Alle inzendingen over verval

486 resultaten.

Sorteren op:

Maskers

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 572
'Leegverkoop' bralt het affiche op de spiegelende façade van de gezichtenwinkel een plakkaat vol maskerende wanhoop de overwinning van de teloorgang gelaten worden de laatste gezichten ingepakt - maskers van de ziel - de prijs van een eigen gezicht blijft onverminderd hoog holle hoofden verdringen zich rondom de laatste exemplaren tastend…

EEN VROUW

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.756
Want deze vrouw, zozeer een vrouw gebleven, straalt zacht en warm, voorbij haar eigen leven, boven de roes en boven het verval.…

In dat pakhuis

gedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 4.865
In dat pakhuis lag alleen nog verstarring opgeslagen in onwrikbare rekken lagen de gereedschappen aan elkaar geklonken en in een hoek stond rechtop een roestige overall met niemand erin. -------------------------------------------- uit: 'Een staanplaats aan zee', 2000.…

De Smarten der Liefde (drieluik)

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 618
Initiatie Ik had jou daar wel zien staan, Kijkend naar de plooien van mijn gezicht, Maar ik had mijn blik snel afgewend, Bang voor het vuur in jouw ogen, Als een orakel van weleer, Had jij je om mij heen bewogen, Fluisterend in mijn oor, de dingen die men niet beschrijven kan, Daarna had jij je aan mijn ziel vergrepen, Toen was het moment…

Een Oostvaardersdood

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 575
Over de zeebodem, ooit nijver drooggelegd vloeit opnieuw treurig vocht rond levenloze karkassen - een mengsel van bloed en tranen - langs bomen in vormen van catastrofes een eenzame schelp treurt om de gestolen liefde van haar godin de mismaakte aarde komt woest en ledig terug bij haar geboortestaat wachtend op alles toedekkend hemelwater…

entropie

netgedicht
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 558
ooit kon ik je strelen met woorden die ik teder mocht fluisteren in je oor nu laat je ze in kilte van je afglijden, uiteenvallen tot dode letters die oplossen in verdriet waar geen woorden voor zijn…

Bommen en bedevaart

netgedicht
2.8 met 6 stemmen aantal keer bekeken 531
Breekbaar is zijn verschijning als een gravure in glas de open handen ijsblauw perkament zijn vlassig haar verdraagt de winter niet hij rilt ziet de mens in vrije val en spreekt bedroefd een laatste woord zijn ogen naar boven gericht het licht, zo schrijnend wit hoelang nog, hoort hij aardse machten spreken van vrede op aarde…

bij Kampen

netgedicht
3.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 666
ze staan daar maar en zullen nooit meer hijsen oude kranen dik onder het roest ongeordend terzijde geschoven in een weiland langs het spoor als verdwaalde giraffen die zich vertilden aan de zwaartekracht van de tijd en in blessuretijd nog even mogen blijven…

Wat je vertelt

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 508
Er ligt een landschap vol begeerte tussen de episodes in wat je vertelt liefde is een trein die nooit de horizon bereikt een wereld vol bizarre fantasie alternatieven voor de werkelijkheid hoe verder de trein door het landschap treint hoe verder de horizon in de toekomst verdwijnt het is de stem van het intense volk die tot je spreekt…
mobar8 januari 2021Lees meer >

LAIS CCXC

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 480
In Onterecht woon ik, en Nergens ga ik ’s zondags heen: die ene dag van licht telt de weken duisternis en week na week vergroot in mij ’t gruwelijk inzicht dat ik ontbonden word en zonder zicht op toekomst, bij ontstentenis van hoop vernauwt aldus mijn nare levensloop. Mocht morgen mij alsnog jouw beeltenis d’ ogen schroeien, dan wordt mijn…
Dirk Vekemans10 februari 2021Lees meer >

rotgeur

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 464
het geurt want open borrelen de geheimen en het stinkt want bloot ligt het mysterie en het sist: de nijdigen vloeken want de kans op een einde met fijne slierten en neuken tot 3 cijfers na de komma met de wulpse engeltjes van de apocalyps, blijkt al eeuwen terug onherroepelijk gemist. de mystici lachen want niets van wat er te zien is, is…

VOEL

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 512
[verval 10/10] als de storm komt, liefste, en de storm zal weldra komen, sluit de deuren, de ramen en jouw ogen. laat los wat niet van jou is: het leven is een zwoele zucht die eindigt in ellende en gebrek aan lucht. het zwart is diep en trekt aan ons, wij hebben amper in het licht gestaan.…
Dirk Vekemans27 augustus 2023Lees meer >

woelen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 471
het is goed om na het vrijen hoog de hemel in te kijken en te lachen om en met het licht. zo ook de kraaien kraaien om de bomen die vergeefs de luchten willen aaien. in het woelen heeft de wereld zich gekeerd. het werd een zij, zij een het, kruis in het moment. zij werden nog, begonnen weer elkaar te zijn. de schoonheid was en had geen kleed…
Dirk Vekemans1 september 2023Lees meer >

Zijn

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 522
een cel twee cellen drie ik ben ik groei en kom naar buiten besta zuig eet word groot word iemand bloei verwelk verlies verstar verga verwaai verdwijn ik was de vervoeging van het zijn…

[ Hij eet goed, kijk maar ]

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 515
Hij eet goed, kijk maar, mijn vingerkootje past heel -- ruim in zijn navel.…
Zywa5 december 2023Lees meer >

[ Opzij van wat ooit ]

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 435
Opzij van wat ooit het erf was, een keukenstoel -- in het hoge gras.…
Zywa3 februari 2024Lees meer >

opgegeven

netgedicht
1.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 547
zijn hel heet leegte tot explosief verval een enkel geval vol niets dat hem verder drijft vervuld van chaos ruikt hij naar vreemd en andere ongekendheid stuurt hij stuurloos op de eeuwigheid aan ditmaal zonder nalatenschap een leven zonder kern holt hij nog verder uit met de scalpel van bedrog meer redenen ziet hij niet enkel nog de…

verzoening

netgedicht
2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 684
met een laagje zink overdekt ben ik zeer gesteld op een genieting die de zinnen streelt zonder zedelijk verval een ingetogen dronkaard met witte strepen aangegeven komt telkens aan de deur dikwijls hevig, maar van korte duur buiten de gewone nachtrust soest mijn witlinnen altaarkleed terwijl een tweede zangstem van klemtoon en ritme verandert…

Het eerste scheurtje

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 531
het dwarrelde en viel kwam op de grond terecht krulde langzaam in verdrogen nog groen het eerste blad de zon had weinig mededogen zelfs volmaaktheid had zijn grenzen het verval kwam onverwacht het eerste scheurtje dan een barst de structurele fouten wat liefde lijmen kon liet langzaam los twee kale bomen in het bos…
wil melker23 augustus 2011Lees meer >

lente

netgedicht
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 616
als een oude boom getekend met knoestige doorleefde ledematen lijkt het verval nabij maar....…
lijda26 maart 2013Lees meer >

Je ornament barok

netgedicht
4.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 683
je ornament barok in lange rok en krult uitbundig in je rondingen monumentaalt in rijk en warm bezit ogen stralen uit het donzig wit haren opgestoken ogen iets geloken met fluweel gevoerd de taille ingesnoerd zo open je de dans op het gala van de eeuw de prima donna van het bal maar voelt al binnenin het eerst verval…
wil melker17 januari 2007Lees meer >

Architect van mijn ziel

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 641
Zonder jou ben ik boosaardig Slecht Gedoemd tot verval…

aarde

netgedicht
2.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.439
met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

terugkeer

netgedicht
2.6 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.152
met vallen en opstaan verankert beetje bij beetje elk voetspoor mijn gehechtheid bij elke stap de gedachte hoe duizelingwekkend je aardigheidjes mij aantrekken met spreidarmen vang ik je walswind je stof uit rulle grond gewaaid poedert mijn gezicht onontkoombaar is de terugkeer naar mijn gang van kruipen met opstand en verval beetje…

lang

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 507
als een gat in de kaart schoppen aas als as tot aan maart als een gat in 't gaas sirene loeit door wat laatste bladerend verval jazz speelt in op 'n eeuwige herhalen wie kaatst verliest de bal zo rijd de trein langzaam tot n stationsplein wat een waarloos systeem stapeling van jaren ervaren laat maar varen leef je…

kostbaar

netgedicht
2.6 met 7 stemmen aantal keer bekeken 25
Temidden van het verval de onvermijdelijke loop van de tijd die eenmalig bloeiende roos. Haar eerste en enige hoogtij in vluchtige vergankelijkheid niet bedoeld om te blijven.…
J.Bakx28 oktober 2026Lees meer >

Splijtzwam

netgedicht
4.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 656
Nu ben ik volstrekt ondeelbaar verloren in de karrenvracht mijn liefdesleven sleept zich zwaar op onze splijtzwam door de nacht verval van jouw verlichte geest hult mij in een eeuwig duister hoor weerloos huilen van een beest als ik onze namen fluister leven aan de oppervlakte van muien in geklonken zand drijven waar ik spaanders hakte…

bij Wijhe

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 517
bij de molen zonder wieken komt ineens de vraag is het onvoltooid verleden tijd of een kwestie van verval vooralsnog blijft het gissen doch molens moeten draaien malen en kreunen onder fikse wind een molenaar moet in de weer zijn met zeilen touwen en ander gereedschap geluk is een draaiende molen met wieken die dromen meenemen naar…

MOEDER VAN VER AL 3.

gedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 4.196
Sinds mocht ik veel vernemen nopens volken verovering verval, maar weinig over de dingen die mij toen hebben betoverd.…

Huwelijkstragedie

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 761
Een huis in verval geraakt, waar boosheid en verwijt zich nog maar vertonen. Aan een stille weg verscholen staat een ruïne met holle kamers, vervallen in de tijd, waar op regen en stormdagen de geesten nog dolen die gierend huilen van wrok, verdriet en spijt.…