn armen om mij heen
zal ik je ooit hervinden
erger gevoel dan leegte is er…
Nocturne
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
424 Die zich zonder morren af laat voeren,
wegschenkt aan vergetelheid?…
Zegen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
399 De palm van een hand
is het teken van goede bedoelingen
.....ik ben niet gewapend
.....dat is mijn geschenk
zo ligt alles
in ieders handen
.....leef met mij
.....ik zal je helpen
Mijn handpalm zegt
wie ik ben, vraagt jou
.....wie jij wil zijn
.....voor jezelf en mij
voor de vergetelheid
uitwist wie ik niet hielp
.....om te groeien…
lichtjaren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
502 wis loze mitsen en
maren van het
voorhoofd veranker
je in een stilte van
porselein hoor het
zwijgen van de hemel
laat het glas staan je
vulde het met vergetelheid
hoor met gesloten ogen
de morsetekens van de
taal tast naar het licht
dat op dat in je ligt
lichtjaren zal het duren
voordat de duisternis
de weg vragen zal…
Langs het pad van vergetelheid
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.052 de stenen tonen lijdzaam het einde van de strijd
vanwaar een bliksem door de heldere hemel slaat
donder wolken de lucht betrekken tot het grauwe
en grijze van een treurig kaal verdort winterbeeld
een herfstbui huilt haar tranenval van zure regen
wanneer het besef komt dat ook dit bloembed net
als die anderen graven vecht tegen de vergetelheid…
bloemen groeiend uit vergetelheid
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
1.254 ik heb op wolken gelopen
mijn lichaam in de zon
sterren voor het grijpen
geluk dat niet op kon
je gaf me lente met
de smaak van eeuwigheid
er bloeiden bloemen
groeiend uit vergetelheid
we zomerden in warmte
met lange dagen zon
donker koelde onze huid
verliefde krekels zongen luid
we deelden in de oogst
van bontgekleurde herfstdagen…
Dikkere lagen van vergetelheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 Wat moest verdwijnen,
wegglijden in de vergetelheid.
Hoor hoe ook nu voorbij de half kale
els en berkenbomen de lijster en merel
een mus de stilte geleidelijk doorbreken.
Weten zij en wij wellicht toch teveel
anderzijds juist echt vele momenten
veel te weinig over onwetendheid.…
oud het mens de mens
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
2.028 Langzaam de trechter vergetelheid
binnengezogen bleef zij houden
van haring met uitjes voorgeschotelde
hapjes bij beetjes met een gebit
klepperend genoegen genoeg nooit
genoeg en altijd geholpen bij happende
hahap ja zo zo goedzo
hahap.…
Samen, in eenzaamheid.....
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
1.255 Tot over de grens wil zij verblijven
in armen der vergetelheid
zijn zacht geproken woorden
nu genageld in haar ziel
koesteren haar gedachten
het zout verweven met het
zand golft gebroken letters
als schuim, zin voor zin
zacht als harde waarheid
in plots verloren leven
samen een, maar nimmer
was zij zo een, doch alleen
met haar eigen…
lege dagen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
607 als de kralen van een paternoster
glijden de dagen gestadig
door verveelde vingers
nu alle uren even lang duren
geen dwang bevatten
noch vlucht
nadert snel het geduchte moeras
waar de jaren wegzakken
in vergetelheid
graaien handen vertwijfeld naar houvast
maar verdwalen in het drijfzand
der herinnering…
Lèthè
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
893 waar bomen bossen, koud en naakt
met gestorven voeten in geplooide aarde
daar vraak ik, oh maanloos woud
vertel mij van het pad naar vergetelheid
voorbij de deemster wil ik drinken
uit de woordenstroom waar
flarden kleven aan verschoven rotsen
in opengevouwen handen
ontrolt zich een zee
die mijn ogen niet kunnen dragen…
wakker
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
764 op je knieën, beval je
en alles werd zwart
stil
verlamd
de stoelpoten
gebonden aan de mond
van macht
schaduwen, de poppen
op je rug
en alles werd lelijker
de verste hoek
binnen handbereik
telkens anders
de gil
toen de aarde
in de nachtspiegel
van de kamer keek
op knieën die zwegen
stil
de vergetelheid
op het eind…
Mistige morgen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
515 In die ene bocht
is vergetelheid blijven steken
het kleurde anders mooi
bij jouw jas
Al had het
op andere plekken geleken
wist het pas echt zeker
toen ik daar was
honderden keren
heb ik mij naar hier gebracht
om te kijken of ik jou
hier hervond
vele lange uren
heb ik hier tevergeefs gewacht
't was alsof je
niet langer bestond…
sterenhemel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
411 in het berglandschap
uitgestrekt en kaal
brengt een onderaardse
stenen trap een
graf aan het licht
onder de geschilderde
sterrenhemel twee
lichamen bedekt met
een gaas van ragfijne
zilverdraden
majestueuze
maskers van goud
rusten op de
plaats waar ooit
hun gezicht was
uit het zand van
vergetelheid
gegraven
onherstelbaar…
Daar
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
354 In de tuin van melk en honing
Standvastig en parmant
Geregisseerd door het orkest des levens
Ruw en nonchalant
Daar waar vlinders wiegen
Zeeën van muziek
Het lauwe water doet verwarmen
Zilt en energiek
Op bergen van vergetelheid
Hard en onbetwist
Daar waar handen zoeken
Verscholen in de mist…
Laatste levende ziel
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
2.081 halfdoorzichtige geraamtes
flaneren door de volle straat
heel dodenstad is uitgelopen
om de laatste levende ziel
feestelijk levend te begraven
verstopt onder eigen armen
wacht de moederziel alleen
het einde van het noodlot
zielloos in haar traliekooi
de levensdraden tellend
verzinkend in vergetelheid
te moe om nog te vechten
tegen…
Laatste levende ziel
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
2.795 halfdoorzichtige geraamtes
flaneren door de volle straat
heel dodenstad is uitgelopen
om de laatste levende ziel
feestelijk levend te begraven
verstopt onder eigen armen
wacht de moederziel alleen
het einde van het noodlot
zielloos in haar traliekooi
de levensdraden tellend
verzinkend in vergetelheid
te moe om nog te vechten…
van harte gefeliciteerd
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.918 wezenloos, als al ver gestorven
maar ademend zo de adem wil
heeft zij haar status verworven
in vergetelheid, monddood en stil
twee wielen op wat leder
veronderstellen nog beweging
mijn hart schrikt, maar huilt ook teder
toen ik haar glazige ogen
haast gedwongen in mij opving
van harte gefeliciteerd
schreeuwde de gelukwens
op haar gesloten…
Tot oester gedicht
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
748 waar woorden ooit dwarrelden
ongedwongen een weg zochten
in vrolijk tintelende volzinnen
staan ze nu door elkaar gehusseld
in onuitsprekelijke onzinnen
naar parels vissende melodieën
overstemmen eens gezinde duetten
vervalsen een ooit zo zuiver geluid
in een schelp vol verwaterde vriendschap
die zich langzaam in vergetelheid sluit…
Vlieg met jezelf mee
snelsonnet
1.7 met 15 stemmen
1.251 De musical rond Paul komt net op tijd:
Men vindt zijn Ma-Di-Wo-Do een zozo-show
Soms zelfs al een How Low As You Can Go-show
Een voorgeborchte van vergetelheid
Artiesten draaien vaak dezelfde ronde:
Wat oud is, wordt vanzelf heruitgevonden…
Ruïne
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
490 ik schrijf mijn tekst hier op de muur
in de hoop dat op den duur
u het lezen zal
de woorden staan er kil en kaal
de achtergrond verbrokkeld vaal
teken van verval
doch eens, keek ik vanaf de toren
lachend immer recht naar voren
zeker van mijn tijd
maar nu de brug is neergelaten
straten stoffig en verlaten
ga ik in vergetelheid…
de schors van de nacht
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
738 vlam
mezelf zijn
want hoe anders kan ik uitleggen
dat de nacht zich niet vergist
naakt op mijn schouders
hij is een reiziger
-ik ken zijn gewoonte-
en komt binnen via schemerlicht
berooft een boom van zijn bladeren
en ebt dan weg in het oog
van alledag
laat me
het ruisen legt zich neer
ik klink zachter op het kussen
van vergetelheid…
silhouette
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
700 De handen broos
gevouwen in haar moederschoot
Een tere roos
voor laatste adem uitgeloot
Een open raam
met slechts uitzicht op het heden
Enkel nog naam
't geheugen al overleden
Een twinkeling
in haar vermoeide pretogen
Als herinnering
aan eens uitstekend vermogen
Een krimpend net
dat haar vangt in vergetelheid
Een silhouette
in…
Oude ogen
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
592 Dan is er die dag
- eigenlijk waren er
al meer voorbij-
dat ze niet meer wil
Het lange leven beu
met pijnlijke veranderingen
te veel eenzaamheid
Liefst nam ze een pil
rechtstreeks
naar de vergetelheid
Het valt niet mee
voor steeds meer mensen
als je niets meer
om voor te leven vindt
Soms, overleef je zelfs
je kind
Stil buigt…
vlucht
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
540 aan je denken
is vluchten
in een waanwereld
echter dan die
waar ziekte en dood
je achterhaald
en weggevreten hebben
waar onze liefde verder
groeit en bloeit en woekert
in zalige vergetelheid
tot een scherpe scherf realiteit
de zeepbel laat barsten
en mij teruggooit in de rauwe hel
die ik beleven moet
tot ik kortstondig…