486 resultaten.
Maskers
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
572 'Leegverkoop' bralt het affiche
op de spiegelende façade van de gezichtenwinkel
een plakkaat vol maskerende wanhoop
de overwinning van de teloorgang
gelaten worden de laatste gezichten ingepakt
- maskers van de ziel -
de prijs van een eigen gezicht
blijft onverminderd hoog
holle hoofden verdringen zich
rondom de laatste exemplaren
tastend…
EEN VROUW
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.756 Want deze vrouw, zozeer een vrouw gebleven,
straalt zacht en warm, voorbij haar eigen leven,
boven de roes en boven het verval.…
In dat pakhuis
gedicht
4.0 met 2 stemmen
4.865 In dat pakhuis
lag alleen nog verstarring
opgeslagen
in onwrikbare rekken
lagen de gereedschappen
aan elkaar geklonken
en in een hoek stond rechtop
een roestige overall
met niemand erin.
--------------------------------------------
uit: 'Een staanplaats aan zee', 2000.…
De Smarten der Liefde (drieluik)
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
618 Initiatie
Ik had jou daar wel zien staan,
Kijkend naar de plooien van mijn gezicht,
Maar ik had mijn blik snel afgewend,
Bang voor het vuur in jouw ogen,
Als een orakel van weleer,
Had jij je om mij heen bewogen,
Fluisterend in mijn oor, de dingen die men niet beschrijven kan,
Daarna had jij je aan mijn ziel vergrepen,
Toen was het moment…
Een Oostvaardersdood
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
575 Over de zeebodem, ooit nijver drooggelegd
vloeit opnieuw treurig vocht
rond levenloze karkassen
- een mengsel van bloed en tranen -
langs bomen in vormen van catastrofes
een eenzame schelp treurt
om de gestolen liefde van haar godin
de mismaakte aarde komt woest en ledig
terug bij haar geboortestaat
wachtend op alles toedekkend hemelwater…
entropie
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
558 ooit kon ik je strelen met woorden
die ik teder mocht fluisteren in je oor
nu laat je ze in kilte van je afglijden,
uiteenvallen tot dode letters
die oplossen
in verdriet
waar geen woorden voor zijn…
Bommen en bedevaart
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
531 Breekbaar is zijn verschijning
als een gravure in glas
de open handen
ijsblauw perkament
zijn vlassig haar verdraagt de winter niet
hij rilt
ziet de mens in vrije val
en spreekt bedroefd een laatste woord
zijn ogen naar boven gericht
het licht, zo schrijnend wit
hoelang nog,
hoort hij aardse machten spreken
van vrede op aarde…
bij Kampen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
666 ze staan daar maar
en zullen nooit meer hijsen
oude kranen dik onder het roest
ongeordend terzijde geschoven
in een weiland langs het spoor
als verdwaalde giraffen
die zich vertilden aan de
zwaartekracht van de tijd
en in blessuretijd
nog even mogen blijven…
Wat je vertelt
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
508 Er ligt een landschap vol begeerte
tussen de episodes in wat je vertelt
liefde is een trein
die nooit de horizon bereikt
een wereld vol bizarre fantasie
alternatieven voor de werkelijkheid
hoe verder de trein door het landschap treint
hoe verder de horizon in de toekomst verdwijnt
het is de stem van het intense volk
die tot je spreekt…
LAIS CCXC
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 In Onterecht woon ik, en Nergens ga
ik ’s zondags heen: die ene dag van licht
telt de weken duisternis en week na
week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht
dat ik ontbonden word en zonder zicht
op toekomst, bij ontstentenis van hoop
vernauwt aldus mijn nare levensloop.
Mocht morgen mij alsnog jouw beeltenis
d’ ogen schroeien, dan wordt mijn…
rotgeur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
464 het geurt
want open borrelen de geheimen
en het stinkt
want bloot ligt het mysterie
en het sist:
de nijdigen vloeken
want de kans op een einde met fijne slierten en neuken tot 3 cijfers na de komma met de wulpse engeltjes van de apocalyps, blijkt al eeuwen terug onherroepelijk gemist.
de mystici lachen
want niets van wat er te zien is, is…
VOEL
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 [verval 10/10]
als de storm komt, liefste,
en de storm zal weldra komen,
sluit de deuren, de ramen en jouw ogen.
laat los wat niet van jou is: het leven
is een zwoele zucht die eindigt
in ellende en gebrek aan lucht.
het zwart is diep en trekt aan ons,
wij hebben amper in het licht gestaan.…
woelen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 het is goed om na het vrijen hoog de hemel
in te kijken en te lachen om en met het licht.
zo ook de kraaien kraaien om de bomen
die vergeefs de luchten willen aaien.
in het woelen heeft de wereld zich gekeerd.
het werd een zij, zij een het, kruis in het moment.
zij werden nog, begonnen weer elkaar te zijn.
de schoonheid was en had geen kleed…
Zijn
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 een cel
twee cellen
drie
ik ben
ik groei
en kom naar buiten
besta
zuig
eet
word groot
word iemand
bloei
verwelk
verlies
verstar
verga
verwaai
verdwijn
ik was
de vervoeging
van het zijn…
[ Hij eet goed, kijk maar ]
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
515 Hij eet goed, kijk maar,
mijn vingerkootje past heel --
ruim in zijn navel.…
[ Opzij van wat ooit ]
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
435 Opzij van wat ooit
het erf was, een keukenstoel --
in het hoge gras.…
opgegeven
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
547 zijn hel heet leegte
tot explosief verval
een enkel geval vol niets
dat hem verder drijft
vervuld van chaos
ruikt hij naar vreemd
en andere ongekendheid
stuurt hij stuurloos
op de eeuwigheid aan
ditmaal zonder nalatenschap
een leven zonder kern
holt hij nog verder uit
met de scalpel van bedrog
meer redenen ziet hij niet
enkel nog de…
verzoening
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
684 met een laagje zink overdekt
ben ik zeer gesteld op een
genieting die de zinnen streelt
zonder zedelijk verval
een ingetogen dronkaard met
witte strepen aangegeven
komt telkens aan de deur
dikwijls hevig, maar van korte duur
buiten de gewone nachtrust soest
mijn witlinnen altaarkleed
terwijl een tweede zangstem van
klemtoon en ritme verandert…
Het eerste scheurtje
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
531 het dwarrelde en viel
kwam op de grond terecht
krulde langzaam in verdrogen
nog groen
het eerste blad
de zon had weinig mededogen
zelfs volmaaktheid
had zijn grenzen
het verval kwam onverwacht
het eerste scheurtje
dan een barst
de structurele fouten
wat liefde lijmen kon
liet langzaam los
twee kale bomen in het bos…
lente
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
616 als een oude boom
getekend
met knoestige
doorleefde ledematen
lijkt het verval nabij
maar....…
Je ornament barok
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
683 je ornament barok
in lange rok en
krult uitbundig
in je rondingen
monumentaalt in
rijk en warm bezit
ogen stralen uit
het donzig wit
haren opgestoken
ogen iets geloken
met fluweel gevoerd
de taille ingesnoerd
zo open je de dans
op het gala van de eeuw
de prima donna van het bal maar
voelt al binnenin het eerst verval…
Architect van mijn ziel
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
641 Zonder jou ben ik boosaardig
Slecht
Gedoemd tot verval…
aarde
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
1.439 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
terugkeer
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
1.152 met vallen en opstaan
verankert beetje bij beetje
elk voetspoor mijn gehechtheid
bij elke stap de gedachte
hoe duizelingwekkend je
aardigheidjes mij aantrekken
met spreidarmen vang ik je walswind
je stof uit rulle grond gewaaid
poedert mijn gezicht
onontkoombaar is de terugkeer
naar mijn gang van kruipen
met opstand en verval
beetje…
lang
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 als een gat in de kaart
schoppen aas
als as tot aan maart
als een gat in 't gaas
sirene loeit door wat laatste bladerend verval
jazz speelt in op 'n eeuwige herhalen wie kaatst
verliest de bal
zo rijd de trein langzaam
tot n stationsplein
wat een waarloos systeem
stapeling van jaren
ervaren
laat maar varen
leef
je…
kostbaar
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
25 Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.
Haar eerste en enige hoogtij
in vluchtige vergankelijkheid
niet bedoeld om te blijven.…
Splijtzwam
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
656 Nu ben ik volstrekt ondeelbaar
verloren in de karrenvracht
mijn liefdesleven sleept zich zwaar
op onze splijtzwam door de nacht
verval van jouw verlichte geest
hult mij in een eeuwig duister
hoor weerloos huilen van een beest
als ik onze namen fluister
leven aan de oppervlakte
van muien in geklonken zand
drijven waar ik spaanders hakte…
bij Wijhe
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 bij de molen zonder wieken
komt ineens de vraag
is het onvoltooid verleden tijd
of een kwestie van verval
vooralsnog blijft het gissen
doch molens moeten draaien malen
en kreunen onder fikse wind
een molenaar moet in de weer zijn
met zeilen touwen en ander gereedschap
geluk is een draaiende molen
met wieken die dromen meenemen
naar…
MOEDER VAN VER AL 3.
gedicht
4.5 met 2 stemmen
4.196 Sinds mocht ik veel vernemen nopens volken
verovering verval, maar weinig over
de dingen die mij toen hebben betoverd.…
Huwelijkstragedie
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
761 Een huis in verval geraakt,
waar boosheid en verwijt
zich nog maar vertonen.
Aan een stille weg verscholen
staat een ruïne met holle kamers,
vervallen in de tijd,
waar op regen en stormdagen
de geesten nog dolen
die gierend huilen
van wrok, verdriet en spijt.…